2249 resultaten.
Eenzaamheid
netgedicht
4.2 met 21 stemmen
1.848 Eenzaam zijn
en traag, wanneer het donker komt,
de schaduwen ervaren.
Namen noemen
en tegen muren praten,
urenlang zichzelf verlaten.
Een stoel verplaatsen in de hoop
daarna niet meer alleen te zijn.
Ramen sluiten,
een boek dat open ligt dichtdoen.
Van dromen in een bed bedaren
en morgen alles overdoen.…
Herfstkoe
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
1.215 Ik zie hoe kop en eiland
als door een trage hand bewogen
langzaam van mij wegdraaien
en heenglijden over de donzige wolk.
Ik hoor de misthoorn in haar stem -…
belofte in zachte wind
netgedicht
3.8 met 9 stemmen
664 er lag toch die belofte van vervulling
van warme liefde vrijen overvloed
in het fluisteren van de wind
die lieve zachte wilde woeste lieve zoete wervelwind
jouw lijflijke onthulling
voerde mij op haar stromen mee
ik werd weer vrouw en ook weer kind
in lieve zachte wilde woeste lieve zoete wervelwind
de wind zwol traag naar zoete pijn
verdween…
Pont Neuf
netgedicht
4.1 met 8 stemmen
740 Traag en troebel
stuwt de Seine nieuwe tijden voort
Ook nu spellen dolverliefden verse dromen
slaapt een brakke zwerver diep en luid
lezen heren nors hun ochtendkrant
laten hondjes mantelpakken uit
Nu mijn blik opnieuw het water raakt
waarin plataanloof diepbruin valt
strijkt een hand plots door mijn haren
zoekt zoete adem speels mijn hals…
Stapt hij straks aan hand gedwee
gedicht
3.3 met 20 stemmen
14.620 Aan mijn hand in zijn groeiende mantel
stamelt hij traag mij een weg vraagt
wat ritselt zo geel aan de wandel.
Het is een herfstblad vader pas gewaaid.
------------------------------------------
uit: 'Drievuldig feilloos vals', 2005.…
Julius Sjeekspier
netgedicht
3.9 met 19 stemmen
1.206 langzaam loop ik leeg
gedachten verdwijnen
als ik de zwaarte van
mijn gevoelens weeg
zij zijn omrand met
gekartelde lijnen
wegrollen kunnen ze niet
dan wel morgen in
enige hoop verwijlen
ik zie de zon schijnen
maar het leven niet herrijzen
de groene bladeren gloren
maar blijken onmachtig
mijn ziel te bekoren
traag valt het doek…
De drinker
gedicht
2.3 met 440 stemmen
71.792 De trage kamer groet hij, het vertrek
van zitkuil, eethoek, suite,
tot hij ze niet meer ziet.
Hij sluit de ogen, wacht.
Hij groet de zachte nacht, die langzaam,
langzaam, hem de laatste tonen van
gedachten horen doet.
De leegte groet hij,
toevluchtsoord.…
Léon
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
1.042 smoelentrekkers
wenkten mij als een magneet
naar binnen
dan begon de kwelling
die grijns waarmee hij groette
vroeg hoe hij me helpen kon
de engerd wist het best
terwijl ik de frankskes telde
uit mijn knijpportemonnee
had hij al een zakje klaar
en zei geen groene geloof ik
neen, de gele zijn mijn favoriet
-maar dat wist hij ook-
tergend traag…
Het licht dat ons wil leiden
netgedicht
4.8 met 35 stemmen
1.258 Het is hier en heden,
niet later en verder, enkel nu:
het traag leren beminnen en vergeven,
het wandelen naar de hoop,
naar het leven.…
geborgen
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
727 onzichtbare storm in deze nacht
waar de maan zilvert en regeert
bomen bulderen in hun kronen
een antwoord op de hoge stilte
in mijn wereld vol muziek
vallen gedachten zacht en stil
een eenzame onzichtbare vogel
trekt een trage streep naar de maan
een eindeloze vergeefse reis
een vlucht van vaste grond
eens weer in jouw geborgenheid…
Splintervuur, mijn winterlief
netgedicht
1.3 met 3 stemmen
772 nu over dit te klamme land
de maïsloze tijd aanbrak
en tak noch blad of vrucht langer verdroeg
trad ik zeer vlug terug
kroop in de cirque van krommen 'aas
trok snel de zon over mijn kop
ik likte traag, warempel lief
wat splinters vuur van haren tong
verdrong al wat ook maar naar kilte rook
dook onder in de nacht van haar bestaan
en liet…
Hiaten
hartenkreet
4.0 met 9 stemmen
798 Omdat ik wilde weten waar je was
Zocht ik naar jou in onbekende straten
Waar oude huizen donker en verlaten
De echo galmden van mijn trage pas
Daar hoorde ik jou achter muren praten
Je stem klonk zacht maar scherp als snijdend gras
Ik trad behoedzaam in het gebroken glas
Van mijn herinneringen, zelfs hiaten
Werden stilaan gevuld met rook en…
Vandaag
hartenkreet
4.6 met 5 stemmen
997 Mijn vaders gang is moe en traag
Ik sla hem gade door de ramen
Hij blijft zich voor emoties schamen
Zodat ik ook zijn tranen draag
Zijn lijf een hulpeloze vraag
Loopt hij langs heggen vol met bramen
Leidt nieuwe ranken weer te samen
En bindt de trossen aan de haag
Hij voelt dat naar hem wordt gekeken
Als hij mij ziet achter het glas
Komt…
De tijd
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
1.106 Tijd kan me mateloos vervelen
Ik kan in de minuten verdwalen
Tijd kan de wreedste wonden helen
daar waar de beste medicijnen falen
Tijd kan me eindeloos boeien,
Je kunt het niet terugdraaien,
Het is onmogelijk uit te roeien,
Maar 't kan wel twijfel zaaien,
Tijd is iets onvoorspelbaar,
Soms heel snel, soms tergend traag
Ze neemt iedereen…
de toenadering
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
727 kijken lopen
naar den kimme
verleggen van den horizont
steeds wijkend
dichterbij weer verderaf
moeders baren
schepen varen
bergen komen af en aan
soms staat men stille
rarekieks het fotootje
minne in een autootje
’s anderen daags
heel al in kanteling
na donkerte zonneschijn
volgt bemanteling
in nevels achter neuzen
koud traag
niet…
De tango en de zee
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
780 Laat de muziek in pijn weerklinken
rijt de wond uiteen die mij verscheurt
geef mijn hart de klanken van de weemoed
zodat mijn oude ziel zich dieper kleurt
de trage tred van slepende akkoorden
vol van ingehouden passie en vuur
houdt mijn weemoedig hart gevangen
kluistert mijn geest in dit verdrietig uur
en in de zilte storm van mijn verlangen…
in een zelfknagend gat
netgedicht
5.0 met 5 stemmen
613 de waarheidsboom
groent schitterend blad
bloeit ongerept
de mooiste bloemen
maar aan haar voet
scheurt traag de bast
woekeren liegbeestjes
in een zelfknagend gat
ze nemen stukje leven
mee en bouwen zo een
wereld die de waarheid
niet zo nauw meer neemt
het leugennest groeit
best terwijl de bladeren
al snel verdorren…
dood maakt eigen testamenten
netgedicht
4.8 met 8 stemmen
697 we declameren traag begrafenissen
willen graag in woorden sterven
en uit strofen de emoties erven
van de mensen die we node missen
in het afscheid gaan de doden gissen
naar de kleuren die de hemel verven
nabestaanden zullen namen kerven
in het kruis en hopen op de erfenissen
de dode heeft geen tijd om te genieten
heeft wel andere dingen…
Sterrenstroom
netgedicht
4.5 met 13 stemmen
573 afwezigheid
in stilte bekranst
dooft geen sterren
in de zomer noch in de herfst
er zijn soms
geen woorden in gedachten
die lichtslierten laten stijgen
in de dag
of in het avondzwijgen
nauwelijks zichtbaar in die diepe stroom
beeft zacht en in zichzelf verloren
een tengere vogel
nog diep gebogen
met angst om haar vleugels
op een traag…
De tijd is dood.
hartenkreet
3.7 met 12 stemmen
2.918 De `tijd`maakt met haar geen ruzie meer
geweld is in de ruimste zin van het woord
een aanslag die op haar voetstappen rust
en niet meer voortsnelt zoals het hoort
schuifelend over de lange trage gangen
vergeet ze waarnaar ze in rondjes spoedde
in een kringetje loopt ze vergetelheid weg
waar niemand haar tegen kon behoeden
herkenbare gezichten…
Najaar
netgedicht
4.8 met 16 stemmen
814 Van de bergen in het noorden
rollen wolken naar het dal
waar jij en ik het traag verval
beseffen zonder grote woorden.
Laten we nog één keer de sintels van het licht
met onze adem doen ontwaken
dan vouwen we het duister dicht
terwijl we met een laatste blik de horizon aanraken.…
het overbodig takken
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
657 je hebt het blad
weer omgekeerd
het groen van lente
is verteerd
in warmte
van de zomer
nog rest het oppervlak
dat rijpen mag
naar geel en rood
zij dwarrelt straks
een trage dood op
winden van oktober
je knopt al
waar je losgelaten hebt
de bast vertraagt
de stromen en wortels
sluiten af voor de
winter die gaat komen
nog ruist…
ja ik wil
netgedicht
3.4 met 11 stemmen
1.074 dat je zorgvuldig een homp van mij
in het midden van het hakblok legt
tot ik mals en platgeslagen vraag
om ontleding met het scherpste mes
dat je olie op het vuur verwarmt
en sissend in het rauwe vlees
tergend traag zout in wonden strooit
of een slavenbrandmerk schroeit
dat je tandenbeet tot bloedens toe
sporen laat in mijn gemarineerde…
Wat een vertoning
netgedicht
2.7 met 38 stemmen
2.435 Liefje midden op het Damrak
voor een massa in een linde
wippen we als hazenwinde
wij samen op een brede tak
Repetitie traag en half zacht
om die mensen te animeren
zal ik je kant en klaar garneren
met boter voor de Keizersgracht
Waar we bij eenden gesnater
vet gaan klikken boven water
tot ik jou drop in vies zwart nat
Om te kijken…
Waarom begint de nacht
netgedicht
2.7 met 6 stemmen
538 Waarom begint de nacht zo traag?…
Dood maakt eigen testamenten
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
698 we declameren traag begrafenissen
willen graag in woorden sterven
en uit zinnen de emoties erven
van de mensen die we node missen
in het afscheid gaan de doden gissen
naar de kleuren die de hemel verven
nabestaanden zullen namen kerven
in het kruis en hopen op de erfenissen
de dode heeft geen tijd om te genieten
heeft wel andere…
Kastanjelaren dragen vensters van tijd
netgedicht
3.0 met 12 stemmen
595 Ik zou kunnen spreken over geduldige grond,
het traag openen van dagen en bestorven dingen.
Ik zou kunnen spreken over geduldige grond
deze loofstille nachten en prachtige kastanjelaren
over de werkelijkheid van het dagelijkse leven.…
Kerkklok van mijn dorp
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
982 O kerkklok van mijn dorp
je klaagt in de kalme middagzon
en in elke klepelslag
weerklinkt herinnering
langzaam is je luiden
traag als het leven zelf
elke slag klinkt als
reeds eer gegeven
al klink je zo dichtbij
wanneer ik dwalend langs je loop
is het alsof ik droom en
hoor ik mijn voorbije leven
in bijna elke slag van jou in…
tragisch vermaak
hartenkreet
3.0 met 4 stemmen
1.063 Herfst
Sterft
Met dat bladgeritsel in de struiken
Zal alles in het water onderduiken
In een week verwelken alle kleuren
In geuren
Troebele verhalen
Zal het de stroomversnelling halen
Langs de geul in de modder
Een verloren zondagsfolder
Weggegooid door een blaag
Bedrukt vervormde toplaag
Als herfst-traag
Een berg oud nieuws
Tragisch…
Glimlach van het avondland ( zen)
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
601 Waar licht komt baden,
lekken trage schaduwen,
tranen uit de maan.
Afgeschoten pijl
beheersing van de snaren,
de boog ontspant zich.
Op een steen gehurkt
kijk ik naar de woordwolken,
vrij van gedachten.
Vuurvliegen in tal,
dronken van het bruisend bloed,
om mijn lampion.…