2003 resultaten.
Feestpiraat
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
1.367 verkeerde eisen
Of alles aan de kaak
En weg was zijn gezag
Hij vergat zijn mooiste dromen
Stelde zijn reisbrief uit
Totdat hij op de vloer lag
Verdwaasd in zijn kajuit
Ondanks zijn houten been
Is hij losgekomen
Uit een onderstroom
Hij vaart niet meer op wind alleen
Gebruikt nu soms ook stoom
En af en toe met woorden
Wordt er een schot…
Ze bedoelt het positief
netgedicht
3.6 met 11 stemmen
796 badinerend, gekscherend op de ene, andere wang
zou willen knijpen maar bedoelt wees maar niet bang
Ze wil het beste uit mij halen, vergelijkt me vaak
met al die dode kunstenaars die het net niet haalden
en bleven steken in voortreffelijke middelmaat
Zij heeft grootse plannen, niet schieten is nooit raak
Dikwijls verwijlt ze, kwijlt ze op mijn schoot…
VIRUS
hartenkreet
4.3 met 7 stemmen
2.146 De ruften verlaten oorverdovend mijn
anus, als zijn het schoten aan boord
van Hare Majesteits m.s. “Zus of Zo”.
Het snotteren is evenzeer frustrerend.
Menig zakdoek kan daarvan getuigen,
alsmede de lege pot kamille en Dampo.
Het rochelende hoesten doet het ergste
vrezen, één nachtvorst slechts en het is
gedaan.…
mamma Afrika
netgedicht
4.4 met 12 stemmen
863 meanderende lokroep van rode aarde
ontsproten uit jouw schoot
land van wanhoop en van hoop
onder medogenloze zon
ben ik de mankepoot
die struikelend en dansend
naar ebbenhouten heupvleiende geoliede vrouwen
haar melkwitte stijfgeslagen lichaam
in stinkende stoffige stad de ruimte laat
terwijl sabar en djembee onbehouwen
opzwepend ritme…
het voelde niet goed
hartenkreet
2.5 met 4 stemmen
1.140 embryonaal gevouwen werd ik wakker
warm gehouden door het witte dekbed
versterkt door de kat in de schoot
gelegen en de poes vond knieholten
telefoonstekker uitgetrokken
eerste beker koffie smaakt goddelijk
zelfgemaakte tonijnsalade
op wittebroodballade, tongstrelend
wandeling in onverwacht zomers park
trok mijn jas uit, stroopte mouwen…
Samen
gedicht
4.1 met 182 stemmen
59.776 Ik zit op schoot en krijg wel tien cent
zakgeld om het snoep te kopen wat niet mag.
Zo veilig met je armen om mij heen en
jou dichtbij wordt het nooit meer.
Dat is nu toen en was van ons en gaf
de zekerheid nooit ben ik meer alleen.…
Stille getuige
netgedicht
4.9 met 15 stemmen
1.716 met voorbedachte rade
heeft de dood
het schaduwnaakt
van uitgebraakt bloed
op de grond geworpen
longen spuwen gal
en gif op haar lijf
haar minnaar breekt
haar tong, ze is
de schaamte voorbij
hij snijdt het spreken
uit haar mond
martelt de woorden
in haar schoot waar ze
zwijgt in de kelder
ontkleed en beroofd
ik schreeuw barsten…
Thans is het uur dat schaduwen neigen
poëzie
4.0 met 7 stemmen
2.397 Thans is het uur dat schaduwen neigen,
En de avond, als een teder lied,
Om huize’ en zielen zacht komt zijgen,
En moede durend, stil vervliet
In de open schoot van ’t schemer-zwijgen…
Thans is in al de zielen vreê,
En dank-gebed in al de huizen;
En zelfs wie wránge dagen leê
Voelt in zijn wezen kalmte suizen
Als een slaap-zware zomer-zee……
Moeder
gedicht
2.7 met 132 stemmen
49.255 Rijzend en dalend op haar vloed,
als kleine vogels op haar schoot gezeten,
konden wij lange tijd haarzelf vergeten,
rustend en rondziend en behoed.
Haar stem was donker en wat hees
als schoven schelpjes langs elkander,
haar hand was warm en stroef als zand.…
"Ademtocht "
netgedicht
3.5 met 37 stemmen
1.899 Uit ware schoot der ongelijke
prilt een diep genot van verre,
verplicht steeds verder
te kijken. Vanuit de blinde
zijde van elke gelijkenis
uit dit spiegelbeeld een
vrij perspectief te halen
in herkenning opgelucht
te kunnen ademhalen.…
Dichter groet 's morgens de dingen
gedicht
3.0 met 44 stemmen
19.143 Zeg voorwiel, blijf eens recht,
o handen hou dat stuur nou vast,
dag schots en scheve sterrenbeelden,
vlieg toch niet zo snel voorbij,
dag harde koude kinderhoofdjes
blauwgroen in mijn ribbenkast -
ha die voordeur, leeg portiek,
hoi trap, daar kom ik, stommel stommel,
antwoordapparaat vol ruis,
we zijn weer thuis.…
winterletter
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
654 de dagen worden korter
na de herfst, de zomer en de lente
komt de winter aangewaaid
en de deuren in haar straten
worden weer op slot gedraaid
het wordt weer tijd
van elkaar tot in elkaar
behagen en warmte vragen
konijnenkousen op de schoot
en hete grog op tafel
dicht bijeen weer lekker knus
de boeken in de kast
staan op springen
hun…
Coming out
netgedicht
4.2 met 17 stemmen
1.692 de heftigheid van zoete dromen,
balt zich samen in het diepste van mijn schoot;
telkens opnieuw zie ik hoe het soepele zijden kleed
traag, bijna plagend, van je schouders glijdt.…
DE STERVENDE
poëzie
4.3 met 11 stemmen
4.973 Van hare handen
die zijn hoofd namen
en het wegborgen binnen haar schoot
is toen het kale glanzende strelen begonnen
als een ijl sneeuwen over een groot, somber land.…
Eerste keer
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
1.198 was
Maar daar was je weer
ik zag jou daar lopen
Ik verzonk in jouw schoonheid
het was al snel gebeurd
Deze liefde kon niet echt zijn
alles wat het me bezorgde was pijn
De liefde die ik voelde was onwerkelijk
maar de pijn die ik voelde was ondraaglijk
De haat kwam in me op
ik voelde me onzeker
Ik zag jou weer lopen
en de passie schoot…
Vertraagde thuiskomst
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
1.146 Vergeeld, vergeten, diep verscholen
in een courant vol polemiek
bij een prentje van een molen
achter een stapel bladmuziek
Daar stierven jaren in jouw schoot
alleen geraakt door vallend stof
een kiertje fluwelen avondrood
dat teder soms jouw rug nog trof
Ik blaas de tijden van het lijfje
spreid onkuis jouw helften open
hoor je fluist’ren…
heimwee
poëzie
3.4 met 11 stemmen
3.303 Mocht ik ééns nog aan uw schoot genezen!
Nog éénmaal toeven bij die trouwe wanden -
Moeder! Nog ééns uw "arme jongen" wezen!…
en ... hoe gaat het met je?
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
1.407 de hoofdpijn valt niet langer te verdragen
het zwarte geld is op, nu sta ik rood
de hond is ziek, m’n chef is hersendood
m’n dochter (15) loopt op alle dagen
m’n schoonmoeder probeert me te behagen
ze klimt, in negligé gehuld, op schoot
m’n zoon doet alles wat de Heer verbood
ik word door vrouw en kinderen geslagen
collega’s zijn aan stoelpoten…
Versteende golven
netgedicht
4.1 met 9 stemmen
569 Wereld van zand en wieren,
ontbloot in eb, verpakt in vloed
schoot van gewervelde dieren,
bron die kroost behoedt,mild
ingelegd, gekaakt en machtig
gesteven door natuurlijk vuur
afwachtend, altijd krachtig
z'n stand tot de meanderende
maan in elk veranderend uur.…
Aan het venster te Ulm
poëzie
3.3 met 7 stemmen
1.838 De donkre rand
Van den en loofhout die hem schuilplaats bood
Scheidde mijn berg en voorgrond van de schoot
Van 't volle en tintenrijke en golvend land:
Akkers, veld, dorpen met geboomte omplant;
En kim blauwde achter kim, die 'k diep genoot.
Toen kwam een nevel en die pracht verdween.…
Waar tekst eindigt, stilte komt.
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
449 Achteloos schreef ik het op
telkens weer bleef het machteloos,
daarna veranderde het in stroop
langdradig, uitgetrokken scoop,
een ontdooide regenpijp, een
zinkende boot, kurk onttrokken aan
de schoot van tijd, dan is er weer hoop,
als die aanmeert zal ik je roepen,
en het tij gekeerd om naar
de juiste klank te gissen, blijven
teksten voor…
fopspeen
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
1.737 na middernacht schoot ik overeind
kroop onder de poten van zijn wieg
speurend naar het rubber dat de sirene dempt…
naïef
hartenkreet
5.0 met 3 stemmen
1.055 het was het kind in mij dat preekte
woorden van goedheid en vrede
niet van kwaad wilde horen
dat de mens schijnt aangeboren
het kind is dood
het preekt niet meer
ik wurgde het zelf in mijn schoot
om zo zijn naïviteit te smoren
het zijn gróte kleren die ik draag
en op mijn schouders zwaar het weten
van het kwaad dat alom woedt
met wortels…
Bliksemse vrijdag
hartenkreet
4.0 met 14 stemmen
2.880 Daar zat zij in de boerenschuur
Verlangend naar het avontuur
De deur stond open wagenwijd
Gebruikelijk rond deze tijd
Het wachten duurde haar te lang
Dus ging ze zelf vast aan de gang
Haar wangen kleurden rozerood
Door de sensatie in haar schoot
Plots schrok zij zich het apenzuur
Ze zag een schaduw op de muur
Het was pastoor in vol habijt…
Tweeslachtig
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
481 De dichter verwekt de tekst in stilte,
verwerkt de kilte in z’n dicht, verbindt
zich met het vrouwelijke, verdekt in alle
muzen, hij zingt het voort, belooft haar
trouw, verkent de verrukking van haar schoot
en lendenen, verdubbelt de hartslag, de
uitputting nabij, door kansen die ze hem
bood, zonder berouw en altijd vrij.…
Het was weer zaterdagavond
netgedicht
2.9 met 7 stemmen
662 eentje van zo vele stille avonden
je probeert er wat van te maken
hebt iets lekkers in huis gehaald
niet erg verstandig voor de lijn
maar ja, je wilt je prettig voelen
niet meer zo eenzaam zijn
de tv heeft niet zo veel te bieden
het boek ligt doelloos op je schoot
geen zin om er in te lezen
je luistert naar muziek
en je gedachten gaan terug…
Voorjaar
poëzie
2.8 met 8 stemmen
2.083 O de verrukkelijke, de gele en de bruine landen
De bruidgetooide landen van het voorjaar,
Daar zij de lichtgod wachten, die het zaad
Dat in hun schoot rumoert, zal stuwen naar de hemel.…
O land van zee en duinen, vee en weiden
poëzie
2.9 met 10 stemmen
2.352 O Nederland, hoe vroeg waart gij reeds groot,
Schoon toch ook gij uw noden had te lijden,
Ge waart en bent nog steeds de rijke schoot
Van waarden, geldend tot het eind der tijden.
Ge bloeit ondanks het kenteren der seizoenen,
Uw naam is meer dan ooit alom verbreid,
Uw vlucht draagt bij de volkeren te verzoenen.…
Op mijn brommer
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
1.117 Scheuren door polders en over boerenwegen
van dorpen naar steden dan steeds heen en weer
of de zon nu scheen, of in zware slagregen
dat kon me niet schelen, ik zat toch in het leer
steeds sneller en sneller schoot ik alles voorbij
elk maximum overschreed zo die brommer
met de wind om je kop voel je, je pas echt vrij
niet verstandig, maar niet…
De muur
netgedicht
3.7 met 18 stemmen
1.435 dan wordt het stil, je weet, nu komt het schot
de doodsangst valt te lezen in je ogen
een beul vertoont geen spoor van mededogen
te sterven als een strijder lijkt je lot
je voelt je als een schurk op het schavot
de hand beschermt een kruis, het hoofd gebogen
een droevig beeld van leed en onvermogen
wanhopig richt je nog het woord tot God…