1304 resultaten.
Letterlijke zwanenzang
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
492 In diepe weemoed spiegelden jouw hoge gezangen,
vrijwel direct volgde jij jouw liefste kameraad
met een overdosis verdovende pillen.…
Wat Liefde Achterliet
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
317 Dit eens zo luchtig hart,
vervuld met geestdrift en met vreugde
Nu ontwricht door pijn en smart,
waar het zich in liefde ooit verheugde
Mijn ziel is mee gezonken,
in de donkere diepten van een oceaan
In weemoed gestaag verdronken,
en als een schip in een storm vergaan
Dit hart dat eens subtiel,
werd ontstoken door jouw wakkerend vuur
Nu…
Merel
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
320 Hopelijk is dit weer
Het begin van ochtendzang,
Waarnaar ik al zolang
Weemoedig verlang.
Ik verheug me op dit weerzien
Het weer ontwaken
Met gezang van de merels
Flirtend op de daken.…
Zeevriend
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
211 Zeevriend, leen mij de weemoed in jouw ogen,
laat het land van mijn hart nu jouw schip mogen zijn.
Jouw adem en geest hebben mij bewogen,
tot rust en reflectie in de maneschijn.
Laat ons geloven in wat er gaat komen,
wat de toekomst voor ons in petto heeft.…
Naakt en alleen
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
157 een boek voor later bindt het broze leven
wanneer geen mens jouw stem nog kan horen
je zoekt naar liefde die je moest ontberen
als wind die bloemen kust met zachte vlagen
een middagzon die over ons blijft waken
terwijl de uren traag de tijd verteren
maar nooit is er een ooit in het heden
het oude missen knaagt aan nieuwe liederen
de weemoed…
Dichter bij het paradijs (1)
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
952 Het lijden van miljoenen levens
Doet mij pijn in heel mijn wezen
Zonden die de mensen begaan
Laten de wereld in weemoed staan
Die verrotte geesten zonder hart
Verziekt moraal, die goedheid tart
Elke dag weer de kwaadaardige mens
Stralende liefde is mijn hartenwens
Ik ontvlucht uit mijn zwarte coma
We zien het wel, maar ophouden ho maar…
Verjaardag
hartenkreet
3.5 met 30 stemmen
15.073 Het licht door de gordijnen, helder
de maan aan top
Ik probeer weer te gaan slapen,
maar gedachten spelen op
Vandaag is het bijzonder
vandaag niet zomaar dag
Het jaar is omgevlogen
het is vandaag
mijn dag
Deze dag zet aan tot denken,
nog voor hij is gestart
over vreugde, liefde, weemoed
en geliefden in mijn hart
Tijd en geluk dat…
Blarenlied
poëzie
4.1 met 19 stemmen
4.587 Wij leggen in uw ogen
Traan van weemoedigheid;
'De zomer was een leugen';
Zo zucht ge, wijl ge schreit.
Neen, sterveling, in uw klagen,
Treurt ge om ons dor geblaart
Ge denkt aan zonnedagen,
Die gij vergeten waart.
Gij weent omdat wij zingen
Op droeve mijmertoon,
Van half-vergane dingen,
Te vroeg gestorven schoon.…
Herfst
poëzie
2.5 met 11 stemmen
5.010 op 't pad en 't bloemenperk,
Zonder 't wazig diep te raken
Waar de groene schemer blauwt,
Of de goudglans schuw te maken
In het ijlbebladerd hout,
Of te roeren aan de vijver,
Waar zeer statiglijk en traag
Twee voorname zwanen drijven
Met hun spiegelbeeld omlaag,
En wat late najaarsrozen,
Als bewasemend amethist,
Al de weemoed…
Schuilen in het donkere uur
hartenkreet
3.5 met 6 stemmen
870 Nu het schuilhouden van de 'ik' in stilte,
dromen over verre lichten,
in weemoed en alle prilte, schijnend
op die prachtige gezichten.
In die donkere hoek waarin ik zit,
gedachten waarin ik bid;
de eenzaamheid nu eindelijk verlaten
en de liefde weer eens toe te laten.
Een blijvend zweverig idee,
zoekt zijn pad in het donkere uur.…
- Piano Recital -
netgedicht
4.7 met 99 stemmen
2.534 Mijn gedachten dwalen weer terug naar het begin
haar ogen gevuld met weemoed omdat ze 't weet.…
Windtranen voor zus
hartenkreet
3.2 met 12 stemmen
1.269 Altijd samen met mezelf en nog ben ik alleen, weemoed overwint alles is zijn kronkel.
De gekwinkte gedachtenslag pept niet op, niet nu.
Zijn passen komen in het ritme van dat wat er altijd al was, doorgaan altijd maar weer.
Hij recht de rug, stopt zijn handen in de zakken en loopt de vlakte tegemoet.…
Wilde paarden
netgedicht
3.0 met 9 stemmen
1.102 maar denk dan aan de paarden
liederen die ik nooit zal zingen
vergeet de stormen en waarden
want mijn hart staat op springen
ik droom dat ik je weer zie in de sneeuw
de donkere hengst gaat op zijn rug liggen
rollend op de witte deken in de weide
spartelend met zijn paardenbenen
mijn heimwee gaat mee naar het nieuwe jaar
als een weemoedig…
DE AFGELEGDE WEG
hartenkreet
2.2 met 4 stemmen
685 Ik keek over mijn schouder
en zag de weg, die ik afgelegd had
met weemoed dacht ik terug
aan die lange tijd, waarin ik leefde
mijn voetstappen wilde ik tellen
de contacten nogmaals in mij opnemen
aanrakingen werden weer herinneringen
het lachen en glimlachen klonk weer
uitgesproken woorden kwamen naar boven
mijmeringen deden warm aan
ook…
Monument voor vervlogen dromen
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
548 “Kokos producten”, de naam doet koloniaal
aan; Indië, voor velen een vervlogen droom,
maakt het dramatischer, monument voor ‘n
droom in ‘n droom; stille echo’s van het ver-
leden maken mij zo vreselijk weemoedig.…
Vreemd
poëzie
2.6 met 16 stemmen
3.228 op 't pad en 't bloemenperk,
Zonder 't wazig diep te raken
Waar de groene schemer blauwt,
Of de goudglans schuw te maken
In het ijlbebladerd hout,
Of te roeren aan de vijver,
Waar zeer statiglijk en traag
Twee voorname zwanen drijven
Met hun spiegelbeeld omlaag,
En wat late najaarsrozen,
Als bewasemend amethyst,
Al de weemoed…
Vertrek
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
1.684 wrakhout
blikken verwonderd
naar elkaar
blijven drijven
alles eruit
op tijd klaar
overbodige woorden
zouden nu dubbel
hol klinken
in het nu
lege huis
hoor ik de stemmen
van negentwintig jaar leven
galmend in mijn hoofd
opkijkend vanaf de kale vloer
zie ik de huisspin
ontredderd vanaf
zijn plafondpositie
de kaalslag waarnemen
weemoedige…
met in het vooruitzicht
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
621 het gras dat zo fris en groen was
voorbij…
we wisten het natuurlijk wel
maar nu de regen meedogenloos
valt als een grijs gordijn
zwaaien we de zomer weemoedig uit
de zondag, het is zeker al bij
de klok van elf uur
geeft ons vast een voorproefje
van wat komen gaat
grijs is de lucht
opoe herfst komt op kousenvoeten
maar toch met…
ZIJN AFGELEGDE WEG
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
942 Hij keek over zijn schouder
en zag de weg, die hij afgelegd had
met weemoed dacht hij terug
aan de lange tijd, waarin hij leefde
zijn voetstappen wilde hij tellen
de contacten nogmaals in zich opnemen
aanrakingen werden weer herinneringen
het glimlachen en lachen klonk weer
uitgesproken woorden kwamen naar boven
mijmeringen deden warm aan…
Nee
gedicht
4.8 met 124 stemmen
11.111 laten ons niet kisten, het was een GOED leven
dat wij gaan begraven met een MOOIE begrafenis, nee
grijnzend groeten wij elkaar tot de volgende reünie, bij wie
maar niet bij ons, wij hebben juist weer iemand overleefd
en nee, wij gaan geen gedichten maken godverdomme
waarin we de bezongene niet bezingen maar zijn lot
ontvormen tot een stem van weemoed…
VADERS VIOOLSPEL
poëzie
3.3 met 3 stemmen
1.054 Hij speelde viool, in de schemering ~
En de weemoed doorbeefde mijn kinderziel.
En ik voelde mij veilig als hij mij omving
En 'k begrijp niet waarom hij zo vroeg mij ontviel.
O ik danste aan zijn arm als hij bracht mij naar school!…
Open en onvoltooid
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
422 beleven kijken is, te wijken
voor alles in het nietig menselijk
stof, geen pakkende gelijkenis en
worden ideeën snel geschiedenis,
verleer me in alles te spiegelen
Verwen het liefst een naamloos
en eenzaam kind wat ik niet ken, in
het idioom van het leven is het moeilijk
in te schatten op welke oprechtste
schouder je het tehuis van weemoed…
Ochtenddroom
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
452 Als ik denk aan de platanen bij het strand,
voel ik ook een soort weemoed in mij stijgen,
denk verstild aan de pluimen riet als observant
aan de wiegende essentakken die nu stil zwijgen.…
Laat het meisje glimlachend poëzie schrijven
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
442 weemoed daalt met de zon vreet aan mijn huid
kleurt de luchten rood wandelend langs het water
broos en blauw besnaard muziek van klaprozen
eenzaam in een bos vol met vlinders roep ik je naam
zie je niet waar politci de aarde dragen de
slaven van aardse macht, mijn liefste lief
ja ja zo... is de antipode penseel met engelen haar
in Zijn hand…
Jaren van lood
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
684 De dromerige diepte van
oude verhalen in bonzende
trommels en de weemoedige luit
in verborgen straatjes
In deze nacht droomt Asmae
over de glanzende feestjurk van
haar grote zus en smeert
Samara haar kinderlippen rood
In een andere droom in dezelfde
nacht stampen laarzen
op vermorzelde dromen
in de aardedonkere nacht
Nachten…
De rust in zijn stem
hartenkreet
2.4 met 23 stemmen
1.730 Een leven gevuld met innige
klanken en verhalen, de geur van koffie,
de toon van mededogen, de lach achter de weemoed,
de blik die begrijpt, dat schoonheid schuilt in wat vanzelf lijkt te gaan.…
a-mythisch
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
493 wederom was ik ironisch genoeg
met dat paradoxale sarcasmesausje
en een vleugje cynisch seniorisme
ondeugdelijk aan het verengen
tot de heksenketel ronkend rookte
de tovenaar dronken van weemoed
a-mythisch achterbleef als lyrisch spook
echter wist de ‘wizard of blizzard’ niet goed
noch eenieder met mij in het bloed
waartoe hij/zij/hen diende…
's Nachts wanneer weemoed aan komt kloppen.
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
675 Wanneer ik ’s nachts door Rijmenam rijd
en als door boter langs de velden glijd,
denk ik wel eens aan een oud verschaald verdriet
de autoradio mag hard staan, vergeten doe ik niet.
De koeien staan weer in hun stallen,
de maan ontwaart zijn bittere schijn,
verheven op haar voetstuk kon ze slechts nog vallen,
Het lijkt heel lang geleden maar…
STEMMING.
poëzie
2.7 met 11 stemmen
5.500 Ik wil ééns vrij zijn, ééns oneindig vrij -
Dat er geen liefde en lachen voor mij is,
Geen zachtheid en geen weemoed en geen lust.
'k Wil eenzaam stijgen met de Noordenwind,
Die in de kille nacht gestadig waait,
Groot en onwetend. Stijgend zal ik neerzien,
Met koude blik en onbewogen mond,
Op wat voor eeuwig wegzinkt onder mij.…
Verliefd
netgedicht
3.2 met 27 stemmen
2.696 de winter
grachten werden schilderijen van Monet
en ik hoorde Mozart in 't stadsrumoer
Met storm en drang schiepen we gelegenheid
voor 't samenzijn, verstrengeld inhaleerden
we elkaar, ging op in een liefdeskind
toch ging de liefde over in 'n vaarwel
Wie deze geestelijk orgasme niet meemaakt
heeft het leven niet doorleefd
mist zoete weemoed…