Netgedichten

netgedicht (nr. 78.009):

Viskomkrom

Waarom ik met open ogen en bij vol verstand
als een gup zo stom van de regen in de drup ben beland

en de verkeerde kant opzwom?
omdat ik krom denk door mijn vissekom

ik wou gewoon niet dood
toen men mij de plee in goot

weg uit dat goor riool
waarin ik somber school

richting zee
zat het me die nacht zonder maan al niet mee

Maar dat ik zwemmend in het rond
nét het net van die vermaledijde visser vond

en in het ruim van zijn boot
te midden van spartelend grauw

als enig exoot op de dood
door verstikking wachten zou

waarna hij ons achteloos slachtte tot zalig beleg:
dat was dikke vette vissenpech

nu lig ik gekaakt als een kip zonder kop in mijn blootje
tussen een slappig wittebroodje

onder kwaad meurend look vurig te hopen
dat ze me gauw gaan kopen

want eenmaal bedorven
zal ik ook nog eens tevergeefs zijn gestorven