1711 resultaten.
Kerstgedachten
gedicht
4.1 met 7 stemmen
9.705 Als de kruitdamp is verdwenen
en de klok luidt een nieuw jaar
wil ik toch alleen maar hopen op
meer vrede met elkaar.
--------------------------------
Uit: 'Kerstgedachten' 2015…
tijd
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
594 ze gaan de tijd voorbij
de tikken van de klok
het was maar even nu voor mij
toen ik van later schrok
het verleden wordt steeds langer
de toekomst daarentegen niet
eeuwigheid maakt mij nog banger
omdat men daar geen eind in ziet
zit het er voor mij nu op?
of krijg ik nog respijt?…
Nachtleven
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
488 In het tikken van de klok.
Ik zie, hoe dode dingen leven.
In kleuren die kleuren gaan.
In de nerven van de tafel.
In tulpen in een vaas.
Ik ervaar, hoe stil de stilte werkt.
In gedachten die in mijn hoofd ontstaan.
In boeken die op nieuwe lezers wachten.
In het branden van een kaars.
Na een uur loop ik de trap weer op,
en gaap.…
De Wachtkamer
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
684 Klokken tikken zoveel trager hier.
Ongerust wachten op een oordeel.
Is het een tumor of een opgezette klier?
Vragen. Zat ik maar rustig thuis.
Twijfel. Wacht mij een enge behandeling?
Hoop. Wie weet ga ik met een receptje,
of met een adviesje weer naar huis.
Zucht. Wat voel ik me toch gespannen.
Ergernis. Een wachtend kind dat zeurt.…
Afscheid
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
845 De klokken klonken dof,
resoneerden traag, zeiden “kom”.
Als een teken van, een klein gebaar,
keek hij nog een keer weerom.
As tot as,
waar tot voor kort,
haar liefde ook zijn leven was..
-…
TEN AANVANG.
poëzie
3.2 met 6 stemmen
987 De lucht was vol van zilverglansen,
Vol rode tulpen 't groenend gras;
De aloude dom liet vrolijk dansen
Zijn klokken, daar 't de Meimaand was.…
Stilte als decor
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
425 ik wist het
grote huis met
vele hoge ramen
waar als ik binnentrad
de sfeer het ouderwetse
van voorbije jaren had
omdat de klokken
waren vergeten
het heden aan te geven
zij tikten langzaam
het verleden weg zonder
dat er iets werd gezegd
gebaren uit ervaren van
voorheen hadden stilte als decor
waarin het middagzonnetje scheen…
Geen afscheid waardig
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
668 herinnert me aan druppels dauw in
het eerste ochtendgloren
het zou me zoveel meer bekoren
als de sfeer niet zo geladen was
de stilte drukt mijn borstkas naar binnen
mijn moeder zwijgt, in meer dan honderd talen
mijn adem hapert even in het halen
doodse stilte, ijzige kilte
geen sorry, geen fijn dat je er bent
slechts de tikken van de klok…
Onafhankelijkheidsverklaring
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
701 Verstop de klokken niet langer
achter stropdassen.
Wij ontbossen de toekomst tam.…
Van deze tijd
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
487 als ik mijn tijd meet
met die van menigeen
dan heb ik het niet te breed
heb mijn koffie nog lang niet op
het gaat niet om koud of heet,
ik zit tegenover een prikklokstop
op de flexplek voel ik de druk,
de volgende staat al in de rij
het gebeurt mij immer vaker
dat de klok in seconden versnelt
en ik kennelijk vertraagd
de oude ros van mijn…
Cemetery blues
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
685 De klokken luiden, afscheid wordt genomen
Een korte plechtigheid, een vers, een lied
De gang naar ‘t kerkhof, nee, die is er niet
Ik zie de stoet vertrekken langs de bomen
De oude zerken staan hier schots en scheef
En ook de houten kruizen, half vergaan
Waarop al lang de namen niet meer staan
Daar weer en wind ze langzaamaan verdreef…
Tussentijd voorbij De Poortloze Poort
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
442 Voorbij de Poortloze Poort
gaf ik mijn spullen weg –
thuisloos zwierf ik onder de Vissen
aan de hemel, hun tijd is een lange
tijd op de klok van de aarde
De steden waren snel gesticht
in het korte uur van de Ram –
maar Waterman, jouw eeuwen
liggen nog ver in de toekomst
na de sterke mannen
Jij en ik wachten niet meer
we lopen voor, in…
zondag - nieuwe tijd
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
391 weer een raadsel opgelost, na
de klok verzetten blijkt de
tijd onhaalbaar, zijn race is
niet te stoppen
heb de tijd omgekocht
zijn wijzers opgepoetst, hem
mijn lichaam laten verouderen
doch de tijd heeft louter lak
aan het verlateren van jong en oud
ik voedde de tijd met de controverse
in zijn voordeel te laten gedijen, in de hoop…
Mijn donzen bed?
netgedicht
5.0 met 5 stemmen
433 Nachten lag ik stil te luisteren
hoorde mijn hart en de
klokken niet meer slaan, de
dood had mij dus uitverkoren,
ik heb mijn goed maar ook de pijn
en streken onderweg verloren
in een fluweelzwarte kamer, ik wilde
dat ik op kon staan uit een veren bed.
Maar waarom mijn vrienden storen over
risico’s waarop ik met hen had ingezet?…
Geschiedenisles
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
373 geschiedenissen zijn geschied
vallen niet uit te gummen
wat nu en nooit zal kunnen
je kunt er hooguit
iets van vinden
een klok kun je
steeds opnieuw opwinden
maar de tijd die geweest is
blijft verstreken
terugdraaien lukt niet
fouten zijn en worden
nog steeds volop gemaakt
het verleden valt niet
echt te compenseren
de pijn gedragen…
Trein der jachtigheid
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
416 Want zó verlies ik mij in vliegende dagen,
dag na dag, week na week
dat zelfs de klok eraan bezweek en ik:
welke dag de dag? mijzelf moet vragen.
O de tijd vliegt door mijn hoofd.
Zou zo graag aan de noodrem trekken,
en de wereld met een stiltekleed bedekken,
Roepend:
‘het moet, het kan, als je ‘t gelooft!’…
Verkeerd ingeschat
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
589 Het ergste van alles is toch wel, dat: deze acties worden gehouden
omdat men het
met de klok niet eens is?
Zelfs een vader met twee kleine kinderen, liet weten in het bulletin
dat zijn kinderen mogen zien wat er wordt van ons land?
Waar zit bij die kerel het verstand?…
ik woon niet in de stad
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
600 waar een nacht zwart aan de kerktoren kleeft
en ik steeds maar denk dat een wijzer onbewogen
over de klok sleept en vermomd als eeuwigheid
in de donkere stolp een verlicht uur aanduidt.…
Missen
netgedicht
4.1 met 9 stemmen
671 planeten blijven blind, verkruimelen tot niets
er is de vrees voor zwarte gaten
nooit zie ik de achterkant van de maan
nu dit huis te groot is voor zo weinig woorden
onvermoede geesten de dagen verlammen
de klok stilstaat, de scheurkalender onaangeroerd
weet ik dat jij de sterren niet meer tellen zult
omdat ook sterren sterven, omdat jij…
Dat ik dit kan zien
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
415 Ik heb mijn voeten op het hekwerk
De beierende klokken
Hoor en voel ik tegelijk
Terwijl ik naar de hemel kijk
Zelf derdelaags inwonend
Oneindiger dan kan in vlucht
Voor wolken lood, ivoren
Zie ik een kluwen haast ondenkbaar
Tientallen zweven daar waar
Zwaluwen dus zweven
Het regenfront dat komt van links
Het wit maakt langzaam plaats…
Geladen
netgedicht
4.9 met 24 stemmen
528 onverklaarbaar
niets zeggen
terwijl de woorden
in de lucht hingen
vol betekenis
voor wie het wist
geladen met wat
lichte dreiging
van ongenoegen
door elkaar niet
goed te verstaan in
een ongeordend
patroon van uiterst
vreemde voorvallen
juist in de tal van
fijngevoeligheden
konden wij bij elkaar
zaken kwijt zonder
de grote klok…
VRIJE NADAGEN
netgedicht
1.0 met 2 stemmen
536 Het rustige klokken maken zonder dwang
geeft na zwaar bestaan van wereld leiden
verrassende, ongebonden scheppingsdrang.
Keizer Karel de Vijfde moest veel lijden
en tobben wegens tergend rijksbelang.
Arbeid bij levensavond mocht bevrijden.…
Medusa
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
672 vrijzwemmend
en door lange tentakels
in staat tot een
hereditaire profusie
op een een- of meermalige
energorgasmatische
voortplantingswijze
fully interlocking
Alle kwallen gedijen
in rijkdom aan vormen
doch wat hen bindt
is eenzelfde structuur
de doorzichtige mesoglea
van de medusa
parasol, transparant
in de vorm van een klok…
Troosteloze bak
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
393 De klok tikt, de asbak puilt uit,
ik staar naar het plafond en vraag me af
of iemand hier ooit nog iets nieuws zal zeggen.
Misschien is vrede gewoon
dat alles blijft zoals het is,
en niemand er nog iets om geeft.…
Ware weelde
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
438 Het is de vrijheid die je dag bepaalt,
waarbij je tijd niet uit de klokken haalt.
Geen dure spullen die je leven vullen,
maar dromen die de stille uren hullen.
Wie vrede vindt en even stil kan staan,
zonder de druk om altijd door te gaan,
die draagt de schat waarvoor geen mens kan sparen:
het simpele geluk van het gewone ervaren.…
Op de bank…
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
26 Er is geen scheidsrechter die oplettend kijkt
geen klok die uit zijn minuten wijkt
zwijgende stilte omsluit onze held
hij staat niet langer in het veld.
Onder de overkapping van de bank
rug gekeerd naar wie er om hem lacht
heerst boosheid niet meer
slechts het staren in vergane macht.…
Als de spiegel breekt
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
1.425 mijn zinnen smelten weg
en wrijven woorden in
mijn handen vol
van beelden en bloed
vergoten in de strijd
de klok verzet de tijd
ik denk alleen te dromen
maar word geen seconde wijzer
eindeloos gevloerd
vol van leegte en vluchtend
van het stukgeslagen leven
ik denk aan scherven
herken mezelf niet meer en
weet dat straks
de…
in schaduwen borduur ik mijn bestaan
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
794 bijten
volhardend als ze zijn
zoekend naar de pijnen
lijnen volgend in een
zwaar beproefd gezicht
weef wolken
in de lucht beschrijf het
hemelse gezucht over een
tevreden leven en weet
hoeveel zij ervoor zouden
geven om ooit zichzelf te zijn
ik schrijf en ieder weet
verhaal te halen uit mijn woorden
zoekt sprookjes uit als ik
de klok…
Het Voorstel
hartenkreet
1.7 met 3 stemmen
1.183 Levenloze dingen zijn niet genoeg
Smeed mijn plannen in de smeltkroes
Totdat alles draait voor mijn ogen, ga ik in een roes
Neemt het gif de overhand
Op de tast voel ik, haal mijn kop uit 't zand
Gekrast, gesmeerd, een voorstel in de koelkast
Alinea's, woorden aangepast
Afgekoeld en aangetekend weggestuurd
Op de klok…
Herfst
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
854 Als de dagen worden guur
gaat de klok van de natuur
ons later wekken in de morgen
houdt het daglicht lang verborgen...
De charme van het late wekken
als het duister gaat vertrekken
laat ons even in een zwijgzaamheid
en verwelkomt dan de helderheid...…