397 resultaten.
Negentienhonderdveertig - vijfenveertig
netgedicht
4.6 met 18 stemmen
1.317 Wanneer men een hele wereld ten grave draagt
weerklinkt ook niet meer het roepen van de doden.
Het kerkhof, door distel en brandnetel belaagd,
weerspreekt snel de term 'onder de groene zoden'.
Hier heeft de stilte zò de overhand, lieve Heer,
dat men zelfs niet Uw taaie tijd voortschrijden hoort.
Bezoekers melden zich al helemaal niet meer,…
versteend in de pop
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
702 tijd vertraagt
mijn groene vingers
de houten pop
een bomenelf
knoestig gezicht
knokige vuistjes
zijn bruin olieachtige huid
ademt
transpireert stil
en beweegt van binnen naar buiten
in dikke zwellende druppels
tijd vertraagt
ik heb hem geen wil meegegeven
maar
zijn glinsterende oogjes
verraden mij
het is niet hij
het is…
Ik raak vervreemd van alles en van allen
poëzie
3.7 met 30 stemmen
8.023 Ik raak vervreemd van alles en van allen,
van dingen die voor mij van waarde zijn geweest,
van vrienden en van vrouwen wel het allermeest;
zij duiken weg onder de duizendtallen.
Soms komen 's avonds zij mij overvallen.
Hij zegt: ga mee naar die of die, er is een feest;
zij klaagt: waar ben je al die weken toch geweest?…
Als zwijgen stilzwijgen wordt
netgedicht
4.7 met 27 stemmen
1.560 samen zwegen ze urenlang
elk verdiept in een boek
ieder voor zich op zoek
naar een andere werkelijkheid
daarna spraken zij fel van gevoel
dat dringend om ontlading vroeg
maar op een dag was het genoeg
geweest en over
de gemoederenvloed werd neergedrukt
in draaien om een hete brij
tot geen van beide nog iets ervan zei
dat praten niet…
gothisch gegriezel
netgedicht
2.0 met 15 stemmen
1.680 ze nam me mee de nacht in
rond de lakens
duisternis
die steeds dichter ons omringde
en tijdens het spel
mij als klauwen bij de strot greep…
Zelfbeeld
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
768 Ik zou zo graag zien
Dat de man in de spiegel
Wat meer mijzelf is…
Wat hij niet kent vindt
gedicht
2.5 met 44 stemmen
14.959 Wat hij niet kent vindt
hij er vreemd uitzien.
Het vreemde vindt hij lelijk.
Het lelijke maakt hem bang.
Iets waarvoor je bang
bent is gevaarlijk.
Vasthoudend aan de schone
schijn van het vertrouwde
wordt hij een wereld op zich.
Hij gaat er vreemd uitzien.
---------------------------------------------
uit: 'De druiven die te hoog…
verzuiniging van talen en tongen
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
590 Er is een woestijn
die hardleers voortschrijdt
het droogt je tong
tot op het bot
van moeizaam slikken
na jaren van leren spreken
aan de toog van het hoge woord
heb je ineens geen verhaal meer
je bent nog altijd diezelfde
alleen, je hebt hem ingepalmd
met een man die taalt
vanuit de diepe ervaring
het verdorsten en
het houden aan het…
Lijvenland
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
563 Ja ik ben in lijvenland beland
Italianen lopen dicht langs elkaar in badkleren
Bruin, wit, dik, dun, oude meiden naast jonge heren
Zo gaat het er hier aan toe aan dit bom volle strand
Betonnen daken beschermen je tegen de zon
Water wordt uit flessen gedronken
Iedereen lijkt onverschillig juist niet naar elkaar te lonken
Is dit zoals in 't paradijs…
Buurtgenoten
gedicht
4.2 met 27 stemmen
6.688 Wat is dat voor muziek?
O, dat zijn buitenlanders. Vietnamese bootvluchtelingen.
Vader collaboreerde met de Amerikanen. Nu rookt hij
waterpijp in een rijtjeshuis, begiet plantjes
in de achtertuin, de godganse dag in zijn pyjama.
Wie had kunnen voorzien dat de Amerikanen
uitgerekend déze oorlog zouden verliezen?
De Iraniër op de hoek…
In fases gestremd II
gedicht
2.5 met 10 stemmen
8.467 de dingen zijn niet beter nu ik je ken
een plek om te schuilen wordt koud
er wordt wat halfnaakt geglimlacht
steeds onduidelijker steek je armen uit
heel vaak wil ik je niet sluiten
toen stortte in viel het glas om toen het leeg was
zuur vreet verder dan de motten vreten
gaten wat niet is zal hechten niet
(room stremt zuur van citroen…
In fases gestremd III
gedicht
3.0 met 11 stemmen
4.800 niemand wordt hier zacht gewassen, sterker
wel ruiken de zusters
is dit het mes nog dit hier
is het stoplicht al, de afstap van de illusie
kan een ander nu de hand slaan
aan, het heft plakt in eigen hand
------------------------
uit: 'Resistent', 2006.…
The bag I'm in
gedicht
2.3 met 58 stemmen
18.195 Binnenkomst in de hotelkamer.
Je leest je naam op de televisie,
een warme welkomstgroet.
Je schakelt hem uit. Je koffer
naast het opgemaakte bed,
je gezicht een zwarte spiegel.
Beneden in de neutrale bar
een vrouw die niet op je wacht.
En jij wacht op niemand.
Dan de nacht in, de straat over
die mateloos is. Nergens
een hoofd dat knikt…
"Rouwen Om Wat Wàs"
hartenkreet
3.8 met 28 stemmen
2.106 Ik ben aan 't bouwen
aan een nieuw bestaan.
Maar tóch rouw ik,
om jou,
om wie jij was
in mijn ogen
en in mijn hart...
Ik rouw.
Jij leeft je nieuwe leven.
In "mijn" oude thuis,
met onze kids.
Daarom huilt m'n ziel,
om mij,
om wie ik was
in jouw ogen
en in jouw hart...
Ik wilde dat ik was,
wie jij zeí dat ik was:
"je maatje…
De aarde danst op haar wolken
gedicht
3.5 met 23 stemmen
16.856 De aarde danst op haar wolken
met het geroezemoes van de middenstand
Ultragolven bereiken mij niet meer
ook niet die van het erbarmen.
Kan een gedicht denken?
In welke zin?
De aarde is er
voor het koesteren van klei, voor
het boetseren van gedachten
Kijk in mijn ogen!
Blijf niet wachten en verachten!
Door louter makelij
Kan de dichter…
restauratie wegens restauratie gesloten
netgedicht
4.0 met 13 stemmen
569 de teloorgang van restauraties
geeft telkens meer stations
de aanblik van een koude voorstad
in het macabere voorportaal
van morgen krijgt kille nevel
vat op mijn gemoed...
bij de automaat pin ik een kaartje
voor de trein naar niemandsland…
Over de Muur
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
536 Blokken
Op mijn tenen lopen
Heilig resultaat
Topprestaties
Doel voor mijn toekomst
Beste van besten
En gezien wil ik zijn
Moe van het altijd
Buitengesloten en
En onopgemerkt zijn
Dan in de grauwe
November lucht
Zo maar een grijze
Zeppelin - verdwaald
In dit wijde landschap
Van mijn jeugd
De vervreemding verbeeld
Mijn…
Ver
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
626 Hoewel we dicht
bij elkaar wonen
zelfs vaak onder één dak
ben jij toch dikwijls
zo ver bij mij vandaan.
Verder dan mensen
aan de andere kant
van de wereld
kom eens wat
dichterbij.…
Zodra de steen er ligt herneemt
gedicht
1.7 met 18 stemmen
5.874 Zodra de steen er ligt herneemt
zijn lot haar loop. De steen weet niet
van opgeven: hij herhaalt zich;
zijn blinde hoort hem. Deze weet
vooreerst nog niet wat te doen met wat
hem vreemd is. Hij legt beide handen
op de toetsen, hij herhaalt wat hem
is geleerd. Hij brengt wijzigingen aan;
hij herneemt zich, raakt ontroerd.
-------------…
Kennen leren
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
480 Raak mij
daar waar ik
kwetsbaar ben
mijn emotie
wil tonen
spreek mij
waar ik niet
verder kan
over liefde
vraag mij
mee te gaan
naar het binnenst
van je hart.…
Individueel
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
491 Mijn huis staat niet zover
van de bewoonde wereld
vanuit mijn raam
kan ik in straten
mensen zien lopen
als ik mijn deur open
kan ieder mens naar binnen
kunnen ze zien
dat ik niet zover woon
van de bewoonde wereld
in de straat die ik zie
vanuit mijn raam
blijven mensen liever buiten
dan dat ze binnenkomen
door mijn geopende deur.…
Nevel
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
516 De nevel laat de vormen los
En losser, tot ze niet meer bestaan
Geesten van bomen reiken naar mij
Ze raken bijna mijn auto aan
Het pantser waarin ik me nog verschuil-
Ik houd het stuur vast en rijd rechtdoor
Geen plotse bocht nu, geen haas op de weg
In dit dodenrijk waar ik de rust verstoor
Ik moet naar huis, als mijn huis er nog staat…
Charisma nu
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
820 Door volle straten zwijgend
loop ik verder
zoekend waar mijn charisma is
onopgemerkt door passanten
die zonder groeten gaan.
En in het park
onder schaduw van bomen
aan het einde van die straat
zit ik te dromen van ’t dorp
waar ik ben opgegroeid.
Herinneringen en weemoed
naar een onbezorgde tijd
die helaas niet weer zal komen
toen iedereen…
Misverstand
gedicht
3.0 met 1 stemmen
20.204 Mijn vrouw is getrouwd met een dichter,
al had zij de zaak heel anders gepland.
Zij dacht aan een vader, een minnaar, een man.
Hij schrijft. Verder zijn er geen plichten.
En zelden is meer dan zijn lijf in bed,
mager en bleek in zijn eenzaam verlangen.
Soms staat hij op om een woord te vervangen,
verandert 'geliefde' bv. in 'slet';
en…
au suivant
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
681 mijn opvolger
in haar bed,
- waar ze bij voorkeur optreedt -
weet niet
hoe ze ook mij ooit
dankbaar fluisterend tegen mijn wang
vleiend vertelde
dat het onvoorstelbaar lekker was
hij beseft nog niet
dat hij reeds, op zijn beurt
de horens draagt:
de dumpingbrief is reeds geschreven
als hij onwetend
voor het laatste met haar vrijen mag…
ZOVEEL MENSEN MAMMA..
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
970 mamma ik zocht je afgelopen nacht
ik was weer in je huis
ik riep je maar je antwoordde niet
ik liet mijn baby kruipen op je keukenvloer
ik hoorde stemmen van vreemden
vrouwen en kinderen
die door jouw leven liepen
zij kenden de weg in je huis
beter dan ik
ze openden kasten en deuren
versteend sta ik daar in jouw keuken
een vreemde -…
Lockdown
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
749 Het was geen tijd.
De lentezon
deed alles openbreken,
de wereld om me heen
bleef leeg en stil.
Nieuwe vogels
hoorde ik zingen.
Vuurwantsen
zag ik het terras veroveren.
Vreemde wezens
vulden dag na dag het scherm.
De dagen gingen hun eigen weg,
we konden ze niet volgen,
we verdwaalden.
Eén ding stond voor mij vast:
die anderhalve…
Tijd
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
452 Ik verdwaal in de dagen,
ook al zijn er maar zeven.
Ze gelijken op elkaar,
een monolithisch blok.
Net als de mensenmassa,
zij schuift door de winkelstraten.
De tijd wist zichzelf uit,
langzamerhand.
Ik vlucht naar mijn jeugd,
herkenbare tijd.
De morgengeluiden in het huis,
de feestelijke zondag.
Daaraan klamp ik me vast,
in…
verdwalend in niemand zijn land
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
721 je wekt me
de schemering ruist
op een lichtende vleugel
dromen vervliegen
de nacht houdt
het licht weer apart
we vragen de wind
je te dragen
te koesteren als kind
we wieken
verdwalend in
niemand zijn land
we leggen
de hand op de
schat van vandaag
waar al onze
wensen liggen
te glanzen
in de zon die
we stelen…
altzheimer
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
779 zijn geest gesloopt
het leven een farce
de reus van weleer
wacht op knock-out
in het tehuis
neemt zijn vrouw
elke dag
een beetje afscheid
van een vreemde
dag mevrouw
zegt hij soms…