2730 resultaten.
SNEEUWWITTE VOGEL
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
571 Hoe hij vloog
met krachtige vleugels
over wilde zeeën en door
ondoordringbare wouden
voor de allerzwakste wezens
de sneeuwwitte vogel
voor niets terugdeinzend
voor niemand wijkend
maar altijd ijzersterk
op weg naar zijn doel
hoe kon hij weten
van de zwarte kraaien
die hem op de rug met valse
kraalogen al zo lang beloerden
op één…
Folie
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
441 une folie voor een plezanterie met deernen
Adèle leest au sucre Citronella, een novelle
Liedeweij nipt witte wijnen aan mijn zij volgeerne
Met een keurske dat haar halverwege splijt en knelle
Le lendemain heb ik een houten kop met spijt te stellen
Voor vlinders duurt de nacht maar voort en wordt het nimmer later
Lamgeslagen vleugels…
Geel en roze rood
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
477 roze rood
de kleur van
het seizoen
we liepen steeds
een stukje verder
weg van de
drukte in groen
naar de stilte
van zee onder
een aflandige
warme wind
op strand met
het harde zand
op de kentering
van eb en vloed
waar je de grootste
schelpen vindt
nog waren we
niet alleen de witjes
fladderden mee ook
zij streken de vleugels…
Ode aan de grootste liefde
gedicht
1.0 met 1 stemmen
1.077 Onverwacht tuimelt zij binnen
zij is de aller schoonste uit schijn
bestaan haar vurigste zinnen
een wervelen met vleugels velijn
die zich om mij heen slaan vol
tederheid oeverloos kwijtraken
zijgend in een liefde die zich dol
gelaafd mij terstond wil verzaken
opzadelen met de ergste pijn
denkbaar omdat zij vroeg of laat
de vlucht opnieuw…
LAIS CCXLIX
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
614 Een vlinder laat
de wanden los, vouwt de vleugels open
en dat, wat niemand nog kon hopen,
gebeurt : het diertje komt bij hen terecht
en de code gaat in hen weer lopen
en hun wereld wordt weer vol en echt.…
Leestekens in een landschap
netgedicht
4.4 met 10 stemmen
532 in het verrafeld landschap
aan de rand van het bestaan
zweeft een gier om de dode
ontdaan van het zware pak
gaf de dood hem vleugels
verdwenen verten
van zwervende gedachten
de tijd met duizend wijzers
uitgewist in de horizon
in de open levenloze ogen
het stukgehamerd hart
staat het landschap geschreven
laat in teisterende wind…
laagland
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
594 in het laagland
terwijl de zon
twijfelend
het hooglied
van de zomer
voor ons zingt
- wij spelen
en dansen
als een kind -
beloert ons
liefdevol
de donkere vogel
van het verdriet
zijn klauwen
ingetrokken nog
zijn vleugels
nog niet uitgespreid
de kraaien blijven krassen
maar vallen hier en daar
al uit de lucht
en de nachtegalen…
vlindervalkuil
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
408 kracht vinden in alomvattende leegte
tocht omzetten in dat vleugje wind
waar vleugels op gebouwd mogen worden
voorbij een schatplichtig smachten
prachtig opfladderen tegen het licht in
zinnen verzetten door opheldering
kwellingen vervliegen per hoogtemeter
onwelgevalligheden verbeteren in ledige lucht
als een laatste zucht die stilte verkiest…
INNERLIJK KOMPAS
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
157 Lichtwezen, uitgeput, gewond
Laat ons een draagbaar voor je maken
Hoe spijtig dat je vleugels braken
Toen even jij als mens bestond
Als engel die geen ingang vond
Begon je uit balans te raken
Verstond de taal niet die ze spraken
Je vocht, wat energie verslond
Wat een ervaring mens te zijn
Je innerlijk kompas te zoeken
Je groei en leven…
Omtrent Duiven
gedicht
2.6 met 19 stemmen
17.840 Aan de waterkant rust een duif (zijn vleugels glanzen).
Een duif is een edel dier (in al zijn gedragingen;
vooral ook overvliegend).
Een duif die eet (oppikken noemt men de wijze waarop
duiven het voedsel tot zich nemen)
koert (niet veel later).
Een voorbij wandelende duif (en-toeval?-nog een;
grappig).…
in een koperkleurig woud
netgedicht
3.2 met 8 stemmen
1.125 ik heb mijn vleugels
weer versteld
de flarden opgelapt
mijn kleuren bijgesteld
en kan weer vliegen
je had me weggetrapt
ineens was ik oud vuil
te min om naar te kijken
in blinde haat ging
je agressie over lijken
je ogen openden het weten
niet vergeten hoe het was
we spiegelden de uren
en braken muren af
liepen constant uit de pas…
Kernvlucht
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
878 Ze ontsluimert in het ochtenddauwen
wazige dromen ontvluchten gejaagd
het duister dat d’r voortdurend vraagt
berustend haar vleugels te vouwen
om het zielschrijnen teer te omdonzen
met een zwachtel van vederverlangen
waardoor smorende zuchten gevangen
een gezang van melancholie gonzen
doch zij strekt zich tot waken beslist
verwerpt…
Van heide en sterren
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
1.273 nabij
een bosrand zonder vragen
het stuifzand dwarrelde vrij
Minuten die zich moeiteloos plooiden
in een waar geworden droom
de ranke grassprieten tooiden
het spel zonder rem, zonder toom
Een roek kwam en streek neer
in het geschilderde licht van de dag
zag goudvinkjes getooid zonder veer
over de heuvel schalde zijn lach
Wolken van vleugels…
Goudvink
netgedicht
2.9 met 9 stemmen
932 Haar vleugels zwegen
terwijl zij de vlucht
naar vrijheid proefde
werd het zweven haar
haast onmogelijk gemaakt
vlinderend van kleur
naar kleur penseelde
zij reeds gevlogen
dagen in haar zelf
gekozen eenzaamheid
ver voorbij de laatste
ets pende zij haar weg
terug knipoogde bekoorlijk
naar de regenboog die
kleurrijk haar toekomst…
warme zoenen in een koperkleurig woud
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
801 ik heb mijn vleugels
weer versteld
de flarden opgelapt
mijn kleuren bijgesteld
en kan weer vliegen
je had me weggetrapt
ineens was ik oud vuil
te min om naar te kijken
in blinde haat ging
je agressie over lijken
je ogen openden het weten
niet vergeten hoe het was
we spiegelden de uren
we braken muren af
en liepen uit de pas…
de blauwe vlinder
netgedicht
3.3 met 11 stemmen
1.049 hoe lieflijk en licht
gaat mijn blauwe vlinder
zij zweeft fladderend rond
in mijn gedachten
en wappert zachte wind
met haar tere vleugels
langs blad en bloem
wie zal daar niet
stillekes naar smachten
als ik haar zie
en een glimlach schenk
voelt zij als het ware
de vreugde van een mens
in een stille wenk
verbindt zij wat geluk
in een…
uitgestrooid boven zee
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
1.298 nimmer zag men geeuwen
ze tuurde plat op de rug gelegen
naar de meeuwen
dan opgestaan
in het arendsduin
de meeuwen in t zwerk
ze kenden haar
zij zwom daar
had altijd stille wenk
van flad'rende vleugels
straks in deeltjes uitgestrooid
wordt zij gevangen
door fladr'end gevleugelte
brengend haar naar hogere lagen
waar meeuwen met
deeltjes…
zijn slagader trekt lucht
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
965 zeg ja
en lach
maar in het hok
vertrapt de olifant
een tijger tot gehakt
kus
goeden dag
en weet een prooi
te haken in de vlucht
zijn slagader trekt lucht
ga
op weg
berijd de wolken tot
het oog van de cycloon
het huis bevrijdt van muren
neem
dan de tijd
de vleugels uit te vouwen
verneuk de wilde vrouwen
en geniet de kleine…
Heimwee
netgedicht
3.4 met 79 stemmen
27.566 Er is geen troost meer om mij te wiegen,
geen woorden die men liefde heet,
geen vleugelen om heen te vliegen
naar oorden die men veilig weet.
Wel zijn er duizend kleine zorgen
waarin ik langzaam ben vergaan.…
mantelzwaar
netgedicht
3.6 met 33 stemmen
1.371 ik leg mijn vleugels stil;
het praten, moe, verzwijgt
de lage vlucht
naar rouw
de appelboom, vol van schaduw,
schudt druppels
op de nacht
wanneer mijn huid,
nog wit omrand, bogen
vouwt omheen de tijd
ik zie jouw naam
in het gras geschreven
hoe bladeren vallen,
bruin en rood
mijn stem kent
slechts het schreeuwen,
zwart,…
Papaver
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
747 De ijzeren hemel breekt
vlinders leggen zich stil
slaan poeder uit vleugels
rollen tongen vol genot.…
Zo zoet
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
791 Het ruikt naar suikerspinnenbos
fluweelwolken schaduwen
over de gelokte haren van
de geknielde vrouw
een gebroken vleugel trilt
het schors tekent groen
afzonderlijke gezichten
bereiken de grond waar
boomverlatende takken
zoeken naar werkelijkheid
de dwaas de romanticus
ontrouw verliest zich
in brandend verlangen
de ander bidt tot één…
toen luchten donker vlogen
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
771 weer beleefde ik de zomer
het zonnen op een ochtendbloem
het soezen in de middag en de
avondvlucht beginnen met een zoen
ik zag je in de nieuwe kleuren
van het gras waarop ik je wilde strelen
het spelen met de wind en
jouw gedol ging nooit vervelen
je vleugels wiekten grijs
toen luchten donker vlogen
ik gaf mijn liefde aan je prijs…
Zondeval
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
1.006 woorden
wij nestelden ons
schuldloos
in de zachte, vochtige flanken
van een fonkelende nacht
wij dronken en lachten
moordden en verkrachtten
zongen en vonden
vochtig onze monden
Sodom
en Gomorra
naakt stortte ik naar beneden
in een oeverloze, bodemloze droom
jou meedogenloos meezeulend
in een oneindige val
maar ik had rode vleugels…
Beslist
netgedicht
3.2 met 8 stemmen
785 Soms valt een vogel uit de lucht
fladderwiekend met de vleugels
valt hij hulpeloos met een zucht
van veren neer, de laatste vlucht
voltooid. Wie trok er aan de teugels
van het gericht dat ieder ducht?…
spiegeling voorbij het vaarwel
netgedicht
3.8 met 14 stemmen
692 lacht erom, ook om de verzen
die nooit van mijn zijde wijken en
die mij spiegelen, aanwezig en ongrijpbaar
in de trillingen van mijn schouder
de maan kent de woorden, de stilte
waarin ik slaap en later, wanneer
het winterlicht naar mijn stem wijst,
blaas jij leegte en regenval in ieder uur
van oude en nieuwe dagen
ik vouw mijn vleugels…
Als
hartenkreet
3.8 met 5 stemmen
1.385 Als de wonden op je rug niet zo zou gaan bloeden
Zou jij nog zonder vleugels je vrij kunnen voelen?
Als de aarde en hemel nooit geschapen waren
Zouden “een” wij voorkomen in de verhalen?
Waarom worden gedachtes gereflecteerd in vragen?
Is het om zekerheid te achterhalen?…
Geborgenheid
hartenkreet
2.8 met 13 stemmen
1.556 Mijn smart regent tranen
golven die breken
op het verlaten strand
van mateloze droefheid
verloren dromen
Vannacht dwaal ik
op onzichtbare vleugels
stromen van kristal
door de bittere kou
van glanzend zwart
Op zoek langs sterrenzilver
het ijs van de blauwe maan
naar de schaduw van je gelaat
de schoonheid van je licht
de verten van je…
tot je brak ...
hartenkreet
3.6 met 7 stemmen
2.204 geluid van je lach
want je verdween
om voor eeuwig te drijven op de golven
van dromen
die zich verbergen in elke ster
en misschien had je moeten wachten
was je droom reeds dichtbij
maar je wou naar de schommel
om te zweven door de hemel
vrij om te gaan
tot voorbij de regenboog
je liep met glazen passen
breekbaar
als de papieren vleugels…
Toeval bestaat niet.
netgedicht
2.5 met 6 stemmen
1.215 Dronken ben ik van verliefdheid
en beroofd van mijn verstand
heus, nimmer raak ik je vleugels aan
maar neem ik je altijd bij de hand
gek word ik haast, voor jou doe ik alles schat
Ik zal nooit weten wie je gezonden heeft
of daar een hand in heeft gehad
Maar één ding weet ik zeker
zo’n lief meisje als jij mijn lief,
heb ik nog nooit gehad.…