Alle inzendingen over verte

2105 resultaten.

Sorteren op:

In de marge

gedicht
3.1 met 12 stemmen aantal keer bekeken 8.010
Hun strook is niet ingelijfd, zij zijn op weg in een tragere eeuw, missen de koorts de wereld bijtijds te bestrijken, de verte aanwezig te rijden, breed en brutaal. De auto is jong, zingt de werkelijke taal. Op de fiets komt men nergens.…

kom over tien jaar terug

gedicht
3.1 met 38 stemmen aantal keer bekeken 16.997
hoofd en een griek schenkt de nieuwe wijn zijn zoon stierf voor vrijheid kom over tien jaar terug de troebelste wijn wordt helder in veel kortere tijd het gaat om gewone dingen om schoenen en een dak voor je kind dan komen ook de poëten met wijn die steeds sterker wordt en wij leren zien met heldere ogen als de zwarte zee donker in de verte…

een droom in perspectief

netgedicht
4.0 met 12 stemmen aantal keer bekeken 1.243
het schilderij is klaar een droom in perspectief de verte ingekleurd met wensen en verlangens je domineert de voorgrond en drapeert je schaduw in de rafels aan de horizon alsof ik ooit met jou begon, een grof penseel vol lusten, in streken die niet rusten je stapte plotseling in vertrapte de structuren en verbleekte toen de achtergrond…

Eenzaamheid

netgedicht
4.2 met 21 stemmen aantal keer bekeken 1.848
Luisteren naar geluiden die vervagen, de wind, de verten diep in huis. Eenzaam zijn en traag, wanneer het donker komt, de schaduwen ervaren. Namen noemen en tegen muren praten, urenlang zichzelf verlaten. Een stoel verplaatsen in de hoop daarna niet meer alleen te zijn. Ramen sluiten, een boek dat open ligt dichtdoen.…

Schoolplein in de winter

netgedicht
3.3 met 14 stemmen aantal keer bekeken 5.101
En klein dalen vanuit de hoogte meeuwen neer op je handen die het brood verdelen Dan laat eindelijk over de eeuwen heen een stem zich uit een verte horen: "Een vrouw, een man, een paradijs verloren" en loop ik door de wereld wit en wijd terwijl ik weet dat slechts voor werkwoorden bestaat een onvoltooid en niet verleden tijd.…

Eindeloos van je houden

netgedicht
3.2 met 4 stemmen aantal keer bekeken 1.351
De zon daalt En kleurt rood In de verte raakt hij bijna het water ons bootje dobbert langzaam voort stil en ongestoord vormen we rimpels in het water langzaam roeiend het land steeds verder wind beweegt je haar je speelt met water in een lieflijk gebaar je gebruinde huid steek af tegen het wit van de boot samen roeiend de einder…

Oase op de heuvel

netgedicht
3.7 met 15 stemmen aantal keer bekeken 10.167
er is geen water, alleen maar dorst en aan die anderhalve cactus is ook geen eer te behalen   en in de verte blaken twee kleine heuveltjes in de zon   En dan ineens springt die oase mij in het oog, liggend op een heuvel, zacht glooiend met fijne sprietjes gras begroeid en met prille dauw bedekt   daar leg ik mij neer…
fred eijkman7 september 2001Lees meer >

Bezet...

netgedicht
3.3 met 20 stemmen aantal keer bekeken 950
De lucht kleurt zich zeeblauw boven de zomerse korenbloemen Arbeiders ploegen de aarde Bijen laten zich vrolijk zoemen In de verte klinkt onheilsgeronk van duizenden vliegtuigen Niets zal na vandaag hetzelfde zijn en valt als een kaartenhuis in duigen De lucht kleurt zich zeegroen Met hakenkruizen vervuild Het oorlogsgeweld is begonnen…

achterblijven

netgedicht
4.4 met 20 stemmen aantal keer bekeken 1.368
met de laatste trein is ook mijn ziel vertrokken ik riep nog en wuifde voelde vocht in de ogen mijn arm was kort de hand te klein om naar de verte te grijpen of haar terug te lokken ik hoorde, heimelijk, de duivel juichen wat kan leegte, zo ingesloten, eindeloos ver lijken mij nog verder in de winter doen zuigen slechts een…

De drinker

gedicht
2.3 met 440 stemmen aantal keer bekeken 71.792
De oude kat, de zwarte, streelt zich met de hand die naast haar mand hangt, terwijl hij de andere, die met het kleine glas, nog eenmaal, uit de verte, ernstig groet. ------------------------------------------ uit: 'Het scheermes van Ockham', 1992.…

Liefde aan je voeten

netgedicht
4.8 met 4 stemmen aantal keer bekeken 856
geef mij het vergezicht bergen die beklommen zijn ravijnen rotsen scherpe kammen zonder middelen met blote handen ik wil de wereld aan mijn voeten zien geef mij horizonnen oceanen die bevaren zijn zeeën engten en rivieren met schepen groot en klein ik wil verten in mijn blikken zien geef mij liefde verdrinken in je ogen het zachte kussen…
wil melker13 december 2006Lees meer >

De stilte tussen klanken

netgedicht
4.0 met 30 stemmen aantal keer bekeken 1.079
dan ooit breng je verzen, gedichten die ik het meest heb liefgehad naar morgen en nog zovele jaren bemin ik jou om je speelse overmoed en zo oneindig veel maar jij bent al bezig met herinneren, met een oogwenk, diep weg in een gezochte tijd en zoals woorden in poëzie bewegen, zo strek jij je lichaam naar een vaag gebaar in de verte…

Groen licht

netgedicht
2.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 733
Het paste zo goed bij elkaar: dat wijde, blauwwazige grasland, lichtgroen geurend, bedekt met vroege morgennevels waaruit in de verte zich een vurige, oranje bal losstoomde, ondersteund door klaterend vogelgeluid in takken van machtige stilte en wij ...…
Jan Mast26 februari 2007Lees meer >

laat mij maar liefde schenken

hartenkreet
4.2 met 4 stemmen aantal keer bekeken 1.708
‘k ben thuis tussen het gisteren en vandaag daar waar de grenzen raken waar woord en beeld versmelt en verte met nabijheid paart ben ‘k thuis tussen de wortels en de aarde waar voren steeds het zaad bewaren en waar er steun gegeven in een streven omhoog, de nieuwe bloei een oogst belooft is een olijfboom mij het liefst zal ‘k hem verzorgen…
sunset16 december 2007Lees meer >

Bewondering

hartenkreet
4.9 met 11 stemmen aantal keer bekeken 1.896
Zwervend op mijn karveel van nevelslierten meende ik jou te zien in de spiegel van mijn dromen op een verre weg langs het tijdloze water helder en diep In jouw verten vond ik verborgen parels de omhelzing van pure magie het dagen van tere extase de tover van het onbekende een pas ontloken bloem nooit eerder aanschouwd En ik was verbaasd…
Troebadoer16 januari 2008Lees meer >

heb je zon beloofd

netgedicht
4.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 804
ik heb je zon beloofd maar de stralen breken in je ogen tot een valse glans woorden krijgen nu geen kans handen trekken schaduw aan ze boeien licht waarheid kijkt onaangedaan vervuld van plicht je vreet weer energie omdat de verte andere dingen ziet geen rust om stil te staan je angsten vallen anders aan ga met de zon naar…
wil melker23 januari 2006Lees meer >

Alles wat ik adem

netgedicht
4.4 met 16 stemmen aantal keer bekeken 1.005
vergane licht blaas ik nevel buiten de wereld en kijk naar het stilstaan van de schemer wij hadden samen de nachten en ik weet mijn liefste de stilte kwelt tussen het raam van zon en maan verraadt mijn geween de eerste uren, de dagen van toen koude druppels in mijn hals sterren als oud zilver boven de stille avondrand uit de verte…

stort de bui

netgedicht
2.0 met 5 stemmen aantal keer bekeken 689
verschroeid gras ligt loom het iele hoofd op dorre akkers waar het zwoegend wacht op wat regen in de nacht lacht een blinkend blik op uitkijk voor wat roest die ook zij weldra verwacht een beetje kleur in elk bestaan ruist het in de verte zacht en vochtig zonder wroeging over buiten nat en zo weer droog van straffe ritmes zonder betoog…

een horizon voorbij

netgedicht
3.5 met 4 stemmen aantal keer bekeken 842
ik schilder je de bergen op voorbij de rots en de vallei toon je de uitzichten een horizon voorbij zie in blauw de nevels van de morgen even zonder zorgen genieten van de dag ik weet het pad dat je in de verte zag we dalen snel penseel voor jou ravijnen, hun diepte voel je aan mijn hand in samen blikken zal hun dreiging vlug…
wil melker26 augustus 2006Lees meer >

Waterloper

gedicht
2.9 met 18 stemmen aantal keer bekeken 8.778
langs mijn linkerbeen snijdt wat voorbijglijdt en zich verder in de verte kronkelt geen wier zal hier vertellen wat de bocht verbergt: (verdrinkingsdood? roeiboot? een vrouw als een dam?) wenkbrauwen wegen op mijn oogleden. rood is de rivier achter mij. bron blijkt monding.…

na de nachtkoude

netgedicht
3.6 met 27 stemmen aantal keer bekeken 846
onder lagen van weerloosheid rilt het uur door aangehouden kilte wanneer ik steeds meer terugkeer naar afwezigheid; een onbesliste verte waar bestaansvormen spoorloos zijn lichamen vloeibaar in ontelbare rivieren van de zon pistoolschoten in wijn geweekt worden en vaders antwoord geven om wat ze deden langs uitgestrekte zomers…

Voor de chaos

netgedicht
3.8 met 5 stemmen aantal keer bekeken 615
galmt en droomt uit de trilling spoort het licht door de dalen van gebergten iemand wekt de taak der taken om de wereld neer te leggen water vuur en aarde buigen om elkaar en strijken tijd toen er brak een zwaar gelaat door elementen die het zwart van de zon met woorden weefden en een straal viel door het licht over velden tot in de verte…

Alleen aan zee

hartenkreet
4.0 met 4 stemmen aantal keer bekeken 935
Je staat daar, alleen Aan de rand van de zee Je hebt het niet in de gaten Maar ik kijk met je mee Je tuurt in de verte Je blik op de horizon gericht Je gedachten gaan veel verder Ik lees de onrust op je gezicht Je staat daar zo krachtig Niemand kan om je heen Je weet wat je zoekt Maar toch kan je het niet vinden, alleen Ik probeer…
Mirjam Meijer10 november 2009Lees meer >

Herfstbladen op en af

poëzie
3.7 met 10 stemmen aantal keer bekeken 3.752
O het omslachtig wezen deze sleur, mijn ziel verzinkt in ongenezen verveling En dan in eens staat overeind de koestering, de vreugde: blij, treurig, om het even, dat ik dit mag beleven, dat ik dit rijk gebeur bespeur, dat deze ogen zo in de verte zien mogen, gezonken ik dit ogenblik weer in zweven opgeheven, als dit blad, dit verbleekte…
J.H. Leopold29 september 2026Lees meer >

Een te harde kaft

netgedicht
3.3 met 9 stemmen aantal keer bekeken 524
de ruimte die eens passend en eensgezind mijn onderkomen eerbiedigde slentert nu wezenloos langs torenflats met hoekige muren het glas is levenloos zonder zon het doodt de dagen met het vangen van vage silhouetten die steeds reikend naar de verte hun beelden zien vertragen in de storm het leven vervaagt mijn twijfel nu de herfst de dood…
elze10 september 2011Lees meer >

Van de oorsprong tot de einder

netgedicht
4.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 470
De vroegte van de dag kwam Langzaam op gang De zon kroop omhoog Als een difuus licht Dat vocht Voor een vaste vorm De zon won Werd rond en krachtig Wolken wijden uit Gaven ruimte Door juist daarin op te gaan In de middag brak het groen door Nerven waaieren uit In de wind Een omvangrijke tak Van de familie Bloeit Richting de verte…
Frank L.15 september 2011Lees meer >

Met dichterlijke vleugel

netgedicht
4.7 met 7 stemmen aantal keer bekeken 578
Een handvol akkoorden drijft neerwaarts als de muze haar lente lispelt Het is alsof er woorden missen in de grootte van tegenpolen Ik herken de eeuwig vallende traan als nabijheid van seizoen wisselt en de verte wenkt in kraters en zwarte holen Met een dichterlijke vleugel dek ik graf en kerker toe Niet zichtbaar voor een oude…

De laatste dagen

netgedicht
4.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 559
Ik dacht de afstand in jouw naam vragen maar de stilte gaf geen antwoord en ademde teleurstelling versus stille moed voelde ik in mijn grijze aderen nog voor de nachten bleef jij niet bij me maar in de verte stond mijn jas je goed uit een donkergrijs verleden had ik wol van ’t schaap over één kam geschoren zoals de zonderlingen…
mobar21 september 2012Lees meer >

Tamboer

gedicht
4.0 met 7 stemmen aantal keer bekeken 6.197
We horen hem wel, de tamboer in de verte, maar luisteren niet. De maat van zijn stokken bepaalt onze stappen. Ook nu. Verwijlen wil ik bij een wals van vroeger, een dans, kind op de arm. Het spant ondraaglijk tussen toen en vandaag. Aan de mars valt niet te ontkomen.…
Anna Enquist18 februari 2013Lees meer >

Zonder één dag ouder te worden

netgedicht
4.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 632
Gesprek waar geen woorden Voor nodig zijn - Samen genieten van het Hemels vergezicht dat Zich hier aan ons ontvouwt Zacht zonlicht dat de Bergen in de verte kust En zelfs de laatste Hooggelegen sneeuw Weet te verwarmen Kabb'lend water van het Meer dat ons verzen zingt Omgeven door olijfstruiken En een terras dat een dak…