2105 resultaten.
In de marge
gedicht
3.1 met 12 stemmen
8.010 Hun strook
is niet ingelijfd, zij zijn op weg
in een tragere eeuw, missen de koorts
de wereld bijtijds te bestrijken,
de verte aanwezig te rijden, breed en brutaal.
De auto is jong, zingt de werkelijke taal.
Op de fiets komt men nergens.…
kom over tien jaar terug
gedicht
3.1 met 38 stemmen
16.997 hoofd
en een griek schenkt de nieuwe wijn
zijn zoon stierf voor vrijheid
kom over tien jaar terug
de troebelste wijn wordt helder
in veel kortere tijd
het gaat om gewone dingen
om schoenen en een dak voor je kind
dan komen ook de poëten
met wijn die steeds sterker wordt
en wij leren zien met heldere ogen
als de zwarte zee
donker in de verte…
een droom in perspectief
netgedicht
4.0 met 12 stemmen
1.243 het schilderij is klaar
een droom in perspectief
de verte ingekleurd met
wensen en verlangens
je domineert de
voorgrond en drapeert
je schaduw in de
rafels aan de horizon
alsof ik ooit met
jou begon, een grof
penseel vol lusten, in
streken die niet rusten
je stapte plotseling in
vertrapte de structuren en
verbleekte toen de achtergrond…
Eenzaamheid
netgedicht
4.2 met 21 stemmen
1.848 Luisteren naar geluiden die vervagen,
de wind,
de verten diep in huis.
Eenzaam zijn
en traag, wanneer het donker komt,
de schaduwen ervaren.
Namen noemen
en tegen muren praten,
urenlang zichzelf verlaten.
Een stoel verplaatsen in de hoop
daarna niet meer alleen te zijn.
Ramen sluiten,
een boek dat open ligt dichtdoen.…
Schoolplein in de winter
netgedicht
3.3 met 14 stemmen
5.101 En klein
dalen vanuit de hoogte meeuwen
neer op je handen die het brood verdelen
Dan laat eindelijk over de eeuwen
heen een stem zich uit een verte horen:
"Een vrouw, een man, een paradijs verloren"
en loop ik door de wereld wit en wijd
terwijl ik weet dat slechts voor werkwoorden
bestaat een onvoltooid en niet verleden tijd.…
Eindeloos van je houden
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
1.351 De zon daalt
En kleurt rood
In de verte raakt
hij bijna het water
ons bootje dobbert
langzaam voort
stil en ongestoord
vormen we rimpels
in het water
langzaam roeiend
het land steeds verder
wind beweegt je haar
je speelt met water
in een lieflijk gebaar
je gebruinde huid
steek af tegen het wit
van de boot
samen roeiend
de einder…
Oase op de heuvel
netgedicht
3.7 met 15 stemmen
10.167 er is geen water,
alleen maar dorst
en aan die anderhalve cactus
is ook geen eer te behalen
en in de verte
blaken
twee kleine heuveltjes
in de zon
En dan ineens springt die
oase mij in het oog,
liggend op een heuvel,
zacht glooiend
met fijne sprietjes gras begroeid
en met prille dauw bedekt
daar leg ik mij neer…
Bezet...
netgedicht
3.3 met 20 stemmen
950 De lucht kleurt zich zeeblauw
boven de zomerse korenbloemen
Arbeiders ploegen de aarde
Bijen laten zich vrolijk zoemen
In de verte klinkt onheilsgeronk
van duizenden vliegtuigen
Niets zal na vandaag hetzelfde zijn
en valt als een kaartenhuis in duigen
De lucht kleurt zich zeegroen
Met hakenkruizen vervuild
Het oorlogsgeweld is begonnen…
achterblijven
netgedicht
4.4 met 20 stemmen
1.368 met de laatste trein
is ook mijn ziel vertrokken
ik riep nog en wuifde
voelde vocht
in de ogen
mijn arm was kort
de hand te klein
om naar de verte te grijpen
of haar terug te lokken
ik hoorde, heimelijk,
de duivel juichen
wat kan leegte,
zo ingesloten,
eindeloos ver lijken
mij nog verder
in de winter doen zuigen
slechts een…
De drinker
gedicht
2.3 met 440 stemmen
71.792 De oude kat, de zwarte, streelt
zich met de hand die naast
haar mand hangt, terwijl
hij de andere, die met
het kleine glas,
nog eenmaal, uit de
verte, ernstig
groet.
------------------------------------------
uit: 'Het scheermes van Ockham', 1992.…
Liefde aan je voeten
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
856 geef mij het vergezicht
bergen die beklommen zijn
ravijnen rotsen scherpe kammen
zonder middelen met blote handen
ik wil de wereld aan mijn voeten zien
geef mij horizonnen
oceanen die bevaren zijn
zeeën engten en rivieren
met schepen groot en klein
ik wil verten in mijn blikken zien
geef mij liefde
verdrinken in je ogen
het zachte kussen…
De stilte tussen klanken
netgedicht
4.0 met 30 stemmen
1.079 dan ooit
breng je verzen, gedichten
die ik het meest heb liefgehad
naar morgen en
nog zovele jaren bemin
ik jou om je speelse overmoed
en zo oneindig veel
maar jij bent al bezig
met herinneren, met een
oogwenk, diep weg
in een gezochte tijd
en zoals woorden in
poëzie bewegen, zo
strek jij je lichaam
naar een vaag gebaar
in de verte…
Groen licht
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
733 Het paste zo goed bij elkaar:
dat wijde, blauwwazige grasland,
lichtgroen geurend,
bedekt met vroege morgennevels
waaruit in de verte
zich een vurige, oranje bal losstoomde,
ondersteund door klaterend vogelgeluid
in takken van machtige stilte
en wij ...…
laat mij maar liefde schenken
hartenkreet
4.2 met 4 stemmen
1.708 ‘k ben thuis tussen het gisteren en vandaag
daar waar de grenzen raken
waar woord en beeld versmelt
en verte met nabijheid paart
ben ‘k thuis tussen de wortels en de aarde
waar voren steeds het zaad bewaren
en waar er steun gegeven in een streven
omhoog, de nieuwe bloei een oogst belooft
is een olijfboom mij het liefst
zal ‘k hem verzorgen…
Bewondering
hartenkreet
4.9 met 11 stemmen
1.896 Zwervend op mijn karveel
van nevelslierten
meende ik jou te zien
in de spiegel
van mijn dromen
op een verre weg
langs het tijdloze water
helder en diep
In jouw verten vond ik
verborgen parels
de omhelzing
van pure magie
het dagen van tere extase
de tover van het onbekende
een pas ontloken bloem
nooit eerder aanschouwd
En ik was verbaasd…
heb je zon beloofd
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
804 ik heb je zon beloofd
maar de stralen
breken in je ogen
tot een valse glans
woorden krijgen
nu geen kans
handen trekken
schaduw aan
ze boeien licht
waarheid kijkt
onaangedaan
vervuld van plicht
je vreet weer energie
omdat de verte
andere dingen ziet
geen rust om stil
te staan je angsten
vallen anders aan
ga met de zon naar…
Alles wat ik adem
netgedicht
4.4 met 16 stemmen
1.005 vergane licht
blaas ik nevel buiten de wereld
en kijk naar het stilstaan
van de schemer
wij hadden samen de nachten
en ik weet mijn liefste
de stilte kwelt
tussen het raam
van zon en maan
verraadt mijn geween
de eerste uren,
de dagen van toen
koude druppels in mijn hals
sterren als oud zilver
boven de stille avondrand
uit de verte…
stort de bui
netgedicht
2.0 met 5 stemmen
689 verschroeid gras ligt loom
het iele hoofd op dorre akkers
waar het zwoegend wacht
op wat regen in de nacht
lacht een blinkend blik
op uitkijk voor wat roest
die ook zij weldra verwacht
een beetje kleur in elk bestaan
ruist het in de verte zacht
en vochtig zonder wroeging
over buiten nat en zo weer droog
van straffe ritmes zonder betoog…
een horizon voorbij
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
842 ik schilder je
de bergen op
voorbij de rots
en de vallei
toon je de uitzichten
een horizon voorbij
zie in blauw de
nevels van de morgen
even zonder zorgen
genieten van de dag
ik weet het pad dat
je in de verte zag
we dalen snel
penseel voor jou
ravijnen, hun diepte
voel je aan mijn hand
in samen blikken zal hun
dreiging vlug…
Waterloper
gedicht
2.9 met 18 stemmen
8.778 langs mijn linkerbeen snijdt wat voorbijglijdt
en zich verder in de verte kronkelt
geen wier zal hier vertellen wat de bocht
verbergt: (verdrinkingsdood? roeiboot? een vrouw
als een dam?)
wenkbrauwen wegen op mijn oogleden.
rood is de rivier achter mij.
bron blijkt monding.…
na de nachtkoude
netgedicht
3.6 met 27 stemmen
846 onder lagen
van weerloosheid rilt
het uur door aangehouden kilte
wanneer ik steeds meer terugkeer
naar afwezigheid; een onbesliste
verte
waar bestaansvormen spoorloos zijn
lichamen vloeibaar in ontelbare rivieren
van de zon
pistoolschoten in wijn geweekt worden
en vaders antwoord geven om wat ze deden
langs uitgestrekte zomers…
Voor de chaos
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
615 galmt en droomt
uit de trilling spoort het licht
door de dalen van gebergten
iemand wekt de taak der taken
om de wereld neer te leggen
water vuur en aarde buigen
om elkaar en strijken tijd
toen er brak een zwaar gelaat
door elementen die het zwart
van de zon met woorden weefden
en een straal viel door het licht
over velden tot in de verte…
Alleen aan zee
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
935 Je staat daar, alleen
Aan de rand van de zee
Je hebt het niet in de gaten
Maar ik kijk met je mee
Je tuurt in de verte
Je blik op de horizon gericht
Je gedachten gaan veel verder
Ik lees de onrust op je gezicht
Je staat daar zo krachtig
Niemand kan om je heen
Je weet wat je zoekt
Maar toch kan je het niet vinden, alleen
Ik probeer…
Herfstbladen op en af
poëzie
3.7 met 10 stemmen
3.752 O het omslachtig wezen
deze sleur,
mijn ziel verzinkt in ongenezen
verveling
En dan in eens staat overeind
de koestering, de vreugde:
blij, treurig, om het even,
dat ik dit mag beleven,
dat ik dit rijk gebeur
bespeur,
dat deze ogen
zo in de verte zien mogen,
gezonken ik
dit ogenblik
weer in zweven
opgeheven,
als dit blad, dit verbleekte…
Een te harde kaft
netgedicht
3.3 met 9 stemmen
524 de ruimte die eens passend en
eensgezind mijn onderkomen
eerbiedigde slentert nu wezenloos
langs torenflats met hoekige muren
het glas is levenloos zonder zon
het doodt de dagen met het vangen
van vage silhouetten die steeds
reikend naar de verte hun beelden
zien vertragen in de storm
het leven vervaagt mijn twijfel nu
de herfst de dood…
Van de oorsprong tot de einder
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
470 De vroegte van de dag kwam
Langzaam op gang
De zon kroop omhoog
Als een difuus licht
Dat vocht
Voor een vaste vorm
De zon won
Werd rond en krachtig
Wolken wijden uit
Gaven ruimte
Door juist daarin op te gaan
In de middag brak het groen door
Nerven waaieren uit
In de wind
Een omvangrijke tak
Van de familie
Bloeit
Richting de verte…
Met dichterlijke vleugel
netgedicht
4.7 met 7 stemmen
578 Een handvol akkoorden
drijft neerwaarts
als de muze haar lente lispelt
Het is alsof er woorden missen
in de grootte van tegenpolen
Ik herken de eeuwig vallende traan
als nabijheid van seizoen wisselt
en de verte wenkt
in kraters en zwarte holen
Met een dichterlijke vleugel
dek ik graf en kerker toe
Niet zichtbaar voor een oude…
De laatste dagen
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
559 Ik dacht de afstand
in jouw naam vragen
maar de stilte
gaf geen antwoord
en ademde
teleurstelling
versus stille moed
voelde ik
in mijn grijze aderen
nog voor de nachten
bleef jij niet bij me
maar in de verte
stond mijn jas je goed
uit een donkergrijs verleden
had ik wol van ’t schaap
over één kam geschoren
zoals de zonderlingen…
Tamboer
gedicht
4.0 met 7 stemmen
6.197 We horen hem wel, de tamboer in de verte,
maar luisteren niet. De maat van zijn stokken
bepaalt onze stappen. Ook nu. Verwijlen
wil ik bij een wals van vroeger, een dans,
kind op de arm. Het spant ondraaglijk
tussen toen en vandaag. Aan de mars valt niet
te ontkomen.…
Zonder één dag ouder te worden
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
632 Gesprek waar geen woorden
Voor nodig zijn -
Samen genieten van het
Hemels vergezicht dat
Zich hier aan ons ontvouwt
Zacht zonlicht dat de
Bergen in de verte kust
En zelfs de laatste
Hooggelegen sneeuw
Weet te verwarmen
Kabb'lend water van het
Meer dat ons verzen zingt
Omgeven door olijfstruiken
En een terras dat een dak…