2304 resultaten.
dood
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
458 de dood is ijdel, ijdel
in begrip maar ook
in het laten lijden, de
dood is als klevend rijp
in een vroege lente of als
de herfst die verlaten
de stilte verkend in de
weemoed van elk wezen
dood zijn is roerloos
trachten te blijven liggen, zelfs
wanneer het licht zich placht
te voortplanten door ogen
die zich eeuwig hebben gesloten
dood…
Half licht
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
279 Alleen, in de lege filmzaal
tussen de tapijten
mijn ogen in half licht
gesloten, rug en dijen
stevig in de stoel op reis
door de gonzende ruimte
van het drukke verkeer
van in- en uitvoegen
in de verte en ergens
glijdt er een liedje voorbij
- vertrouwde emoties
op afslagen zonder bestemming
rondgaand in het wegennet
Daarom en omdat…
Goedemorgen
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
274 het eerste ochtendlicht raakt de slaapkamermuur
ik geef je een kus en houd mijn ogen nog even gesloten
onze benen liggen door elkaar in de lakens
je hoofd gaat langzaam op en neer op het ritme van mijn adem
ik doe een raam open, er waait een frisse wind de kamer in
de geur van een kop warme koffie doet je ogen openen
je knikt zachtjes als ik…
VOLGENDE PATIËNT
snelsonnet
4.6 met 19 stemmen
1.797 “Meneer, u mag op zaal géén eitjes bakken!
En ook is het beslist niet toegestaan
mij, als ik u injecties geef, te slaan
of de verpleegsters op de gang te pakken!
Als u zich blijft gedragen als gespuis
stuur ik u naar het Radboud Ziekenhuis!”…
Bijna jou
hartenkreet
3.4 met 24 stemmen
2.378 Dansend met mijn ziel ontbloot
zoek ik die blik in het duister
ogen die de wereld beloven
wees lief, warm lijf, geef me gefluister
met mijn ogen gesloten
lijkt hij bijna op jou
het is bijna liefde
bijna jou.…
Gisteren
gedicht
3.4 met 47 stemmen
36.628 Het was of hij zijn bril maar weer
had op gezet: dwars door zijn gesloten
oogleden keek hij naar de wolken.
en naar mij. Al was hij toch al bijna
5 jaar dood, hij was nog niets veranderd,
vond ik.
Toen hij 84 was raapte hij staande
op zijn handen met zijn mond
een muntstuk op van de grond.
Nu ligt hij eronder.…
Onze Duif is er niet meer,
hartenkreet
3.4 met 11 stemmen
2.191 Haar ogen zijn gesloten
Onze harten doen zo zeer
want
Onze Duif is er niet meer
72 liefdevolle jaren
Was zij hier op aard
alweer
maar nu is Onze Duif er niet meer
Met een hart van goud
en die mooie glimlach
keer op keer
maar nu is Onze Duif er niet meer
Heeft zij haar vleugels
uitgeslagen en vliegt zij vrij
door de atmosfeer…
Verdriet
hartenkreet
4.0 met 8 stemmen
1.481 onbewogen
Je zaaide je liefde diep in mij
een nieuw hoofdstuk, een nieuwe bladzij
Maar toen kwam de duisternis
de droefenis, de ontsteltenis
Jouw liefde bleek een leugen
vastgelegd in mijn geheugen
Jij vulde mijn hart met de haat van je ogen
Jouw sarcasme liet mij niet onbewogen
Jouw liefde bloedde uit mijn lichaam
Het boek bleek gesloten…
aardgas
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
1.011 de wind is oppermachtig in het noorden
hij geselt de verloren graswoestijn
en buldert met beangstigend venijn
door stervende of doodgewaande oorden
waar nuchter de gesloten noorderlingen
totaal doorweekte klei trachten te knechten
en kale kromgebogen struiken vechten
tot een trage dood ze zal bedwingen
uit het lichaam van het arme wingewest…
Autisme
hartenkreet
3.8 met 19 stemmen
3.191 Ik ben gesloten of juist open,
Ik durf soms niet alleen op straat te lopen.
De wereld is oogverblindend en luidruchtig,
Mijn wereld oogt zelfzuchtig.
Flitsend gaat de wereld aan mij voorbij,
Het gaat allemaal te snel voor mij.
Ik zou alles willen zien en horen,
Ik kan het niet en voel me verloren.…
Moeder en God.
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
1.068 Want hij zag God zojuist voorbijgaan
met achteloos een arm uit het raam,
een zonnebril op 't hoofd
en achterin
zijn moeder als een koningin,
zwaaiend met gesloten ogen
en een tevreden glimlach om haar mond.…
Tranen
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
1.544 Je tranen spreken waarheid rechtstreeks aan
met waterige tongen tot mijn hart
mijn snelle overweging wordt verward
het leek zo logisch maar heeft afgedaan
gewoon verstand, in velen toch het hoofd
begrijpt zo weinig van gesloten taal
mijn ogen zien de druppels niet verbaal
zo wordt droge praat van zijn kracht ontroofd
wat kan ik nog beweren…
de verloren verte
netgedicht
3.8 met 14 stemmen
1.045 gazellen,
rank en gracieus,
door lichte nevel omhuld
zij springen tussen
struiken van liefde
luisterend naar
een vlijende tederheid
die hen als vanzelf
kwetsbaar voorwaarts begeleidt
ik wil hun dorst laven
met zachte zuchten;
kom maar, lijk ik te zeggen
jullie zijn mij van harte nabij
er is niets te duchten
ook fluister ik met gesloten…
en ze leefden
netgedicht
3.7 met 14 stemmen
756 ik kan de vroegte
wel begrijpen, de bruid in trouw
en korte verhalen
met onbedekt en zelfde gezicht
de mond zo rijk, geheel luchtledig
de houdbaarheid of ochtendhanden
het tijdelijke in prachtig licht
maar ik weet van stilte, het lijdzaam staren
het gedoofde vuur in gesloten nachten
onvolmaakt en ooit geleden
dus ik liet hem gaan…
achterblijven
netgedicht
4.4 met 20 stemmen
1.368 lokken
ik hoorde, heimelijk,
de duivel juichen
wat kan leegte,
zo ingesloten,
eindeloos ver lijken
mij nog verder
in de winter doen zuigen
slechts een
innerlijk sterven
of misschien wel
door in het leven
onder te duiken
hoop ik
met mijzelf
in het reine te komen
en openen zich
ik weet het zeker
als vanzelve,
de nu nog gesloten…
pennevruchtje
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
753 iemand anders
die al eerder was
en teruggekomen is
om het verhaal af te maken
het is de nevel boven heet water
dat zich een weg vlucht
om elders samen te klitten
tot een volmaakte druppel
klaar om zich te laten vallen
tot een opgedroogde vlek
die langzaam aan vervaagt
als een verdwijnende getuigenis
zou het dan niet erg zijn
de ogen gesloten…
in de holte van het huis
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
690 draaft door de straat
galmt tegen de harde muren
zodat op dit late uur de stilte
weggedrukt in donkere hoeken
bijna tastbaar is
In de holte van het huis vult
de stilte elke ruimte verft
de vensters met de nachtkleur
van vergeten droeve zielen
smekend om herinnering
Beelden vloeien in de leegte
nemen langzaam vaste vormen aan
gesloten…
Twee gezichten
hartenkreet
3.7 met 28 stemmen
3.348 In de spiegel zie ik
twee gezichten
met dezelfde ogen
Meer dan ik zelf wist
werd het verleden
nooit gesloten
Het heden wordt
aan die tijd geknoopt,
de stilte werd alleen
maar vergroot
Mijn ziel bezwijkt
door de macht in
zijn akelige blik
Ik verafschuw mijn
eigen reflectie
elk verlaten ogenblik
Iedere verweerde dag
laat…
distelvink
netgedicht
3.5 met 19 stemmen
1.583 je zweeg, je had genoeg gezegd
aan alles komt een eind
een snijdende jeugdherinnering
hamerslag op een dikke duim
vloeken die je vergeten was
jouw eerste woord
de verdoemde pijn
van zachte heelmeesters
maken stinkende wonden
gemis het hart in sluipt
zaagbekt en bijt
bloed brakend tussen gesloten vingers
jij zwijgt en wijst
naar buiten…
Tweeling
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
1.160 ik ben een tweeling in mijn eigen lichaam
aan voeten en handen gebonden
samen spelen we mens erger je niet
thee en mariakaakjes staan op onze ribben
onze zusjes spelen met barbiepoppen in de linkerkamer
de rechterkamer is gesloten wegens restauratie
ik gooi nog wat blokken in het hartvuur
onze ingewanden rillen van de kou…
Nachtwoud
netgedicht
2.9 met 11 stemmen
705 Onze huid is gewild
bij papieren tijgers
hongerige weduwen
spelende kinderen
en masturberende ambtenaren
we zitten niet stil maar verdwalen
in het nachtwoud waar je steeds zegt
dat het regent in het nieuwe verhaal
achter gesloten lentegordijnen
waar ons hart ligt voor consumptie
en de maan schijnt met jaren van heimwee
in de binnenwereld…
paranoia
hartenkreet
2.6 met 5 stemmen
1.874 een mistrouwig hart
vol diepgevroren bitterheid
gehouwen in het stenen gelaat
de mond gestold in wrok
in de ogen angst en haat
het theater van beminnelijkheid
uitgelopen en gesloten
behoedzaam trachten woorden
van liefde en genegenheid
de ijzige hartenwereld te betreden
waarin zij houvastloos verglijden
nu die plots een gletsjer…
Berlijnse Muur
hartenkreet
3.2 met 4 stemmen
2.783 ieder een eigen matras
Jij was Oost en ik was West
een Wiedergutmachung ten spijt
het is onontkoombaar dat het eind
van de Anschluss is geworden tot een feit
We hebben elkaar gesproken en gezwegen
gezien, ontlopen, gemaild en gebeld
maar om ons weer te verenigingen
wachtte er een meedogenloos mijnenveld
Ook Checkpoint Charlie bleef gesloten…
Twijfel doorprikken
netgedicht
3.1 met 9 stemmen
616 Gevoel alsmaar te
zwerven, als ik de
duidelijkheid verkies,
over lege oceanen, waar
allang geen land meer
is en geen raadzaam
baken, langs de meeuwen
in de witte doktersjassen,
schreeuwen oordelen
uit de kelen, waarvoor
ik de neus gesloten hou,
die alleen maar twijfel
zaaien, wat achterblijft
op een afgewogen zeef,
zijn de nog…
Verdwaald tussen toen en nu
netgedicht
3.5 met 8 stemmen
608 Steeds wanneer ik mezelf zie staan
herbergt de tijd verloren dromen
die in mijn jeugd als een mand
vol nachten de angsten
in het duister fantaseerden
om toch maar heel even
iets van liefde te mogen
proeven wanneer mijn eigen
armen me warmden
krakende deuren
die als pencelen met zachte
strepen werden gesloten
hielden niet de woorden tegen…
Windbuidel,
netgedicht
3.7 met 9 stemmen
640 ontvangen van Pandora,
de wind ontsnapt uit haar
schoot, raast langs de
karkassen van de levenshoop,
een mager geluid omhult de
witte geraamtes, te dun bekleed
met een verse huid, laat het
aardse stof zich met andere
kleuren verven in de geuren
van de regenboog en het oude
bederven, blaast op de pijpen
van de doedelzak, met stijf
gesloten…
Rimpels
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
807 De grijze hoofden diep gebogen,
de dunne lippen stijf gesloten
zonder een vertogen woord om op ontvallen
vriend en bevrijdende dageraad te wachten,
worden dromen in troost gesmoord, in
de hoop dat morgen nieuwe manen komen
om de jaarringen te verzachten.…
Ontwaken met jou - duodicht
netgedicht
4.1 met 15 stemmen
1.647 Zoals de zon het vermoeide
donker van de nacht verdrijft
met haar ogen nog gesloten
zo heb ik voor het eerst in mijn
armoedig leven begrepen
dat de liefde zelf haar tijd kiest
en zich met open ogen
zomaar nestelt in het leven
op een avond door de week
Kleur dus vanavond maar je lippen
en verleid me, verleeg me
tot ik overal bloos…
- Ter gelegenheid -
netgedicht
4.3 met 20 stemmen
579 Ter gelegenheid
van cognitieve vaardigheden
komt inzicht en rijpheid
wier goede voortgang
na jaren zwijgen en gepraat
de gelegenheid met componenten
samenbracht,
belangeloos en objectief
lijk gesloten vragen uit een boek.…
Heiligschennis
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
653 je mooie fonkelende ogen zijn het niet
alleen, je prachtig glanzende blonde haar
ook niet, dat prachtig opgestoken
verfrissend richting de hemel schiet,
je stijfrode lippen die lachen al zijn
ze gesloten, je wipneusje die je iets
grappigs geeft, je rode wangen die
stralen als door zonbeschenen appels
en verder al je fenomenale golvingen…