1341 resultaten.
Droom-Huis
poëzie
3.7 met 20 stemmen
4.518 In de koele en verzielde toon
Staan de dingen stil en schoon
Dingen zonder naam, maar zo vertrouwd
Dat wij geen behoefte voelen
Hen met namen te bedoelen,
En geen klokken tellen tijds verloren goud...…
De Zon komt terug
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
983 Doorklieven wij het donker
Het is maar nacht wij moeten door
Bereiken wij de ochtend
Nog voor het gloren van vaal licht
Onwelkom koel als watervleug
Nieuw is altijd even wennen
Zo frisgeboren ongevormd
Oplichtend in het grijze rood
Zal zij straks warmte geven
Haar opkomst niet zo heftig
Rijpend licht gloeit zachtjes aan
Zonnevlekjes op…
De zebra en de gnoe
hartenkreet
3.2 met 9 stemmen
1.061 't Zal koelen zonder blazen."
Maar de zebra zat niet stil
en stichtte De Partij
met slechts één programmapunt:
De Steppe Moet Gnoe-vrij!
De antiloop, die huilde snel
met de wolven mee.
en werd heel erg anti-gnoe.
Toen waren ze al met twee.…
Temperament
netgedicht
3.1 met 8 stemmen
1.803 Haar vlees wil hem verlokken
zegt hij laat maar
je bent niet bevallig
een huis is ze niet waard
een regenton is goed genoeg
onverschilligt hij
woede moet ze koelen
desnoods op onschuldige
vliegen op witte muur
`s avonds huilt ze stil
in een hoekje van de donkere
steeg, bij haar regenton
dan wordt het stil in haar
ze rekt en strekt…
ik staar omhoog
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
1.099 schat
wacht tot die tijd op mij
ik kom een keer naar je toen en dan zijn we daar allebei
tot die tijd denk ik gewoon heel erg veel aan jou
en dat is zo omdat ik zo onbeschrijflijk veel van je hou
het is niet op papier te beschrijven
de pijn die wij voelen toch probeer ik het
puur voor mezelf om onze woede en verdriet een beetje te doen koelen…
EEUWELINGEN
poëzie
3.0 met 6 stemmen
4.220 Gij grijpt mij, grote bomen, vast; en ‘k voele
vreze mij het hert des herten slaan,
hore ik, al met eens, omhoge, ‘t koele
gedaver van de winden dóór u gaan!...
Gij spreekt dan tegen hen zo'n zware sprake,
dat, angstig en ontsteld ik worde, en koud gerake!
9/2/1897…
ZOMERONWEER
netgedicht
4.3 met 15 stemmen
526 lijster
- sommigen noemen deze vogel de regenroeper -
is hoog opgeklommen naar de zwiepende top
van een zilvergrijze, jonge berk,
dit zwerk is nu vol en zwaar, zo vochtig,
zo warm en broeierig, vol onbekende erotiek,
intens scherp doorklieft een felle bliksem
de stille sfeer van deze zomeravond,
en dikke druppels vallen onverwacht,
stil, koel…
Geen frambozen
netgedicht
3.9 met 14 stemmen
856 Behalve dan die ene kleine,
die droeve
die 's nachts in de dennen
het koele sterven bezong
en mij dan openhartig aankeek
alsof blauw nooit zou volgen.
Weet je nog.
Ik was zo verrukt in het bos.
Jij gaf het voorbeeld
en drukte jouw horloge in het zand.
We zouden nooit verlaten leven.
Niet van diep begrip of tweemaal.…
Zachte dagen
poëzie
2.9 met 7 stemmen
1.399 O, nu de dagen weer zo licht zijn en zo zoel,
Zo zonnezoel, zo zonnelicht, zo rijk
Aan vreugd in welig bosgroen; nu de vliet
Bezaaid is met het gulle sprankelgoud;
Nu schaduwlanen koel
In kalme schemer mijmervol
Zich allerwegen oop'nen; nu het riet
In fluisterbeving zoetlijk neigt,
De vijver waai'rend met zijn schucht're koelt',
De vijver zelf…
Raadgeving
poëzie
3.8 met 8 stemmen
2.830 't Vrouwenhart blijft koel en wreed
Voor ons zuchten en ons leed;
't Spot wat met der blode hoop,
't Is voor tranen niet te koop,
Maar aan hem, die 't stout bestrijdt,
Onderwerpt het zich altijd.
Overvallen wij met kracht
Dan dat listig zwak geslacht;
't Houdt zich moedig, zijn wij laf,
't Is blohartig, zijn wij straf.…
Eerst de tol ?
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
609 ontmoeten,
de duisternis gaf mij je hand,
je zonden zal ik strelen, in het
boetekleed van mijn verlangens
geef je mij een laatste nacht, laat
je slagen beuken op een hijgende
borst, de wrakken opgezwollen
om het daarna te vermorsen, om
een opening te winnen met de
gouden sleutel op je moederborst,
vergeefs heb ik de maan gevraagd
mij in koele…
Liefde voor zwemmen
netgedicht
4.4 met 8 stemmen
895 Fonkelend blauw lig je reeds klaar
een enkeling is er nog maar
jij van top tot teen gevuld
met water dat lokt vol ongeduld
Traag bewust raak ik je aan
om door je oppervlak heen te gaan
en licht als een veertje voel ik me weer
als ik in je koele golven verkeer
Toch moet ik bekennen, met alle eerbied,
ben je in 't begin echt de makkelijkste…
Koortsdromend
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
562 je heldere ogen zijn verworden tot gevoelloze kooltjes,
en je zachte vlees is verrimpeld tot stug, gebarsten eelt,
je tedere handen zijn veranderd in vliezige vleermuisvleugels,
en je scherp gepunte, zilveren nagels
bekrassen mijn zachte huid met rode striemen,
plots klinkt je stem, hol en van ver, als metaal
en doet mijn hart huiveren, koel…
Wintermorgen
poëzie
3.3 met 6 stemmen
2.158 't Is late nacht, de lamp brandt laag,
De ruiten glinstren van de blauwe koude,
En koel is 't hart, dat gaarne branden zoude
Van ongeduld naar Uwe komst. Vandaag?
O, nacht en morgen vloeien traag tezamen,
Ontberen en genieten smelt ineen,
Maar nòg heerst over ziel en de verbleekte ramen
Het grijzen van de schemering alleen.…
dame blanche
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
889 broeierig is de nacht tijdens de hondsdagen
rusteloos woelt zij in het zweterige bed
en zoekt vergeefs soelaas in flarden slaap:
waarin ze loodzwaar zinkt
als Sirius al met de zon over de einder gluurt
dan droomt zij
hoe haar onderkoelde lichaam
roerloos ligt te wachten
op het koele marmer
van de snijtafel
in de witbetegelde lijkenzaal…
ZACHTE DAGEN.
poëzie
4.0 met 4 stemmen
932 0 nu de dagen weer zo licht zijn en zo zoel,
Zo zonnezoel, zo zonnelicht, zo rijk
Aan vreugd in welig bosgroen; nu de vliet
Bezaaid is met het gulle sprankelgoud;
Nu schaduwlanen koel
In kalme schemer mijmervol
Zich allerwegen oop'nen; nu het riet
In fluisterbeving zoetlijk neigt,
De vijver waai'rend met zijn schucht're koelt',
De vijver zelf…
In het afnemende seizoen
netgedicht
1.9 met 15 stemmen
350 Zware ademloze stilte roert
de lucht met de scherpe roep van een kraai,
hoog boven de bleke hemel, zijn vleugels scheuren door het
dunne licht, en ik merk hoe mijn gedachten zich spiegelen in de koele wijdte.…
Fantasiefestijn onder de zeespiegel
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
420 Ik ben naar zijn
diepte gedoken, ergens in de koele oceaan.
Ik heb mij met de stroming mee laten voeren;
en ik ben buiten bewustzijn geraakt. Ik heb
zonder het te weten een reis naar de bodem
gemaakt.
Met een wervelende zeekolk van boven naar
beneden mocht ik zo het rijk van Neptunus
onder de zeespiegel betreden.…
Chopin
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
646 Ik hoor: het koele windje fluisteren
het beekje zoetjes ruizelen.
Zie: statige bomen en
bloemen in sprankelende tonen,
zie hun kleuren, ruik zelfs hun geuren.
Waar onze grijze cellen toch toe in staat zijn.
Het ene moment bruisend van energie,
het volgende moment stil en vol melancholie.…
Wanneer herfst ademt
hartenkreet
1.3 met 6 stemmen
495 Een vogel cirkelt laag boven
het grijs dat tussen de stammen hangt, zijn
vleugels snijden door de stilte als een aarzelend gebaar, en
ik voel hoe de wind mijn gedachten ordenend meevoert in zijn koele stroom.…
De adem van de herfst
netgedicht
1.7 met 12 stemmen
304 Wind beweegt tussen kale
takken, zijn aanraking is koel en tegelijk
vertrouwd. Ik voel de ruimte rondom mij trillen, een
zachte echo van mijn eigen gevoelig hart die in kalmte met alles resoneert.
Het licht breekt door wolken
in vlekken, schaduwen spelen op het natte
mos.…
Viburnum in lentebloei
netgedicht
2.4 met 7 stemmen
453 En als de avond haar koele
mantel over de tuin legt, blijven de trossen open,
wachtend op een bries die de dag uitademt en de eerste sterren
loslaat. Viburnum bewaart haar stille gloed, zelfs wanneer de nacht haar omarmt.…
BESPIEGELING BIJ ENE AVONDSTOND.
poëzie
4.5 met 2 stemmen
1.708 Dan denkt de ziel aan u met weelde
Als aan een koele laafnisbron,
En voelt, dat slechts de beste Vader
U aan deze aarde schenken kon.
Dan zijt ge ons, wat de matte pelgrim
De slaap is na een lange nood.
Wij strekken u onze armen tegen,
En zinken vrolijk in uw schoot.…
Godenkinderen.
hartenkreet
3.2 met 4 stemmen
1.486 Genezend koel is 't gevoel dat vergeeft.
Begin in jezelf als je het hier beleeft.
Vergeef schepping en heb het goede lief.
Open wijs je hele hart, zoals ik 't belief.
De wereld is gestart in een mensenleven.
Zo kunnen wij nu god beeldend overgeven.
Vergeeft lief en geneest oud zeer nu goed.
Vergeet grief, wraak zaait slecht bloed.…
op straat
hartenkreet
3.0 met 4 stemmen
904 het wel
helaas weten wij beter
dat onze liefde omslaat in haat
de vuren worden heter
en we weten niet waarom het gaat
waarom is er die afstand
mijlenver van elkaar
en toch wanneer ik opzij kijk
ben je nog steeds daar
daar waar ik je vast hou
je warmte en je lichaam voel
waar ik niet alleen wil zijn
dat is zo alleen, zo saai, zo koel…
een behouden vaart
hartenkreet
4.2 met 43 stemmen
13.350 De laatste reis
Een koele bries, de wind steekt op, wie meert er bij me aan.
Hijs het anker, trossen los, het is tijd nu om te gaan
Niemand weet hoe lang het duurt en waar het einde is.
De grote vaart, een laatste groet, de stilte het gemis.
De boot vertrekt, de vlag in top, niemand zegt een woord.…
Lichtgeflikker
poëzie
3.5 met 22 stemmen
3.557 Ga, waar de zon op 't water breekt
En 't wondre vreugdevuur ontsteekt,
Dat koel is in zijn blaken,
Dat brandt, waar 't zich in 't water stort...
Indien ge dan niet blijde wordt,
Kan ik het u niet maken.…
vakantie is voor thuisblijvers
hartenkreet
2.2 met 4 stemmen
1.810 uithuizig zijn
gangers zweten poriën die niemand kennen wil
vrouwen klagen slappe billen borsten vettig dril
kinderen dreinen hun files zuig’rig verveeld venijn
met het autootje rijden ze op elkander tegen
bunzings geiten de radio staat knalhard aan
gore wc’s als eindeloze rijen desolaat verder gaan
zuchtend zieken schelden bidden ze om koele…
Loflied voor de melkkoe
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
1.866 En getuigt van de melkfabriek die zij was
Van hoe zij, grazend, groen door wit vervangt
Zo rolt zij, tong uit de muil, naar haar beul
De romp doorsneden
Een lamme tocht langs de bloedgeul
De lispelende stroom naar beneden
Maar nu nog ligt zij hier hevig te herkauwen
De noeste boer slijpt de zeis
Het kan haar nauwelijks benauwen
Haar koele…
Honing en Zwavel.
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
1.088 Hij schopt naar de kip die voor zijn voeten loopt
En drinkt het koele water uit de aarden kan
Die hier al eeuwen hangt.
Hoe eenvoudig dit beeld op het neerhof,
Haar blanke hals, een stukgeslagen bloesem.
Zijn zwart ligt uitgeveegd over haar buik,
De aarde onder haar zijn land en drek.…