1964 resultaten.
O zee, die mijne lip doorkeent
poëzie
3.5 met 2 stemmen
1.101 zout-kristallen
waarin het volle licht van alle zonnen breekt;
zand, bij mijn veer'ge zool breed-uitgestraald doorweekt,
waar krijsend iedre tred doet duizend schelpen schallen;
o tuimelende lucht, die brandt mijne ogen toe
maar sluit ze op 't dansen van ontallig-vuur'ge bollen:
ik ben van zee en lucht, ik ben van God gezwollen;
ik voel me oneindig-rijk…
rimpels
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
615 rimpels
de lijnen van het leven
rimpelen het rulle zand
korrels krassen in het nu
vervormen wijze woorden
de beelden in mijn geest
verstuiven voor het oog
vluchtige veranderingen
vervagen verse sporen
wie ben ik en waar
ik was zo even daar
in de rust ontstane rand
groeit gekartelde oneindigheid
wind vereffent het reliëf
door golven…
finaal
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
891 meanderen
van het oeverloze
naarmate
het gewicht van hetzelfde water toeneemt
word ik steeds minder
bijna drijvend naar de afloop
minderend als de loop van een kanon
steeds meer kantlijnen om me heen
op het werkvlak van zwijgen
alsof er een oude stiel is
bewaker van een leeg bed
en op de rand van het bed
het sprekende afgeschoten
de oneindig…
Hersteld Koraalrif
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
457 Wetenschappers plaatsen luidsprekers in dood koraal en verbreken alzo de oneindige stilte die er was ontstaan. Vissen komen massaal af op de geluiden en het nieuw herwonnen ecosysteem draagt bij aan de opbouw van nieuw koraal.…
Samen Naar Later
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
550 gaven elkaar korte namen
en toen na jaren kwam je mij weer
tegen in een miezerige regen
wie er van ons begon weet ik niet meer
zij brak onverwacht het wolkendek
die lieflijk warme ons omarmende zon
en bescheen het nu fonkelende
voortkabbelende rivierwater
en we geven elkaar nu
opnieuw weer koosnamen
en vervolgen samen
de lange oneindige…
Kranslegging
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
620 je bent
verdrietig met
daaraanvolgend een
dikke traan
het loopje
naar het
monument maar
Hij zal
met jou
meegaan
naast het
looppad op
de graszoden
daar was
het oneindig
leed
rechts de
zeer droevig
uitziende foto's
opdat dit
nare gebeuren
geen mens
ooit vergeet
jij hebt
veel gezegd
door de
prachtige krans
hiermede…
Het goddelijk universum
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
465 zacht spelen
lijnen hun spel
van begrenzen
en openen in
een universum
dat eeuwigheid kent
tijdloos is naast
oneindigheid
maar wel zo dat
alles hetzelfde
begin pad heeft
en zich stoeit naar
het paradoxale
einde in een
ander continuüm
met vreemde
superlatieven uit
die schepping
wij hebben helaas
de verbondenheid
uit het oog…
De chronograaf
netgedicht
4.4 met 27 stemmen
457 geboorten en
huwelijken ook
in andersoortige
feesten en vieringen
in lichaamstaal te
beluisteren bij
de feestgangers
een leven lang
vertraagt de tijd het
gaan tot schuifelgang
in de slepende tred
van veel bejaarden
wij danken wel voor
alle dagen maar
vergeten vaak om
om nieuwe te vragen
want alle dagen
zijn nieuw en zo
oneindig…
Vervlogen
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
534 Echter die fijne tijd samen wil niet meer komen,
dus heb ik er eindelijk voor gekozen
om opzoek te gaan naar nieuwe prachtige ogen,
daar die van haar in de oneindigheid zijn meegenomen.…
Bloemen in de goot
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
253 Oneindig zijn de vloeren van de nacht,
zeggen ze.
Ik noem het gewoon een harde stoep
waar je op landt als de barman je buiten flikkert.
Marsman droomt van bruine vrede en warme schoten
terwijl de aarde onder mijn nagels kruipt
en de bomen staan te trillen in de wind
als oude mannen met een delirium.…
jongen
hartenkreet
4.2 met 15 stemmen
2.048 me niet meer nodig
ik hoefde niet meer mee te lopen - gek was dat -
jij liep jouw levenspad en leek de weg te kennen
zodat ik eigenlijk 'geen kind meer aan je had'
maar gisteren mijn jongen is het doek gevallen
terwijl het leven moest beginnen voor mijn vent
is hij, ben jij mijn zoon, verdwenen, mij ontvallen
terwijl jij voor mij zo oneindig…
dood stil
netgedicht
3.5 met 17 stemmen
2.222 Spreken de doden
de dag stil
Vandaag zijn wij stil
en komen de doden
in een oneindig lange rij
spreken en kijkend voorbij
Vandaag zijn wij stil
hoe kon het komen
levende doden zwijgend
zo’n oneindig lange rij
Vandaag zijn wij stil
herdenkend in pijn mannen,
vrouwen en kinderen die er
niet meer mochten zijn
Vandaag zijn wij stil…
Lengte, diepte en afstand
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
525 of op het podium een voordracht neerzetten
iets dat vertoeft in van haver tot gort
waar tijdens de handgreep
rond de microfoon op de bühne, ik
korte intrigerende poëzie of als proza
in lengte tracht te pletten
dat ook nog blijvend smaakt naar een
oneindige chocolade Kwatta reep
en een aura moet hebben
die de luisteraars aan je doet boeien…
Het kleine kind in haar.
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
590 Haar ogen turen nog enkele seconden in oneindigheid.
In gedachte plukt ze een eenzame klaproos
en siert haar dagreis.…
Koester elk moment
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
340 Rustig bos fluistert
beek zingt een melodieus lied
natuurs harmonie
Onder een oneindige hemel, waar wolken zacht fluisteren in hun vlucht
ademt de lucht haar stille kracht, een eeuwige bron van leven en pracht.…
Stille parels
hartenkreet
2.3 met 3 stemmen
1.113 In een woelige zee
Dansen golven rollend
Naar de kust
Oesters schuifelend
Op de bodem van die
Enorme watermassa
Schijnbaar oneindig veel
Ondenkbaar intens
Verweven met de groei
Van de schoonheid van de
Oceaan die rein de illusie van
Het leven tilt boven de
Waarheid van de liefde tussen
Jou en mij.…
Vrijheid in Gebondenheid
hartenkreet
3.4 met 15 stemmen
1.720 gekomen
In jouw armen ben ik vrij
Pijnlijk zijn de lange dagen
De angst voor jouw afwezigheid
De jaloezie blijft alsmaar knagen
Bang dat jij je ooit bevrijdt
Bang dat jij me wilt verlaten
Blijf ik altijd in jouw buurt
Ik hou je alsmaar in de gaten
Omdat geluk nooit langer duurt
Mijn angst heeft jou teveel gebonden
Je hield oneindig…
leeg gevecht
hartenkreet
4.4 met 36 stemmen
1.407 Leeg, verloren in mijn gemoed
Krachteloos en pijnlijk bewust
Verwerk ik mijn geestelijk bankroet
doorwrocht door een onzalige zielenrust
Hoe heb ik dit zo laten ontsporen
Ik wierp mijzelf in het zwaard
Alles lijkt oneindig verloren
Niets blijft mij bespaard
Mijn lichaam dweilt door de uren
Sleept mij van dag naar dag
Hoeveel kan ik nog…
Ik keek opzij.....
hartenkreet
3.2 met 5 stemmen
866 Ik keek opzij
en zag je daar staan
Strak in het pak
met je blik op oneindig
Jij keek opzij
met ogen zo vol
vol van verdriet
Ik schrok en keek opzij
Nog was het stoplicht rood
Ik voelde me teveel
naast jou op de stoeprand
Ik wilde dat ik kon verdwijnen
Ik keek, ik keek opzij
ik wilde praten en vragen
naar het verdriet in die ogen…
Toerisme
gedicht
3.4 met 77 stemmen
40.334 Twee spiegels, tegenover elkaar geplaatst
boden ons een oneindig perspektief.
En toch, dacht ik, er moet meer zijn.
------------------------------------------------------------------
Uit: 'De laatste gedichten' van Jotie T'Hooft (1956-1977),
die in 1976 voor zijn werk de Reina Prinsen Geerligsprijs ontving.…
rook verdampt het beetje zicht
netgedicht
3.4 met 9 stemmen
2.589 er zitten hoeken
in de klanken van de gong
het tellen is begonnen
de gezichten zijn nog jong
ogen knipperen niet eens
ze incasseren ongevraagd
de dreunende geluiden
die het discodansen vraagt
blikken star gericht
op verten die oneindig lijken
rook verdampt het beetje zicht
laserlicht om uit te kijken
woorden rappen zonder adem…
Het Einde
hartenkreet
3.9 met 10 stemmen
1.735 Muziek vol van liefde
Klinkt als pijn en verdriet
Weerkaatst in een lied
Op zoek naar geduld
De stilte die rust was
Klinkt nu als een leegte
Een oneindige leegte
Met vragen vervuld
De nachtelijke schoonheid
Voelt duister en kil
Somber, koud en stil
De pracht lijkt verdwenen
De wereld lijkt anders
Zonder jou in mijn hart…
dodenherdenking
netgedicht
3.1 met 16 stemmen
4.121 de stilte suist door 't lentelover,
alleen een merel zingt zijn lied;
de schare staart in 't blauw oneindig,
een ieder alleen met z'n eigen verdriet.…
Vlakke stilte
hartenkreet
4.1 met 10 stemmen
1.117 waarom zeg jij niets
laat je de stilte weerklinken
als een uitgestrekte vlakte
waar leven zichzelf verloren heeft
waar vergane en blindgeworden zichten
zwerven langs oude bomen
met de dood achter zich aan
waarom zeg jij niets
laat je mijn stappen zinken
naast de langzaam stervende morgen
blootsvoets in het achteruitgaan
oneindig ver…
Adieu
netgedicht
3.8 met 23 stemmen
2.521 Je praat heel anders dan voorheen
het lijkt wel of de uren door je
vingers glippen je onze band nog
niet door kan knippen ik merk de
diepe rimpel die om je mond verscheen
Kunnen we niets meer verzinnen
dit voelt zo oneindig leeg vanbinnen
ik puur dat vertrouwde uit ons samenzijn
toch lijkt het onafwendbaar ik ben de hemel
dankbaar maar het…
Zo'n ochtend
gedicht
3.8 met 13 stemmen
7.584 Ik liep alleen wat in het rond
en keek zo nu en dan naar boven, waar
de wolken in oneindig zonlicht dreven.
Ik zag hun levensloop vanaf de grond,
precies hoe zij zich vormden en elkaar
omarmden, maar daardoor hetzelfde bleven.
----------------------
uit: 'Ramen', 1999.…
Water(b)engels
netgedicht
3.9 met 27 stemmen
651 Twee schrijvende bengels
dichtend vissend zonder hengels
Vinformaties vergarend
oneindig het golvende blue bestarend
Even pissen met mijn handen vrij
hou jij hem even vast voor mij
De molen ratelt sta je op je slip
bij een grote zit je zo op de wip
Heb je beet niet te hard slaan
daar gaat hij alleen harder van staan
De mazen van…
ervaring
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
597 Wij roeien met het licht
van het goddelijke
Het hart en ziel verheven
van liefde
Samensmeltend
in oneindige dankbaarheid.
De overdracht van vreugde
naar onze medemens
De kringen van ons leven
bereiken ongekende hoogten
Leren aanvaarden en leren geven
De aarde voelen onder onze voeten,
waar we aan toebehoren!…
Che?
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
863 op een stalen ros gezeten
met achterlating van alles
wat niet vast gehangen
slechts ballast kan zijn
door de jaren van jeugd
blik op oneindig in het hart
de wetenschap van morgen
dorpen rondom armoede
met stof op het bord
eenzame gitaren snaren
over melancholie en rust
die berust in de ondergang
van stukjes vlees en bot
de onaanraakbaren…
Moeder
netgedicht
3.2 met 20 stemmen
3.579 Nu ben je weer alleen,
je levensloop bijna voltooid,
de kinderen verstrooid,
in hun wereld weggedreven,
vervreemd van jou, onwennig
zien zij de rimpels en de grijze haren,
en even maar,
je oneindig lieve blik,
de tederheid van vele jaren,
die ze van zich afschudden
als vlokken sneeuw.…