1853 resultaten.
De vergankelijke kosmos
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
434 Deze cultuur bloeit het lichaam open
Met een hart dat is gesloten
De body glanst met goud bespoten
Webben rond vermolmend hout
Roerloos tot de dood zo oud
Waar de tuinheer niet kan snoeien
Kan geen lelie open bloeien
Waar geheid de tijd de pijn van voelt
‘t Bloed gekoeld waar woede innerlijk woelt
Hangt in een mist van tranen
Rotte…
Sunnyboy Blues
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
501 Schoon en koud in wind en regen
Vroeg de gouden regen bloemen zegen
Zie hoe de dagen verder opengaan
Wit en roze bloesem bomen in de laan
Trommel gitaar en tamboerijn
Met je klompen op het bluesfestijn
Room in tinnen kannen, groene weiden
Met Sunny Boy om ons te verblijden
Klompen stampen op ruw houten planken
De pijpen opgerolt, hoog…
Hoogmoed komt voor de val
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
480 daar heeft hij gewoond dat is zijn huis
de houten deur met de gouden deurknop
en de gekrulde handgreep
het marmeren hart
noch rede noch geweten
hard gevoelloos steen het
plateau boven de open haard
met de gevulde vaas en foto
herinnering aan wat is geweest op het aardse
feest vol met toeters en bellen
ver weg van de schat op…
NOORSE REISKLANK
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
498 Het geliefde fjorden- en woudenland
heeft veel kunst, uit huislijke vlijt geboren:
hout en wol, betoverd door rustige hand,
mogen heel de wereld blijven bekoren.
Denkende ogen worden overmand:
eerbied zal steeds als het poollicht gloren!…
Leeuwen
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
513 Vechten is kermen en zwaarden
losrukken van de lijken, natte
sandalen, rode voeten gewassen
in bloed, en dat het uren duurt
om 's nachts plein en paleis
schoon te spoelen en dan toch
nog de stad uitgejaagd worden
Vechten is kerende kansen
niet opgeven, maar een list
verzinnen, een houten paard
een Münchhausen of tunnel
met honderden…
Mooie jongen
netgedicht
4.8 met 10 stemmen
470 Jij mooie jongen
leert mij lopen
liever gezegd
waar ik moet lopen
want je weet zo goed de weg
naar school
je bent al vier
Jij weet hoe je kip eet
rijst te knoeien
schoenen uitschopt
in de regen danst
dan vraagt om kuku chocola
Jij kent de groenten in de tuin
weet wat je lekker vindt
zit met je vingers aan het hout
als mama kookt…
Vriend
netgedicht
4.9 met 24 stemmen
454 introverte
beelden uit het
diepst van je hart
waarvan de
nageboorte nog
ondeugend achter
kleine handjes lacht
samen kunnen
wij tegen de ruige
vertes schurken waar
wind de overmacht heeft
wij in de luwte
god aanbidden
in het delen met ontzag
van zijn stukjes kracht
nog trekken wij
door het nieuwe
polderland waar knoest en
dood hout…
Vrijbloed wil ik heten
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
407 Er klinkt seks in mijn naam -
op school had ik vaak een kleur
Ik schaamde voor het gegiechel
Op feesten stond ik op de stille plekken
en in de optocht liep ik
op lange houten benen
De wind wapperde, trok en
scheurde mijn broekspijpen
Er werd gejoeld en geroepen
om meer, "Hallooo halloohoo
waar sta je
aan te denken", vroeg mijn vriend…
Maestro, muziek!
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
572 Maria Magdalena
mysterieuze mooie muze
mag met muzikanten musiceren
In haar handen houdt zij
een hobo van hout halfhoog
haar hoofd in hoofse houding
halfomsloten door heur haar
en halvemaanvormig halscollier
over heur hemelboog
Menselijk, maar magisch
mag Maria musiceren
met maestro's Mozart Mahler
masculien majestueus Moessorgski…
Bij de rivier
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
440 Er ligt een grasland bij de rivier aan de oevers
waar paarden grazen en een bankje staat
met in het hout jouw naam geschreven
je zal het lezen, vroeg of laat
waarom staat daar jouw naam geschreven
je staat zo helder in het leven
misschien wil je wel liefde geven
je zal het lezen, terwijl je praat
en er varen schepen voorbij
blij met de…
IN DEN SWARTE KAT
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
479 Vrolijk verkopen van spijs en drank verblijdt
het vertrek, waarin plechtige stemming
van de abdij heerst bij milde schemering,
zich op donker hout van wand en kast verbreidt.
Gezellig zitten en genietend smullen;
zacht geruis roept je naar het nabije Slot,
dat ieders verbeelding rijk wil vullen.…
BOSWONING
netgedicht
1.0 met 2 stemmen
506 Deur en raamluiken spreken taal van hout,
weerkaatsen de stem van omringend woud
vol ineengedrongen, knoestige bomen.
In de kamer heerst aangename eenvoud
van ruw timmerwerk; nette muizen komen,
mogen hier geborgen bestaan bekomen.…
Mijn woning
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
610 Haar jas kapot, verrot en oud,
werd uitgedaan
twee jongens die deze baan,
ontdeden haar van haar goten,
haar regenpijpen uit
Twee and’ren stripten
haar veertig jaar oud hout,
waarin een goedje dat goed fout.
Ze zaten in een hoogwerker
en hadden gele pakken aan
en maskers op
in dit warme weer,
waardoor ze ‘t heel benauwd.…
PIJN EN ZEGEN
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
474 Om het hout der schande schijnt glanzend en klaar
een stralenkrans, die zich vloeiend verwijdt,
genade der Zaligmaker verbreidt
over Zijn grote haters- en beulenschaar.
Het milde licht verlaat de heuvel van smart,
reist ondanks hinder heel de wereld door,
wordt dikwijls met blussen bedreigd, maar volhardt.…
Waar de winter danst
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
500 Blad en hout sprokkelde ’s morgens vroeg,
terwijl de winter danste langs de ruit.
Soms lukte het haar om weer te plukken
en hem te plaatsen in die ene dag
toen ze zijn kussen vulde met veren.
Haar verweerde hand trilde bij het bukken,
streelde nog zijn gebeitelde glimlach,
een jas hing naast haar sombere kleren.…
Zwarte stappen
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
475 desalniettemin leiden paden
zonder zicht
de zwartste stappen
struikelend, herhalend,
over ranke stammen
waar het hout de knieën kent
de grond het vallen bewaart.
Elke stap beticht zichzelf,
alsof richting schuld draagt,
alsof vooruitgaan een vorm van
vergaan is,
wanneer het zijn geen plaats
krijgt.…
Pas op je tellen
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
209 vroeger stond het
telraam rechtop
alsof cijfers zich
nog lieten opvoeden
de juf schoof kralen
van links naar rechts
met het vertrouwen van
iemand
die dacht dat tellen
hetzelfde
was als weten
wij knikten maar
er bevond zich
iets vreemds
niemand hoorde een tik
geen schuivend hout
geen vallende kraal
maar bij het ochtendlicht…
Zelfreflectie
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
582 In je eigen oog draag je een balk,
een zwaar en star stuk hout,
je ziet je eigen falen niet,
terwijl je de splinter van de ander
onder een vergrootglas houdt.
Kijk eens naar de schaduw op je pad,
haal de balk uit eigen oog,
voor je andermans fouten telt.…
in ontkenning
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
163 dichter
telkens verder dan het eindpunt
dat statig als een verticale horizon
de vleugelreizigers met hun gevederde
dromen verwelkomt met een nederig
buigend gebaar gericht aan de toekomst
evenwichtigheid is slechts een ingeslopen
idee van een onbekende materie, de schuine
klanken van het innerlijk koor vergezelt
de carrousel en ment de uit hout…
woord voor woord
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
190 naar ultramarijn verschuiven ziet
hij praat niet als zij in het voorbijgaan
naar een verdwaalde stormvogel wijst
twee kleine valken en een zilverplevier
hij voelt niet als zij in het voorbijgaan
zanderiger zilter en zeeïger wordt
bijna één met het zandeiland
hij is er niet als zij in het voorbijgaan
opgaat in water en lucht
in het houten…
Nostalg(N)ie
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
15 Zij voelden diepe nostalgie
maar ze zagen de realiteit niet
de vorige eigenaren bouwden het spontaan
maar het mocht daar eigenlijk helemaal niet staan
verrotting voelde zich nu vertrouwd
schimmels floreerden diep in het hout.…
Ogenblik
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
85 De foto van een kind met holle ogen
in zijn hand houdt het een lege kroes
Onder de foto op de houten vloer
laat een dwarse peuter zich vallen.
De huilende jammer luid gehoord.…
Golgotha
poëzie
3.7 met 25 stemmen
12.088 De Man der Smarte
Hangt aan het hout,
Geschuwd door allen
En uitgejouwd.
De middagzonne
Straalt brandend heet
Zij schroeit de Heiland:
Hem schut geen kleed.
Het volk verguist Hem,
Bespot Hem luid:
‘Gij, valse Godsman,
Uw spel is uit!’
Hij hoort zijn stemme
Zo vlijmend koud:
‘Kom nu, Verlosser,
Kom af van ’t hout!’…
FAMILIEBEELDEN
netgedicht
3.3 met 10 stemmen
3.856 scherp bewust van pa’s ernstig gezicht
doorschijnend met uitslaande vlammen
van boerderijfik vervolgens stammen
bonen op kruiwagen en kapot achterlicht
moe klopt de kokosmatten wringer
en wastobbe verkeren in wachtstand
houten knijpers liggen in een mand
op de regenbak de buurvrouw zingt
met stok en zwarte pet wandelt opa
van moeders kant…
Nazomer
gedicht
3.4 met 42 stemmen
24.425 ik heb in het gras mijn wapens gelegd
en mijn wapens gaan geuren als gras
ik heb in het gras mijn lichaam gelegd
mijn lichaam is geurig als hout bitter en zoet
dit liggen dit nietige luchtige liggen
als een gele foto liggend in het water
glimmend gekruld op de golven
of bij het bos stoffig van lichaam en schaduw
oh grote adem laat de stenen…
Samen
netgedicht
3.4 met 17 stemmen
2.025 Alleen tot de dageraad met de geur van hout dat smeult.
En dan steeds waziger denken:
Wij, eeuwig samen.…
Koor van ongehoorde waaibomen
netgedicht
3.7 met 16 stemmen
903 Zelfs nu we tafel zijn
waar ze aan eten met onze
poten tussen hun benen
en onder hun blote handen
ons hout, zijn we vergeten:
gesprekken voeren ze aan ons
en kinderen die van geen
witlof willen weten.
Maar allemaal hebben we
blad gedragen, tegen
wilde luchten de wind
in ons tekeer voelen
gaan.…
De oorlogswinter
hartenkreet
3.0 met 63 stemmen
10.922 het was koud, bar koud
we hadden niets om te stoken
de oorlog had alles opgebrand
we zaten ondergedoken
kolen waren niet voorhanden
hout was een schaars goed
onze kleding was versleten
hoe houd je dan nog moed
dekens mochten haar niet baten
kleine Elske stierf, mijn zus
vader hakte in de grond een gat
en ik gaf haar een laatste kus…
Avondland
hartenkreet
3.8 met 6 stemmen
2.131 Was ik maar vertrokken toen 't kon
naar 'n ver land met sneeuw en ijs
schrijven in 'n houten huis aan zee
tussen soulmates om mee te praten.
Had ik niet geleden, van niets geweten
slijt nu m'n levensavond in 't land
dat historische eigenheid verkwanselt.…
Werkelijkheid
gedicht
3.2 met 41 stemmen
17.351 De meubels stonden gedacht, louter schimmen
van ambacht en hout. Ik hield een pen in de hand,
maar kon mij het doel niet herinneren.
Er scheen licht, maar dat lag aan de lamp.
Of omgekeerd. Alle verklaring was opgebrand.
De boekenkast vol, maar zonder gewicht.
Zodra ik er mij op beriep, vielen de letters
als zand van de bladen.…