1811 resultaten.
Nog altijd samen
hartenkreet
3.2 met 13 stemmen
1.874 ook z'n baard is grijs geworden
toch nog altijd bij elkaar.
Alle dingen gaan wat langzaam
niet meer zoals het vroeger ging
toen hij me nog de lucht in gooide
en met gemak me weer opving.
Hand in hand soms nog een keer,
meestal mijn arm door de zijne
maar na al die jaren
is hij nog steeds de mijne.…
In de ban van de ring...
netgedicht
4.4 met 53 stemmen
3.384 Meren en bossen omranden torenhoge steden
ontstaan in een lang vergeten grijs verleden
met Aardmannen, Orcs en prachtige Elfen
die eens leefden in deze oude gewelven.
Tovenaars strijden hier tegen elkaar,
om elke hoek dreigt er gevaar.
Hoop is plots voorgoed vervlogen
alle waarheid scheen gelogen.…
nevels die de stilte droegen
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
729 ik zag handen
groeien uit de muur
cement viel naar beneden
vingers scheurden
zachtjes het behang
reepjes uit een grijs verleden
ze speelden wat met lucht
vormden vage klanken
waarvan de letters dansten
tot een zware zucht
het leek een oud verhaal
de woorden jankten
angst schreeuwde kleuren
in de lucht die zwaar geladen
neersloeg…
Aan ene jonge visser
poëzie
3.8 met 23 stemmen
4.033 Achter ons was de eeuwigheid van de zee,
Boven ons bleekte grijs de eeuwige lucht,
Aan 't eenzaam strand dwaalden alleen wij twee,
Er was geen ander dan het zeegerucht.
Laatste dag samen, ik ging naar mijn Stad.
Gij vaart en vist tevreden, ik dwaal rond
en vind in stad noch stiller landstreek wijk.…
Herfst in mijn hoofd
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
892 De lucht boven mij, het kleurt grijs,
en ik weet: Straks wacht me de regen.
Nu nog ben ik dronken, dronken en stil,
en zit ik maar stilletjes wat te dromen;
wees voorzichtig en doe rustig met de dromer,
gooi zijn droom en zijn fantasie niet stuk.…
LEVENSBOOM EN LEVENSSTROOM
poëzie
3.3 met 72 stemmen
17.381 Toen schudde een lentestorm mijn levensboom:
Een wolk van bloesem en van blaadren stoof
in 't grijs der lucht; de stroom stortte in een kloof ...
en wenend zeeg ik neder aan de zoom.
En dáárom golft mijn donkre levensstroom
zo eenzaam, droef beschaduwd door zwartgroen
van pijnboom en cypres en doornstruweel.…
HET GEHEUGEN VAN TIJD
gedicht
3.2 met 40 stemmen
17.034 Ochtend
is in grijs gekleed en wilde
kastanjes vallen maar raak.
Hun boom een kerel, zijn dos
zit propvol groene stekelbollen.
Als dobbelstenen rollen ze weg,
hun hoop gericht op boomhoog.
Onweerstaanbare pralines. Rap
door kleine handen opgeraapt,
binnen als schat verloren gelegd:
dood in minder dan een winter.…
taxatie
hartenkreet
3.2 met 9 stemmen
1.328 Hij is een saaie belastinginspecteur,
zo’n miezerig ventje in een grijs pak.
Hij verspreidt een muffe dossiergeur
en aan mooie praatjes heeft hij lak.
De lege schatkist lijkt zijn grootste zorg,
elke boekhouding is voor hem vervalst,
voor maximale inning staat hij borg,
de menselijke natuur op zijn smalst.…
dát kind
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
1.122 zo ver je kijkt enkel nog puin en stenen
onwerkelijk is het hier en koud en grijs
door God verlaten, zielenloos de prijs
voor 't pijnvol heden dat ook mij laat wenen
ik huil om ’t kind dat hier eens droomde
vol van het leven en in een fantasie
streed tegen draken met een zuivere magie
dat lachte, huilde, elke angst weghoonde
waar is nu…
REGENDAG
poëzie
3.2 met 6 stemmen
2.700 Betrokken
ligt de lucht met wolken grijs en grauw,
't stuifreînt, en die hoge bomen schokken
hunne kruinen, en vol vreemde rouw
ruisen zij, ontblaadrend, droeve zangen.
Lijk des avonds in het woud een dolend kind,
daar beneden door de donkre gangen
aaklig schreeuwt en huilt de wilde wind.…
KUSTWACHT
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
800 Ik ben in vogel grijs en wit,
leeg me in de krachtige krijs van
meeuw en schollevaar.…
In werkelijkheid
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
1.319 deemstering
die eindelijk op één plaats hoop schenkt
achter donker water stijgt geleidelijk strand
rijpt langzaam een morgen en misschien daar
wacht het lang verloren gewaande vasteland
In werkelijkheid verzinkt in nevel het hart
in vergetelheid en in ’t zuchten van de jeneverstruik
kleurloos verloren grijs…
Bede (sonnet)
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
807 Als straks de lakse dag is uitgebruld
- geen gierende geluiden in het grijs
van schaduwwegen, enkel nog een wijs
beklijvend zwijgen dat geen klanken duldt –
och, toon me dan dat gij nog spreken zult
en openbreken in een paradijs
van oosterlicht, kom, laten wij het meer
maar oversteken, vrienden van de wind.…
De tol is mijn einde
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
805 van glas
te breken uit liefde
onze dood
te sterven in rood
bang niets
over te houden
angst voor de scherven
stilte te erven
je vervalt
tot punten en strepen
historie gewist
je ziel is vergeven
waarheid heeft haast
ik durf niets te vragen
want alles lijkt schijn
is echt te verdragen
ik denk mijn spiralen
in zwart zonder grijs…
Venster op de wereld.
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
1.364 Zie de honger,
de grijs gerafelde
mensen,
holle kinderogen
leeg en
zo onbewogen.
Zie bloed
op straten
en pleinen,
zie de plunderende,
moordende mensen.
Massa graven,
kindsoldaten
leren haten.
De mens,
u weet wel,
met intellect
en rede
waart rond.
Wij kijken
naar beelden,
zien de onterende,
ontaarde mens,
zonder vredeswens.…
Voor eeuwig slapend
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
587 De tijd die, zegt men, wonden heelde,
ging aan haar voorbij, grijs gekleurd.
In het leven dat ze met niemand deelde,
is nog nooit iets sprankelends gebeurd.
Alleen met de naald kon ze leren leven,
al was het een nachtmerrie en een hel.
Maar wat die nachtmerrie haar kon geven,
was een vaag soort vreugde in een cel.…
Dromenland
hartenkreet
3.3 met 6 stemmen
1.018 sluit ik me af
Ogen dicht en gedachten uit
Wachtend tot iemand me die droom brengt
En het slaapzand in mijn ogen strooit
Soms is het een goed iemand
Maar soms slecht
Dromen of
Nachtmerries
Dromen zijn
Kleur en fel
Lief en zacht
En zijn je hart
Dan slaap je op rozen
Je hebt je ogen dicht
Maar ziet geen zwart
Nachtmerries zijn
Grijs…
Onechtgenoot
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
705 Zeeuwse eilanden heb ik gedroomd
Terneuzen grijs zien worden
Dow Chemical tot aan de horizon.
Je kwam naar mij toe en samen
zoenden we november door
bossen die van kleur verschoten.
Als een ridder staalde ik mezelf
gepantserde vleugels bad ik
devoot jouw harnas te zijn.…
Nu de drukte even wijkt...
netgedicht
4.4 met 8 stemmen
782 Nu de drukte even wijkt
en 's nachts de sterren glanzen
weten we misschien voor even
wat er echt toe doet
en waarvoor we leven;
Grauw en grijs zijn soms de luchten
en de hemel lijkt van staal;
tot er plots een helder schijnsel
oplicht en het niet-weten,
het niet-begrijpen, niet-kunnen-verklaren
openscheurt tot brandende ervaring:
alles…
schaduw in de mist
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
516 Schaduw in de mist
Soms is alles zo vaag
Zo ver weg
Probeer het te pakken, doch
geen gevoel,onbereikbaar
Mijn ogen zijn nat
Mijn huid is kil
De mond wijd open
Klaar voor een schreeuw
Geen geluid, ’t is stil
Geen wind, geen vogels, niets
Ik staar om me heen
Overal leegte
Als een grijs gordijn
die me mijn zicht ontneemt
Probeer te bewegen…
de limo
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
1.011 haar lippen gingen nog net zo rap
en glinsterden in decemberlicht
zoals de morgendauw toen in april
het haar dat hij nooit ontplooide
was grijs geworden gestuwd nu
in een wrong de lange manen
die ze eens sierlijk uitschudde
als ze met hem gezwommen had
aan de dijk bij opkomend water
hij hoorde haar niet meer hij was
weer op dat…
De doopfontein
hartenkreet
3.8 met 12 stemmen
1.579 Een druppeltje water rein
Op jouw hoofdje, kindje klein
Gods zegen wordt je beloofd
Met symbolisch, water op je hoofd
God neemt je mee op levensreis
De rust kun je vinden in zijn zegen
Van baby'tje tot oud mannetje grijs
Je begeleidend op al jouw wegen
's Avonds al ga je naar jouw bedje
Nog even aan God een klein gebedje
De herder waakt…
Gekleurd verlangen
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
907 Zweven op een roze wolk
geeft geen onweer in gedachten
grijs en grauw als regendruppels
schrijf jij letters in blauw glas
van een geel getinte toekomst
mistig, wazig en onbeschadigd
zul jij nooit échte liefde proeven
als zilver goud wordt en ik jou lees
voelt mijn lichaam de ijzige kou
van een beschadigd hart waar rood
door blauwe…
Vandaag
hartenkreet
4.0 met 11 stemmen
1.174 Maar aan het einde
van het muurtje wordt
alles weer grijs op zwart,
mijn handen gaan weer
wennen aan de stilte
van een koude nacht…
traag wervelen mijn tranen
langs oude rimpels
op het eenzame
en verlaten pad.…
in een luchtgeschilderd paradijs
netgedicht
3.1 met 20 stemmen
5.890 door het grijs van lood
brandschildert zon
de kleuren in het marmer
de vloer is wit dooraderd
gepolijst met vele handen
uit een lang verleden tijd
zuilen dragen in etages
stukjes hemel naar de toren
in een luchtgeschilderd paradijs
heiligen staan nu vooraan
hebben voor de Heer geleden
prevelen bevroren zijn gebeden
hun litanieën…
de morgenster
netgedicht
2.0 met 5 stemmen
817 aan het water staat de stramme reiger
een grijs en heilbegerig quiëtist
ademloos te wachten wat ik weiger
op wat verschijnt en altijd wordt gewist
ik wil verlossing ik wil licht en lucht
ik sla de strak gespannen trommelwand
dwars door het water heen maar geen gerucht
geen zucht wordt hoorbaar in omringend land
een rabbi dwingt mij uit…
vertrouwen
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
1.194 De nachten dwalen
in een donker paradijs,
als dan het zwart
zijn gloed verliest,
is daar het onbestemde grijs,
treurend aan de horizon.
De nevel gaat niet weg,
ze ligt omsloten
in een waas van ijle lucht
die nu en dan weer vlucht
naar stil verlangen
van horizon tot horizon.…
Soms vraag ik nuchter
poëzie
3.8 met 23 stemmen
2.796 Ja, zeg ik daarom, dat 'k oud ben en grijs,
Opdat 't zal schijnen: Wat hij zegt, is waar?
Of knaagt de twijfel na mijn wetenschap
Hong'rig 't geloof stuk in mijn dichterschap? -
Ik meende altijd, ik was geen huichelaar.…
De herfst van ons leven
hartenkreet
2.8 met 8 stemmen
1.392 Wij zijn in de herfst van ons leven
jij verliest je haren en wordt grijs,
ik word kleiner en krijg rimpels
maar samen zijn we (eigen) wijs.
De tijd heeft ons veel dingen geleerd
die we vroeger niet hebben geweten.
We leerden lief te hebben
zodat we het nooit meer vergeten.…
De laatste dagen
netgedicht
3.2 met 13 stemmen
2.018 vermaakt
en het mooie klatergoud
werd helemaal uitgeloogd
maar wat er overblijft
dat hoeft geen wrevel
want die groene velden
van het eerste ogenblik
dragen tere bloesems
naar het avondland
ik weet het van de pijn
om het trager worden
en het vage zoeken
naar de overkant
ik ken ook dat schrijnen
als mijn dorre bladeren
grijs…