5125 resultaten.
op klaarlichte dag
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
451 tegenwoorden klinken met
witte wolken
die zwart lijken
in hun eigen schaduw
het vertrek dat stilstand opheft,
de opluistering alom
misschien komt het doordat
binnenlaten iets prijsgeeft
doordat buitensluiten de
adem beneemt
bloed geen kleur is
met de zon in de rug
zo schijnt het
zolang het dag is…
Alles veilig
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
386 Voorzichtig aanraken
warmte op warmte
kussende haartjes
nagels heel zacht
in cirkels en banen
over jouw rug
Alles veilig, ademen
Droomloos inslapen
en het toch weten
Hoe de dag ook was
wat het programma morgen
ook is: strelende hand
gelukkige rug
billen kussen
de warme buik…
Dit slechte gedicht
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
764 Het wil mij met stomheid slaan,
dus
haal ik diep adem
en gil als een sirene
mijn stembanden stuk.
De dreiging blijft,
het zal mij met blindheid slaan!
Dus
houd ik mijn rug recht
en staar als een bloem naar de zon
tot die uitdooft.
Ik ben geen vechter. Maar echt,
als het mij doodslaat
sla ik mij doder.
Ik ben gelukkig slechter.…
Zonder jou
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
497 Ik adem langzaam
De wereld voelt koud
Want jij was mijn zon...
En nu huilt de maan.…
Vaststellen
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
290 Wat geeft meer rust
dan de adem in het woud.
Wat kun je meer genieten
dan de Pruisisch blauwe hemelkoepel.
Wat kun je meer genieten
dan leven in de schepping.
Wie kun je meer danken
dan de Schepper van dit alles.…
Mijn pijn
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
425 hij strooit zijn
diepste
pijn als brood voor
het publiek,
niet om te helen,
maar om de echo's
te stelen
het is niet wat dit zegt
dat mij niet snijdt
zijn donker verhaal
maar dit bedelen
zo zichtbaar en kaal
de pijn die geen adem
meer vindt
zonder diep applaus,
lijkt op gevoel
als handel
en de stilte-
een loos huis
-
de…
niks is krom
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
118 ik heb altijd moeite voeten te zien in de lucht
alles verglijdt vanzelf buiten mijn zicht om
zoals ook mijn adem steeds weer eindigt in een zucht
tekent mijn brein zich rond maar nooit andersom
niks is krom
krom is niks
wat ik nimmer met mijn handen pakken zal
is dit niet
dat is niet
wat ik immers voor mijn ogen krijg…
Stilte
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
47 Ik probeer haar niet te vullen,
ik leen haar mijn adem.
Soms rust ze gewoon.
Soms wijst ze maar ze spreekt niet in woorden.
Ik leer te blijven zitten naast haar.
En soms weet ik niet
of ik naast haar zit,
of dat zij naast mij zit.
Misschien maakt dat ook niet uit.
Ze blijft.…
Terrasje doen?
netgedicht
4.6 met 9 stemmen
525 geweest, als ik je nu
had kunnen horen ademen en je had kunnen zeggen
wat ik bedacht had je te willen zeggen!…
Gij die vuur en liefde zijt...
netgedicht
3.7 met 9 stemmen
529 Adem Gods die suist heel zacht,
teder mededogen,
als een moeder die ons wacht,
over leed gebogen.
Adem Gods die krachtig blaast,
muren doet begeven,
die de komst van 't Rijk verhaast,
met ons heil verweven.
Geest van eenheid, Geest van licht,
oeverloos verlangen,
wijsheid die de hartstocht richt,
juich in onze zangen.…
Jouw verjaardagsnacht
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
667 Tegen de ochtend echter kwam de rust
je adem stopte, jouw vuur was geblust
en ik heb je toen zachtjes vaarwel gekust.…
Verdwaalde genegenheid verheven
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
676 Dansten en
Reisden de wereld rond
Onze laatste kus
Onze eerste keer
Onze laatste adem
Ons samenzijn
Nooit meer
Onze lijven versmolten
Jaren tot één.…
nieuwjaarsmijmering
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.759 mijmerend kijk ik door mijn wimpers
naar wiebelend en draaiend de wereld
dan richt ik mijn blik naar binnen
waar rust en stilte mij begeleidt
stap voor stap tot stilstand komen
mezelf de ruimte en adem gevend
zoek ik de vitaliteit in het moment
om bewust te kunnen blijven leven
wat zie jij, als je dat ook zou doen
is het ongemakkelijk en…
Lucht om weer te dromen
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
430 We zouden samen
kunnen gaan dromen
en ademen.…
Empathie
netgedicht
1.6 met 8 stemmen
549 Je stilte voelen
woordeloos raak je mijn hart
wij ademen één
De stilte dragen van
anderen in mijn hart, een trilling die
zich vlecht door mijn eigen adem. Hun onuitgesproken
pijn rust in mijn handen, alsof ik een echo opvang die nooit verdwijnt.…
Samenleven
netgedicht
1.9 met 10 stemmen
405 In die gedeelde rust vind ik een
warm thuiskomen waar mijn gevoeligheid
niet hoeft te schuilen en ik deel word van een ruimer
ademen dat ons beiden stilletjes draagt door dit ingetogen moment.…
Natuurwijsheid
netgedicht
1.8 met 13 stemmen
592 Mijn adem vindt
zijn ritme in dat zwijgen, alsof ik meedrijf in een grotere stroom.
Wanneer het bos mij omsluit,
vertraagt iets diep vanbinnen, alsof mijn
open zintuigen thuiskomen in hun eigen taal. Elke
schaduw wordt een uitnodiging om te voelen wat ik voorbijga.…
Het pad van een vlinder
netgedicht
1.7 met 6 stemmen
141 Haar broze vleugels
bewaren een spoor zonder richting,
een lijn die zich aftekent in elke aarzeling van de
ochtend en mij uitnodigt te ademen zonder iets te willen bereiken.…
Het rouwpad
hartenkreet
1.6 met 20 stemmen
163 Met elke adem
laat ik iets van het gewicht los en keer milder terug naar mijzelf.…
Waar je stilte woont
hartenkreet
1.5 met 11 stemmen
394 Lege stoel bij mij
toch schuift de ochtend langzaam
nieuw licht naar binnen
In de stilte na je stem
beweegt een dunne breuklijn door mijn
borst, alsof elke adem verloren warmte blijft zoeken die
niet meer terugkeert; je afwezigheid rust als een schaduw op mijn huid.…
De Klimmer
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
901 De adem,
van een open wond,
gapend in de sneeuw.
Een vat wijn,
pittig en donker,
avontuurlijk en smaakvol.
Een steen,
puntig van vorm,
sneed in zijn vlees.
De berg,
hoog en gevaarlijk,
spijkerhard en messcherp.
Hij klom,
met teugen,
zijn lippen op de fles.…
Kleistof
netgedicht
2.3 met 6 stemmen
1.144 kapotgereden klei
stuift in de wind
legt een grauwsluier
verstikt het beeld
van een hete zomerdag
vol naakten
bruinend in de zon
als vele meters huid
waarop zoutparels verkleien
want in de adem drijft stof
kleistof uit de polder
kapotgereden in de wind
oostenwind
tikkeltje zuid…
in de wolken
netgedicht
2.5 met 11 stemmen
1.275 een hemelbed
met open dak
bevrijde vogels zweven
op zachte wind
van zomerzee
mijn adem om te leven
een carillon
het hart een bron
het ruisen van de halmen
compleet geheel
het links en rechts
van handen in mijn palmen
waar liefde daalt
de duif verdwaalt
daar tortelt thuis voor eeuwig…
Herfst ontluikt .....
hartenkreet
2.8 met 9 stemmen
969 Blaadjes vallen
als tranen,
bomen nakend
tot op de tak
Een bed
van bladeren
verstomt
mijn voetstappen
Zonnestralen
gevangen
tussen 't kalende
warm gekleurde bos
De geur
van de herfst
doet mij
naar adem snakken
Grote sponszwammen
schieten als "paddestoelen"
uit de grond
Herfst ontluikt ...…
Stilte-offer
netgedicht
4.5 met 6 stemmen
965 Onderga dit heksenuur:
overtreed jezelf,
speel met vuur
dat lichter maakt en duister;
duik onder en daal af,
betreed de cirkel
van innerlijk gefluister;
gebruik je adem,
ontstijg dit aards bestaan en
verken je diepste oorden,
ontsteek een kaars en
breng een stilte-offer
aan mijn woorden.…
Vurige blaaskaak
hartenkreet
2.0 met 5 stemmen
843 Hij blies
z'n laatste adem uit.…
Eeuwigheid
netgedicht
3.9 met 73 stemmen
23.917 Buigen voor de wind
Als legers, verslagen ruiters
op de vlucht
Ik benijd wie ik bemin
Ik verlies als ik win
Ik wil je ogen
geef ze mij
Voor mijn oud gezicht,
dat in een web van rimpels ligt
verwachtingen onzinnig
en verblind, roerloos en
meegedreven op de wind
Nauwelijks bestaan
op waanzin voortgedreven
Stof dat al ademend vereeuwigd…
Luchtig vaarwel
netgedicht
3.7 met 18 stemmen
2.779 Laat het maar weer ademen,
zuchten van verlichting.
Zonder mij…
Nee, mijn hart
hartenkreet
3.9 met 7 stemmen
1.406 Nee mijn hart, huil niet
Ze is weg, ze komt niet
Nee mijn hart, schreeuw niet
Ze heeft je hand losgelaten
ze heeft het niet gered
Nee mijn hart, bloed niet
ze zit op een mooiere plek
Nee mijn hart, breek niet
draag haar in je hart
Kijk omhoog en adem diep
Bedenk een reden waarom alles zo verliep..…
Zwaar te moede
gedicht
2.2 met 29 stemmen
11.077 Er valt niets te verwachten,
alleen adem beweegt en die stokt
als een ezel op onwillige poten.
Er zou geritsel moeten komen
uit bomen. Het open meer
zou moeten rillen.
Maar niets, niets verroert zich
het water is onhoudbaar te oud
de wind allang de dood ingevroren.…