267 resultaten.
helder
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
704 Ik houd van de regelmaat
van het opgaan en neerkomen ervan.
Met berekening kunnen we
de willekeur van ontwrichting
temperen,
terwijl mijn dakloosheid gewaarborgd blijft.
Het bestaan neemt zo vorm aan
en hoedt de betekenis van de zon.…
Nieuwe reis
poëzie
3.8 met 8 stemmen
2.341 De zilvren eilanden van Denemarken,
In 't zomers-vroege licht waar ik ze zag,
Lagen als perken in de waterparken
Waardoor ik voer bij 't opgaan van de dag.
Geen morgen was ooit lieflijker, ooit reinder.…
vluchten uit mezelf
hartenkreet
3.0 met 4 stemmen
920 Ik wou dat ik even weg kon,
Kon opgaan in de menigte als een kameleon,
Dat niemand me zou zien,
Onzichtbaar zou kunnen zijn misschien,
Ik heb genoeg leuke avonden verpest,
En dat weet ik best,
Ook ik wou dat het anders zou zijn,
Het doet gewoon teveel pijn,
Daarom zou ik willen vluchten,
M’n hart laten ontluchten,
Even niemand om me heen,…
Zo, verloren in de tijd ( R. )
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
753 Jij en ik, o zo verloren in de tijd,
eeuwigheid, voorzienigheid;
volledig opgaan
lijkt, en is, zó ver weg!
Jij en ik: in liefde en oorlog met elkaar...
we treffen elkaars hart, in de ogen
troffen wij werkelijk zuivere emotie,
voor heel even maar.
Jij en ik, via levende dood,
klein doch groot,
ieder op zich...
jij en ik!…
Vlammenzee
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
455 werkjaar
Zie ik aan de donkere
Hemel vlakbij een vlammenzee -
Een passerende auto
Heeft vlam gevat
De bestuurder
Op veilige afstand
Kijkend hoe zijn
Heilige koe in vlammen
Opgaat - hulpverlening
Is ter plaatse -
En ik besef terwijl
De vlammen zich aan
Het wrak tegoed doen
Dat ook mijn innerlijke
Zorgen in vlammen opgaan…
Wanhoop en extase
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
417 nasmaak van
de nacht nog in volle mond
vloeit de dauw uit gesloten ogen
In het voetspoor van
z’n uniformiteit, schuurt
het eerste licht langs
de hoogste takken,
strekken schaduwen zich
tot levende sculpturen,
gekerfd in de magere
schors van de vluchtige tijd
lekt langs bombastische
stammen, gedenktekens
van vergeten ontmoetingen
die opgaan…
we zouden
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
543 we zouden
als spreeuwen
bij elkaar
zijn en
zonder botsen
dezelfde kant
opgaan in een
samenhangende
zwerm dat waren
onze drie diep
gekoesterde
drie verlangens
als bonobo’s
zouden we
over elkaars
haren strijken
en elkaars
handen beroeren
onze ogen
zouden elkaar
zoeken om te
weten of we
samen nog
oké zijn
de spreeuwen…
verdwijnen
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
39 gewoon verdwijnen in de nevel
waar stilte de kern is van
het verlangen, zwijgen
met de wetenschap
dat onrust
de twijfel voedt met onzinnige
discussies, dialogen die
in een onwetende taal
worden geëtaleerd
als waanzinnige
waarheden
opgaan in de nevel, waar iedere
verte de liefde dichterbij
haalt, de ware stem
zich laat horen
waar…
Kerstnacht 1
gedicht
2.2 met 542 stemmen
72.054 Kerstnacht - het eenzaam zwerven der gedachten
rondom het oud verhaal, het nimmer uit te spreken
verlangen naar het helder zingen in de nacht en
het opgaan van de ster, een lichtend teken.…
Je bent er niet
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
1.936 Zag ik de zon in jaren niet opgaan,
Zo mooi als deze, zag ik nooit.
Maar je bent er niet.
Over een jaar draaide ik me om
En zag ik een zonsondergang.
Zag ik de zon in jaren niet ondergaan
Zo mooi als deze, was er nooit.
Maar je bent er niet.
Maar goed dat er nu wolken zijn
en een zachte grijze regen.…
Mijn hemel
netgedicht
4.2 met 13 stemmen
981 soms zou ik naïef
uit dit keurslijf willen treden
even weg van dit heden
waarin geen vreugde leeft
ver van de beslommeringen
het voortdurend dringen
opgaan in een lichter bestaan
voorzien van heuse keuzes
geen dwaze eisen voor een baan
en druk om te presteren
geen gevechten voor erkenning
een volwaardig mens te zijn
begiftigd weten…
Hallucineren
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
574 Maar waar ben jij als ik mij weer onzeker voel voor het slapen
dat de angst overheerst en ik alleen achterblijf in mijn droom
met de kilte om mij heen als een sprong in het zwarte gat
met het verlies dat ik je in rook zie opgaan als een fantoom.…
Onvoltooid?
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
386 Wie nog tranen over heeft
of daar tegen moet weren,
zal opgaan in een wereldzee,
de witste zwanen deinen met
de zwartste sterren mee.
Als beleven kijken is, wijkt
alles voor het nietig stof, géén
pakkende gelijkenis en verworden
gedachten snel tot geschiedenis.…
*
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
498 Witte gele vlinders
Ik zag jullie gaan van het balkon
Duikel duikel ronderom
Langs het waskoord bloemgazon
Richting stroom en klare bron
Vergleden zonder zoemgerucht
Langs de rotsen en bosschages
Langs elektrische tuigages
Glijden glijden laat me toch
Meeliften uit mijn lichaam loch
En duikelend en ronderom
Opgaan in gindse zomerzon…
Kamila Poppea Valjeva
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
567 Kamila Poppea
Valjeva Kamila
Nam net iets teveel
Trimetazidine
Dat weermiddel tegen
Pectoris angina
Grensoverschrijdend
Gedrag in de ogen
Van dopingcontrole
Instanties in China
Haar trainer Eteri
En coach Tutberidze
Zeggen in koor
Ga toch weg
Ga toch fietsen
Trimetazidine!
Trimetazidine?
Is toch onschuldig
Zegt trainer Eteri…
De treurnis is gestorven
hartenkreet
3.5 met 21 stemmen
3.712 Ik zag het mooie sterven
Als een stervende zwaan
Begaan, opgaan in een ander bestaan
Door mijn verdriet heen
Bleef de liefde voor het menselijke
Voortbestaan
De treurnis is gestorven.
Er is niets meer......…
ongeboren
netgedicht
3.8 met 11 stemmen
907 windstilte
was een kind geboren
haar naam sprak
onbestaand
het net van leven
trok de kosmos
strak voor even
adem stokte
ongemerkt
voor een stonde
geen mens
zou weten
van vruchten
die niet vruchten
in aaibaar water
dat was iets
voor oudere Goden
om het vergeten
te bedekken
*
maar het moest
nog gezegd worden
om het opgaan…
Zwarte zwanen,
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
571 Wie nog tranen over heeft
of daar tegen moet weren,
zal opgaan in een wereldzee,
waar zwarte zwanen leren zich
te spiegelen met de sterren mee.
Als beleven kijken is, wijkt
alles voor het nietig menselijk
stof, géén pakkende gelijkenis en
worden ideeën snel geschiedenis.…
Winter maan
hartenkreet
3.2 met 9 stemmen
677 winter maan
in gedachten zien we ze opgaan
je voelt geen angst
sluit je ogen
je kijkt in jezelf
ik zou wel willen dansen
maar het is te koud
Spiker…
Jongste dag
gedicht
3.6 met 5 stemmen
10.931 Stop met ijle vingers me de oren toe: wie
kan er boodschap hebben aan ons, die heimelijk
en traag in humus opgaan, zinnen strelend
van de diepste stof? Wij zullen opstaan
als gesteente, als een zee, een zwerfhond
of een wilde ui.…
Het juiste perspectief?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
402 doek van
ongebleekte canvas
maskeert het
onbevangen
lichaam,
alles afgewogen,
verlaat als laatste
passagier een
voortdenderende
trein op een
onbenoemd station
met een te nauw
valies met niet
gelabelde dromen
retour-adres onbekend
als ik die verlies
het perspectief
in de cadans
van spoorrails
in de verste verten
opgaan…
zonder groen blijft het bladstil
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
1.011 zie het dagen, uren
komen niet tot helderheid
zijn de nacht aan het vertragen
de zon vervlakt in
het krachteloze klimmen
neigt bij opgaan al ter kimme
de lucht is kil, dunnig
vlaagt een koude wind, maar
zonder groen blijft het bladstil
nog kleurt de oogst
de bodem wordt al schraler
weiden zonder vee steeds kaler
het leven trekt…
BOMMELDINGS SPROOKJE
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
349 Wie, geleid door zwevende gedachten leest,
ziet hoe vrijuit en vanzelf, toch bijzonder
Nuchterman en Wensfee opgaan in één feest.…
Soms, als men buiten loopt in zee van zon
poëzie
3.6 met 22 stemmen
5.043 in zee van zon,
Of in de diepe storm, in 't diepe jaar,
Of in de nacht haar laag neervallend haar,
Of in sneeuw, als men haast niet lopen kon,
Dan voelt men zulk een liefde voor de bron
Van al wat leeft, 't heelal, dat men wou daar
Zijn armen omheen slaan, en heel te gaar
'r in opgaan…
Het gelukkige geschenk (1)
hartenkreet
3.4 met 5 stemmen
1.426 Geluksgevoel is de grote afronder
gevoelens die voor kwaliteit staan
vragen inzicht in 't samenleven
geluk begint als we in de ziel opgaan.
Schenkmaat tot eind onzeker gebleven
denk bij ellendig kort leven aan
velen die menswording nooit beleven.…
De zon
hartenkreet
4.7 met 3 stemmen
761 God laat de zon nooit voor altijd onder gaan
Maar laat hem opgaan elke morgen
God laat ons nooit in het donker staan
Maar blijft altijd voor ons zorgen.…
Wie nog tranen heeft…
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
560 Wie nog tranen over heeft
of daar tegen moet weren,
zal opgaan in een wereldzee,
waar zwarte zwanen leren zich te
spiegelen met de sterren mee.
Als beleven kijken is, wijkt
alles voor het nietig stof, géén
pakkende gelijkenis en worden
gedachten snel geschiedenis.…
ontvouwen
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
578 Ik heb dit over mezelf
afgeroepen
dit tere wachten
op een teken van vervulling
morgen, ergens
de duizenden gaten
die mijn hand zouden vullen
de halve onthouding
opdat het zoveelste moment
naar meer zou smaken
dan gewoon een keerpunt
ik had de weg
moeten opgaan
zonder ooit om te kijken
maar het trekt
om naar dezelfde plekken
terug…
Beklem mij niet
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
587 klets me niet van al die kleuren
zie mij liever zoals ik ben
loop mij niet aan mijn kop te zeuren
of hoe ik jou met mezelf verwen
laat mij opgaan in het leven
wegen ontdekken vrij en blij
nieuwe avonturen laten beleven
dat is het beste vooral voor mij
je moet mij niet willen bedwingen
mij in 'n keurslijf willen proppen
ik zal vechten om…
Soms, als men buiten loopt in zee van zon
poëzie
4.5 met 2 stemmen
3.539 Dan voelt men zulk een liefde voor de bron
Van al wat leeft, 't heelal, dat men wou daar
Zijn armen omheen slaan, en heel te gaar
'r in opgaan, dat het ons bestaan verwon.
Men zou voor de mensheid, die duizenden makkers,
Zich willen geven in een brandend vuur,
In een afgrond van diepte of van hoogte.…