405 resultaten.
Liefde
poëzie
3.1 met 8 stemmen
3.959 Wat van der zonne doortinteld de rozen de paarlende dauw is,
Wat op het zodentapijt glinstrende sterrekens zijn,
Wat diamant en karbonkel, vereend in der krone des vorsten,
Dat is liefde, gespreid over een maagdlijk gelaat.…
In en uit het zwart
netgedicht
4.4 met 12 stemmen
639 zwaar weegt alle gram
allengs in mij afgestort
zo drukkend dat dit zijn
vol zwarte gaten schiet
en al het licht verdwijnt
mij rest laatste kracht
dankzij voorbije zonnen
ik zag ze moedig ondergaan
in eigen dagen opgeslokt
door hun diepste nacht
nog verwerk ik loden grein
maar schijn nu eindelijk
lang verhoopte supernova
trek…
Gezapig als de zoen
poëzie
3.1 met 9 stemmen
2.008 En zonder roeren, dan te voelen hoe mijne ogen
vergroten, naar me uw peerlen-weelde zonne-wijdt,
sta ‘k als een smalle bruid, tot wenens toe bewogen
van vreemd verwachte’ en wonder-zachte zekerheid.…
Laat mij
netgedicht
4.2 met 15 stemmen
530 Laat mij dan terugkeren
laat mij dan transformeren
laat mij in een fractie van eenduizendste seconde
belanden waar mijn thuis is,
waar de aarde wordt omgeven
door zeven manen en zeven zonnen:
daar is het waar ik wil herbronnen…
De dauwdrop
poëzie
3.7 met 11 stemmen
2.940 God rolt de zonnen door Zijn handen
zoals de boer het zaad.
De ruimte kent geen randen
en eindloos staat
de sterrentuin te branden.
Als dauwdrop aan der aarde bloeme
weerspiegel ik het Al.
Ik hoor de sferen zoemen.
Gans 't sterrendal
probeert Uw naam te noemen.…
Opkroppingen
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
504 kippenbuien
op- en neer-quark
oppervlakkig, op termijn, op
de lange baan, het eeuwige
alles, alles is bedekt onder
een deken van beschutte
eindkleuren, alles neigt tot alles
'streetview spot naakte man'
temidden van aangeslibte
baardgroei ervaar ik kaalheid
als een beladen leegte
donkere manen verdwijnen
in waardeloos gebladerte
als zonnen…
Pragma
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
507 Een jarenlange liefde die mag zijn
Van broekzak, hoed en rand, haver tot gort
Waar je spitsvondig, kalm en wijs in wordt
Met rozengeur, zonne- en maneschijn
Een goed beveiligd, warm privé domein
Waar helemaal niets aan mankeert of schort
Een jarenlange liefde die mag zijn
Die voedsel is, verjongend medicijn
Er is genoeg en je komt niets tekort…
DORIAN'S PORTRET
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
530 Ik ben in termijnen
van ijdelheid -
het met verf doordrenkte vod,
een aan staren verknocht lijk
in morse belerende zonnen.
Ik ben in verhaal het aanzetstaal
dat de penselen streelt -
in tekening
het marginale,
clichématige deel.…
Levensmoed
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
433 Achter angst schuilt levensmoed,
zoals zonnen doen vermoeden,
die water doen verdampen,
die wolken doen verdwijnen.
Zon verandert kwaad in goed.
Zon weet hoe leven leven moet.…
De kosmos
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
466 langzaam rijst
de kosmos op
uit het oneindige
universum
kennen stelsels
hun melkwegen
lichten zonnen
uit sterrennevels op
in vele heelallen
zij heeft zich
gekleed met het gruis
van de schepping
als lichaamsdracht
met tijdloze kracht
de dood omgord
als teken van
persoonlijke vrijheid
en intrinsieke macht
in het tot leven
relativeren…
En toch....
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
1.012 Dan hang ik weer mijn ziel te zonnen...…
dansje met God
hartenkreet
3.4 met 7 stemmen
975 ze peddelt langs gezonken dromen
over de golfjes van het meer
en meer en meer mijn blik voorbij
ze wuift naar me die waterzwaan
met haar luie linkerpootje
dat ligt te zonnen op haar rug
links?
heeft God zich dan bekeerd?
verkeerd
ach neen
dag zwaan
dag dwaze zwaangedachten
dag god
tot nog eens aan de zuiderzee…
toen luchten donker vlogen
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
771 weer beleefde ik de zomer
het zonnen op een ochtendbloem
het soezen in de middag en de
avondvlucht beginnen met een zoen
ik zag je in de nieuwe kleuren
van het gras waarop ik je wilde strelen
het spelen met de wind en
jouw gedol ging nooit vervelen
je vleugels wiekten grijs
toen luchten donker vlogen
ik gaf mijn liefde aan je prijs…
Kokosnoot
hartenkreet
3.4 met 9 stemmen
1.442 Een harde kokosnoot
die ligt te zonnen
geeft zich niet zomaar gewonnen,
geeft zich niet zomaar bloot.
Maar de schildpad had 'n idee.
Om het nootje snel te kraken
en aan lekkers te geraken
rolde hij ze tot aan zee.
En in de azuurblauwe baai
kwam hij tot een soort
van mondeling akkoord
met een vriendelijke hamerhaai.…
Parels voor de zwijnen ?
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
892 Wat heb ik het verloren, toen ik
omkeek en vele zonnen ouder was,
vergeleek me toen ik geboren werd,
leken beiden helften even echt,
in gevecht met een al verloren duel ,
leven met de dood begint nu pas,
zocht naar de bron van kwalen in het
hof van Eden, verzonnen waarheid
reikt verder dan het adamsblad,
ogenschijnlijk lagen parels verder…
negen
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
542 (negen zonnen zijn gegaan
hun licht in bloedrood wenen aangezet
opent grauwe velden)
een vlinder stoeit er niet voor niets
haar tijd van wederopstanding
verjaart
waar in jonge bomen lente klaart
en snelle vogels nestelen; besef verongelukt
in koude woorden
ergens zwerft een marmeren maan
tussen sterrenhemels en de nacht
in die…
Ze schrijft
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
311 De dichter is vertrokken
naar de plek van haar dromen
ze reist haar pen achterna
door zwaaiende korenvelden
ondergaande zonnen
donderwolken en regenboog
ze schrijft verliefdheid
warme volle lippen
lichamen nooit meer koud
dezelfde weg te gaan
ze schrijft zon en volle maan
weerspiegeling van het water
stranden blote voeten
nooit…
OP HET STUK.
poëzie
2.8 met 5 stemmen
2.111 De zonne bijt.
Dzing-rusch... De pikke snijdt.
Het koren gaat over, de snede gaat over.
De kelen zijn heser en de oren zijn dover.
Dzing-rusch... Alhier, alhier!
Dzing-rusch... Een zeupe bier!
De boer is een belover!
Dzing-rusch... Mijn pikke schaardt.
Dzing-rusch... Mijn vinger blaart.…
ik lapte met liefde
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
1.007 ik was even God
had planeten geschapen
zonnen en sterren maar ook
quasars en wat zwarte gaten
vulde de ruimte met het heelal
gaf knappe koppen het priemgetal
begrensde de tijd met een
imaginair voelende eeuwigheid
mijn kroonjuweel gaf ik
potentie door een evolutionaire
dimensie, met zuurstof en zon
groeide het beste en won
maar…
voelt de strijd tot in je keel
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
913 ik at druiven uit je hand
voelde me een koning
zag hoe jij de trossen plukte
met het zonlicht als beloning
ranken jeugdig groen
stammen roestig van het zonnen
ook tussen rotsen vinden
wortels nog hun bronnen
de wijn is hard en ongenaakbaar
je voelt de strijd tot in je keel
nadat je haar hebt leren kennen
steel je graag een kus teveel…
Toekomst
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
1.569 leegte der stenen
hun god bleef bestaan
hun zon is ondergegaan
de liefde is gebleven
bron van warmte en leven
de straten zijn verlaten
ruïnes en diepe gaten
bomen moe gestreden
na een kortzichtig verleden
lange winterdromen
de ijstijd is gekomen
de adem verdween
de verstikking verscheen
de aarde is gaan zweven
op zoek naar zonne…
stadsmeisje geeft pinksterroos
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
665 ik heb gister een roos ontvangen
knalt er hier uit zo fel rood
een veertig centimeter lange
de knop een ganzenei zo groot
van een chinese die liep te zonnen
met bijpassend roze lint omwonden
ik vroeg daar er letters op stonden
of ze die met dansen had gewonnen
ze lachte nee ik deed met koken mee
wel lekker maar in de prijzen oh nee
iedereen…
Ik ben de wolk
poëzie
3.6 met 10 stemmen
2.237 Ik ben de wolk, Gij zijt de zonne! -
O mijn Zon,
mijn Zon!
------------------------------
uit: Claribella (1893)…
Mist
poëzie
3.9 met 16 stemmen
3.148 Daar zoeft wat zonne-lichternis
Door 't miezerige mist-gordijn...
Een ziel, die niet zo triestig is,
Maar toch niet blij kan zijn.
'k Ben bang, dat ik eens zelve word
Gelijk deez overtrokken dag;
Een kind dat nimmer tegenmort,
Maar nooit meer zingen mag.…
woorden uit mijn zijn
netgedicht
3.1 met 10 stemmen
814 bemint gij mij in het oude gras
zo tussen hemel en aarde
och lieve, mijn handen verkrampen
ik krijg uw strik niet losgepeuterd
en het sap van u kussen trekt
mij verder in de boezem welke gij
de voorbije jaren bijeen gevormd
tussen al het volk zo fier tot vrouw
liet zijn, schitterde in oude straten
hoeveel zonnen gaan er nog onder
terwijl…
De boost
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
523 waar zomer
altijd het
uitbundige
spel speelt
van vrijheid
en plezier
verkoelt het
winters wit
ons bestaan
door schuil te
gaan in dik
warme kledij
vandaag is het
helder de snerper
heeft even
afgedaan omdat
hij adem tekort
kwam in zijn
met vocht
bezwangerde
zwaarbeladen
wind en op zijn
tocht veel gesloten
deuren vond
zonne-energie…
Luister
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
882 Gisteren lag witte hitte
met haar buik bloot
te zonnen op mijn schoot
vandaag voelt
blauwe koelte
zacht als een kattevacht
terwijl het gras uitgeteld zwijgt
nu het de gelegenheid krijgt
luister
de kerselaar fluit mezenwijsjes
naar de koerende jongemeisjes
boven in de wilgentop
ik
vouw me knusjes op
in Gods baarmoeder waar stilte…
M A A G D E N G R O E N
poëzie
3.8 met 20 stemmen
3.043 Virgineum decus
Niet lam en afgeleefd,
maar kroes, en in zijn' kreuken,
zo is het loof mij lief,
en ‘t groen, der groene beuken,
die in de zonne staan
en, hagewijs geleed,
de nieuwe pracht aandoen
nu van hun lentekleed.…
Goudvink
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
591 De zonne-uren waarin ik me weelderig baadde
laten me ontworteld los
Voorbij, de tijd gaat aan me voorbij
Het vuur laat zich niet veroveren.…
Akkerman
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
546 Achter zijn rug ligt
de tuin recht in lijn
rijen uien, tomaten en sla
dahlia’s groeiend te zonnen.
Staat hij op
schoffelt wat rond
praat met de aarde
zijn liefde voor haar is rond.
Zijn ogen onbewogen
over zijn onkruid,
ziet alleen
een horizon in zijn woord.…