2289 resultaten.
Jutter
hartenkreet
4.5 met 26 stemmen
2.100 Over zee trok een orkaan
golven beukten op het strand
flarden voor de maan
schuim mengde zich met zand
terwijl ze langs de branding liep
gekromd, met natte wilde haren
alsof een verre stem haar riep
plots stil om over zee te staren
om beter te kunnen zien
een hand boven haar ogen
een schip in nood misschien
minuten lang, onbewogen…
De fotograaf
netgedicht
4.2 met 22 stemmen
2.465 veertig jaar is de
fotograaf in hem
op de boerderij, die we samen
bewoonden
waar ik m'n eerste gedichten
schreef
die hij dan weer verbeeldde
op een droeve avond
moest ik mee naar buiten
waar ik met ontbloot bovenlichaam
tegen de vervallen woning
plaats moest nemen
kijk maar die kant op, zei hij
ja, zo, je hoofd iets schuin
in een verre…
Zielekreet
poëzie
3.7 met 17 stemmen
4.587 Ik schrei naar U, o Heer, die verre zijt,
Gelijk een schaapje naar de herder schreit,
Gelijk een kind, dat honger heeft, naar brood,
Gelijk een levensmoede naar de dood,
een afgejaagde hinde naar de bron,
Gelijk een kwijnend plantje naar de zon
Als Rachel wenende te Bethlehem:
Zó weent mijn stem.…
enige kerstkaart
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
991 werd alweer een witte winter
halverwege de maand december
kriebels kropen stuwden mij naar huis
maar waar woon ik en waar is mijn thuis
zwervend zoekend mijn haard daarginder
werd kou tastbaar zeker niet minder
kocht onderweg krans en kerstkaart
laatste voor een hechte verre vriend
eenmaal gepost voelde ik warmte
herinner plots huis voor…
WIT EN ZWART
poëzie
4.5 met 14 stemmen
3.245 Daar staat ze mij nu, mooi en mals,
te grondewaard de schone hals
gebogen... en, verdwenen,
zo drage ik, verre weg, eensgangs,
heur' witte en zwarte schoonheid, langs
de ratelende schenen.…
verlangen
netgedicht
4.7 met 21 stemmen
1.221 in het immense bed
blijf ik onrustig draaien
in het duister schemer jij
steeds door mijn gedachten
vol van verlangen steek ik
schuin twee armen in de lucht
naar de windstreek waar ik jouw
verre aanwezigheid vermoed
mijn ogen onbedwingbaar
scandeer ik langdurig jouw
naam, onhoorbaar, en maak me
wijs dat jij dat kunt verstaan
en gespannen…
Nauw zichtbaar wiegen...
poëzie
4.3 met 31 stemmen
4.576 Alle geluid, dat nog van verre sprak,
Verstierf - de wind, de wolken, alles gaat
Al zacht en zachter - alles wordt zo stil...
En ik weet niet, hoe thans dit hart, zo zwak,
Dat al zó moe is, altijd luider slaat,
Altijd maar luider, en niet rusten wil.
-----------------------------------
uit: Verzen (1894)…
Krachtenspel
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
1.100 krachten botsen als een grillig lot
brengen mensen samen en uiteen
schuilen diep en vluchten ver
zoeken naar de levensbron
jalousie en ijver maken tongen los
het oog ziet slechts een deel
kent niet de ruime blik van verre horizonnen
maar slechts een blinde vlek die groter wordt
verdwaalde scherpe zinnen
snijden door de eeuwen heen
niet…
Oleanders of zo
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
1.144 neus in de wolken
of in geuren die een schoonheid kleuren met
honing mandarijnen fluwelen gordijnen en
ogen stralend naar een ster die er misschien
wel helemaal niet was, of gewoon in jouw lach
als je stiekem om het hoekje gluurt of met
je neus plat tegen het raam en een blos die
smaakt naar meer kan ik nog dromen van
feestguirlandes verre…
stil ontwaken
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
1.365 ochtendrood verzonken
staren bomen nog roerloos voor
zich uit
aarde hult zich al in lichter kleuren
veegt de dag weer gaande weg
de morgen geurend tegemoet
in de vijver hapt een vis nog loom
naar lucht, begluurt een reiger
zijn vroege prooi
vogels begroeten de nieuwe dag
jubelen hun blij gezang de ijle
hemel in
ergens luidt een verre…
Moulin de Boulède
netgedicht
0.7 met 3 stemmen
708 Lève ton verre
sûr notre vie, mes frères et soeurs
-Een blad valt na het onweer
en wij, in schaduw zoekend naar
beschutting, kalmte voor ons hart,
laten wij blijven -geen dak, geen bodem-
in niemandsland. Hef nu het glas
op onze levens, mensenlief-…
Een zachte fluistering
hartenkreet
3.5 met 10 stemmen
1.069 weerspiegelt in je
zonnebloem
zo zachtjes terug, als
wederkerende bloesems,
koester je duizend beelden
in één gloed weerkaatst
je legt ze teder neer
in alle zomers, verlengt
de geur van tijm in mei
je ademt de wind,
vertraagt haar glimlach,
in dichte herinneringen,
zo beschermend teer
het najaar schemert
in voorjaarswolken,
in verre…
GEZICHT OP GRONINGEN
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
1.193 Dan plotseling breekt uit de wolkenvegen
een verre lichtval naar omlaag en tegen
een gouden kim staat tintelend de stad.
Verbijsterd zie ik over 't weiland gloren
een spiegelende ruit, het koper van de toren,
het hoge koor, de muren glansomspreid.
Er zijn daar in vervlogen kindertijd
verwachtingen zo veel en schoon geboren.…
Engelenzang
poëzie
3.5 met 8 stemmen
3.552 Van verre komt het als een schoon gerucht
Daar is een kind geboren in Bethlems stal -
Zijn naam is Zaligmaker, want Hij zal
De wereld redden, die in weedom zucht.
De wereld kent Hem niet, maar in de lucht
Zijn tekenen en wonderen door 't heelal,
Uit de open hemelen klinkt een schoon geschal
En engelenscharen zingen in de vlucht.…
Als de wereld je huis is
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
881 Slapen onder een deken van sterren
Saamhorig met lotgenoten
Allemaal verschillend en verstoten
We komen tot elkaar en van verre
We drinken omdat we bestaan
Ze zien ons komen en liever gaan
We pinken om verloren tijden regelmatig een traan
Ik kan geen huur betalen, ik heb geen baan
De misere begon toen ik niet meer lachen kon
Mijn vrouw…
Een ploeger
poëzie
2.9 met 15 stemmen
3.235 Ook ik wil moeizaam werken, 't duister vlood
voor verre glans van eerste morgenrood.…
Het veer
gedicht
3.1 met 108 stemmen
24.460 Wat moeten mensen daar aan de overkant, waar niets te zien is dan
een stil veerhuis, een kerktoren achter verre bomen. Andere dag: alleen
grijze vrachtwagens op het dek. Mannen in grijze uniformen. Een wijd
open mond die onhoorbaar iets roept. Dat is oorlog.
-----------------------------------------------------
Uit: 'Dooltuin', 1995.…
Schottegat
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
687 over het donkere ijzerwater
gelost van afgedankte vrachten
slingeren hun haken traag
het gewicht van de tijd
over resten averij
in de haven lagen nog,
ontmanteld,
naakte schepen hoog op hun roest
wiegend op duwgolven
droomden ze schaamteloos
van een make over
in het dok
tot wreed
het zwaarstromend slagzij,
dachten ze nog aan verre…
Waak 2
gedicht
3.1 met 16 stemmen
8.602 Ik wist goed dat dit zou overgaan,
zo lang het verre, jonge lam kon wachten,
bleef ik onbeweeglijk staan, alsof uit de schemer niets te wekken viel.
------------------------------------------------
uit: Het Liegend Konijn, jrg 2 (2004)…
land aan de Zoom
netgedicht
4.0 met 9 stemmen
657 oude land hier nog dommelt
langs een verzonken waterloop
door noeste handen ooit gegraven
waar akkers en bossen louter stilte baren
vroege vogels het zonlicht uitbundig
begroeten en bezingen
terwijl de bonte specht met veel tamtam
de beuken kastijdt, zo vurig gemutst
langs stammen en kruinen scheert
zoals ik hier gedurig naar verre…
Sneeuw met Pasen
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
745 Het is een leugenaar, gladjes
sprekend met koude, temerige stem,
dat het warme licht en de geurige bloem
zijn ongewis, dat de nieuwe lente nog verre is.
Of Pasen niet is het feest van het Leven
dat zich vernieuwt en immer al
is bewezen: het Leven overwint
ook de donkere, koude winterdag.…
Verwarring
netgedicht
3.4 met 15 stemmen
1.929 hoofden van de laatste dagen
het enige houvast is geweest
wie is van steen lijkt de rots me te melden
wat is van hout vult de boom daar bij aan
geen van de oudere wijzen krijgen gehoor
want mijn schaduw duwt mijn denken voort
ik hoor de indringende stem van de meester
het luisteren naar mijn eigen weten is beter
nachtmerrie uit het verre…
Pur et simple
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
617 Te zwemmen in azuur
à l'après-midi, puur
voor het genoegen en
warm welkom 'Loste Nord'
een jonge ree graast bij
het bosje naast de notenboom
dan spitsen zich de oren
ons gepraat verstoort haar rust
een grote vogel zweeft
met trage cirkels door het blauw
boven dit groene dal, met
lila bergen voor de horizon
en verre purp'ren Pyreneeën…
"Ademtocht "
netgedicht
3.5 met 37 stemmen
1.899 Uit ware schoot der ongelijke
prilt een diep genot van verre,
verplicht steeds verder
te kijken. Vanuit de blinde
zijde van elke gelijkenis
uit dit spiegelbeeld een
vrij perspectief te halen
in herkenning opgelucht
te kunnen ademhalen.…
Schreeuwend verlangen
hartenkreet
2.3 met 10 stemmen
1.867 Wacht dagelijks op die vrijheid
de vlucht uit de stramme verborgenheid
die me vasthoudt in een levensgroot web
wil terug naar het open licht
De hoop schaalt met wrangheid
het geloof gegeseld met wrede tegenslagen
de streken waar verdriet en pijn ronddoolt
verban ik naar verre oorden
Zomin als God ooit nederdaalt
’t geluk tovert uit gouden…
ik blaas mijn adem jou
hartenkreet
4.4 met 5 stemmen
1.378 blad een tak
dat op je kussen ligt te rusten
verschrik je niet, mijn adem streelt je
waar herfst zich groeit door ’t dak
in woorden, vingers, steken in een zomerhart
alsof er nooit een eerste vriesnacht komt
in ahorn, rood aan d’ horizon
ligt naakt reeds lijn van zwarte aarde
en vluchtig als een laagje heel dun ijs
de blik gericht op verre…
De witte sneeuw
poëzie
2.8 met 9 stemmen
3.947 De witte sneeuw, in zachte val
Gestoven heinde en verre
Uit onafzienbre hemelhal
Als kleine sterre aan sterre,
Heeft stadig dalend toegespreid
Al de onbegaanbre wegen,
‘k Wist niet dat mij was toegezeid
Zo’n schone winterzegen.…
Schemering in 't woud
poëzie
3.2 met 15 stemmen
4.536 Ik voel het doffe duister in mij dringen
en verre stemmen hoor ik zingen
al wat ik denk. -
Waar zijt ge, Dood? - zo gij rondom
op wieken van de schemering komt rijzen,
nu doet uw nadering niet ijzen, -
ik wacht u - kom!…
hoe ik je lief
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
1.625 een zwarte stroom door ‘t hart
als wij ons overgeven steken
lichten van de stad insectenangels
in mijn huid, maken verslaafd
ogen houden vast aan ‘t rijzen van je boezem
een roze hemel overspant de grijze muren
waartussen lijven zich omarmen
vluchtig als zielen ademen wij
uit het geruis en rokerige stemmen
naar ’t zwijgen op de verre…
de gang was donkerlang
netgedicht
4.0 met 19 stemmen
5.610 ik mocht je huis betreden
de gang was donkerlang
je kamer was een lach en
in je ogen zag ik alle kleuren
van het bloemetjesbehang
je lippen kusten uitzicht
op een verre horizon
die pijlsnel nader zwom
toen zwoele blikken liefde
vroegen zonder schikken
ik opende in diepte die
de tijd verzegeld had
jouw overgave maakte
passie los…