2226 resultaten.
Vogelvrij
hartenkreet
2.9 met 9 stemmen
1.446 Ik ben wijzer en tast zoveel hoger
dan bergen van opgeklopte trots.
Vermaard is de trouw
als kern van mijn wezen.
Vleugels beschermen
een ieder die mij is toegewijd.
Zet je schrap en volg me,
vind rust in 't gestage vullen.
Herleef het leven zoals ooit
gegeven was aan ieder wensen.…
Herfst
hartenkreet
2.5 met 4 stemmen
846 Als een rookgordijn wordt opgeworpen
Om aftakeling te verhullen
Als takken verder spelen in mineur
Kaal en troosteloos in de wind
Als de schrale zon een schaduw wordt
Een schim van lang vergane glorie
Wanneer gure regen mijn gezicht teistert
Bergen blaren de weg onzichtbaar maken
Wanneer fluitende wind in mijn oren blaast
me influistert dat…
Held
hartenkreet
3.4 met 20 stemmen
2.448 Graag zou ik een held voor je zijn
dan snelde ik naar je toe
en verloste ik je van het blok aan je been
dan zou je weer lachend door het leven gaan
genietend van je vrijheid
met mij als held om je heen
Ik zou bergen voor je verzetten
het opnieuw ordenen van de dierenriem
de leeuw veranderen in een vlinder
als ik dan bereiken kan
dat ik jouw…
Ik sprak enthousiast over 't Parthenon
poëzie
4.2 met 13 stemmen
2.583 Ik sprak enthousiast over 't Parthenon,
Hoe 't op verende berg zweefde, als een blank
Snaarinstrument, dat door zijn zuilen, rank,
De wereldlucht tot aan de horizon
Maakte tot één akkoord van marm'ren klank -
Toen plotseling een draaiorgel begon
Door de open deuren, dwars over 't balkon,
Te spugen zijn kwijldraderig gejank.…
En als de storm 't zwiepende weefgetouw
poëzie
3.8 met 15 stemmen
2.437 En als de storm 't zwiepende weefgetouw
Vastmokert op nachtlijke vastelanden,
En wereldzeeën blauw en goud doet branden
Onder zijn spoel, een streep van goud en blauw,
En dan voor de ingang van cyklopenbouw,
Een berg elk rotsblok met duiz'lende wanden,
Tot groet aan morgenzon met trotse handen
Zijn regenboog zich omsjerpt, hel op grauw -…
Op zee
gedicht
4.1 met 18 stemmen
10.202 Voor H.C. ten Berge
Dat de veerboot langs de kustlijn kruipt,
tussen zeeen door wij het einde van de dag
betreuren. Zwak gestommel, middernacht
reeds lang voorbij, ruw het oppervlak -
en niemand het merkt. We zijn al weg,
denken ons een haven in. Het past zo nauw:
de auto in het ruim.…
Herfstbrief
netgedicht
3.6 met 77 stemmen
11.433 ontzettend druk, lees ik
fijn zo voor je
ik ploeter ondertussen ook maar voort
ga zwemmen met pruts, ga vandaag naar
de ikea met moeke en doe mijn huishouden
zoals het hoort
's avonds ben ik moe, ik hark bladeren bijeen
van de notelaar, raap de noten en pruts speelt
twee babynootjes in de kruiwagen met bladeren
ploegt tjoekend door de berg…
Aardekind
netgedicht
4.0 met 12 stemmen
553 Tranen gebundelt tot rivieren,wassen verdriet niet weg
lijken barrières zich te scharen tot hoge bergen
waarachter men moeilijk de vrede kan bewaren.
Zeker lijkt niet zeker meer en blijft hangen
in de lege ruimten van onmacht en venijn
gevoed door een rusteloos verlangen.…
De stortstroom
poëzie
2.8 met 13 stemmen
2.891 De stortstroom die de bergen af komt springen,
Vergruist de rotse' en vult zijn bedding aan
Met zand en puin, tot hij in nieuwe baan
Zich zelve dwingt de kronkelloop te wringen.…
schepping/ijsland
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
844 de stille krachten
van gletsjers op de horizon
stil en wit
tegen onheilspellend zwart
van sluimerende vulkanen
land van ijs en vuur
van spuitend stoom
en eeuwige watervallen
dreigende basaltkusten
boven je zwarte stranden
daarboven witte eeuwige vogels
krijsend in de schone lucht
boven de ruisende oceaan
land van rode en gele bergen…
Kafka goes (on holiday)
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
557 Deze berg heeft
een klare kaart gebaard: excuseer,
we zijn volzet mijnheer.
Zijn ogen smoren weg, als aftakelende wielen
spuit lichte kiezel achter zijn banden op.
Als antwoord houdt hij voortaan zijn deur gesloten.…
Zaagt ge immermeer?
poëzie
3.2 met 8 stemmen
2.957 Zaagt ge immermeer, in 't somber woud verloren,
Een droeve geest, die, 't stille graf ontsneld,
Aan berg en bos haar weegeklag deed horen,
Zolang de nacht haar schaduw spreidde op 't veld?
Zaagt ge immermeer, als nevels de aard omhingen,
Het elvenheir langs braambos en struweel
Met zoet geluid op vlindervlerken springen?…
Fietsvakantie in Gigondas!
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
971 Vet werd hier langzaam weer tot spier,
de buik verdween
Luchtzak nam weer vorm tot long,
een volle borst verscheen
De benen volgestroomd met moeheid,
een overschot aan bergen...
Onze adem ruikt naar 'Gigondas',
dat is te horen, bla, bla, bla!…
Monohik, maar echte liefde
hartenkreet
2.5 met 4 stemmen
1.259 Omdat je met mij
ooit ging van horizon naar
horizon, van bergen naar
sterren van kerkgezang naar
jazzpiano.
Het geeft niet waarheen, zei je,
als we maar reizen.
Vanwege en omdat
het verlangen en het lichaam en
ik in je ogen of het donker nog altijd
niet anders kan dan weerloos fonkelen.
Ik moet nog drinken.…
Albanese Bona
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
1.102 als ze praat, hoort men taal
doorleefd en ietwat vreemd
zij is een buitenlandse op
bezoek tijdens haar leven
in ons kleine wereldland
de eigenaardige klanken
vervullen het hoofd met dromen
over weidse vergezichten en bergen
die dringend verkend dienen
misschien wel volgende zomer
waar geitenhoeders nog tellen
met droge witte…
Wanneer de vorst des lichts... (Vertaling)
poëzie
3.3 met 26 stemmen
11.150 Als de Zonnegod slaat met zijn gulden teugels
Komt zijn hand, schitterend omhoog uit de zee
Zijn uitgespreide haardos van levend goud, waarmee
Hij nare angst, en slaap, en onware dromen
Van mensen hun lichaam wegstrijkt, en berg, en bos, en bomen
En steden vol mensen, en velden met het vee
In duisternis verdwaald, op hun plaats terug…
Troosten
netgedicht
4.5 met 18 stemmen
1.381 aangedaan voel ik je pijn
daarom omarm ik fijn
mijn blik over je schouder
kijkt hulpeloos en kouder
dan ik voor jou wil zijn
emoties mee willen voelen
doet mijn hersens krampend woelen
toch blijft niet jou zijn mij beperken
voor mijn gevoel met grove vlerken
omarm ik je vol goed bedoelen
maar blijf je bergen in mijn armen
laat me jou…
als stilte decibellen vreet
netgedicht
4.6 met 7 stemmen
627 ijlheid schiet door gaten ozon
zonlicht laag vertraagd
de lange bergen kruiend ijs
spanning kraakt
als stilte decibellen vreet
anonimiteit zijn naam vergeet
in desolaat strekt
tijd in eenzaamheid de
rekbaarheid het onderkoelde
traag beginnen van het leven
dna dat zich weer splijt
met dood ten spijt…
schildersblik
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
1.581 hier alles
belaagt en streelt langs het volle
geel van zonnebloem en over het
ruisend groen van druif en rank
dwarrelend boven het geurend paars
van lavendel dan weer spelend met
vlinder en hagedis door al wat leeft
bemind de ganse dag bezongen
doch vooral verzonken in puur azuur
van wolken en zee in verstilde dorpen
en lome bergen…
HET ORGEL SPEELT...
poëzie
3.4 met 11 stemmen
3.048 Het orgel speelt een heel oud liedje
beneden in de stille straat…
Ik luister, leg de penne neder,
berg in mijn handen mijn gelaat.
Een heel onnozel volkskoepletje,
slecht drie, vier noten traag en teer;
maar elke klank, die in mijn oor dringt,
wekt echo’s in mijn binnenste weer.…
Romantisch Rusland
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
674 Ja ik laat mezelf spreken
Niemand houdt me tegen
ik ben trots op de eeuwigheid
een eenzame rots in de bergen
Wat de Brit in zijn parketten hal voelt
bij tea time kan ik
maar ervaren wanneer ik
buiten ben, niet meer kan voelen
finesse met een warme kant
gewoon sec, zonder melk of honing
daarvan genieten is een kunst grand cru
zelfs…
In de zoutconcessies
gedicht
2.4 met 73 stemmen
26.078 Slib is wat
overblijft: witte bergen. Eens deden
1011 schepen de zoutkaden aan! Zoutkroon
- onderaards - brokkelt af. De zouttransport-
band die wel een sneeuwweg lijkt voert na
het zeven het zout de silo's in. De zout-
brijpomp werkt keihard.…
Somber
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
538 Restant van een stervend kalenderjaar
Fantasieloos, kil, geblindeerde ramen
Kou uitsluitend, isolerend
Functioneel en ronduit somber
Voor de kouvrezende mens aldaar
Naar zaad zoekende inheemse vogels
Zo kwetsbaar in het naakte land
Gevangen van wind en regen
Wat ooit verstopt zat kom je tegen
Hertenhoefjes in het zand
Paddestoelen en bergen…
Ul(in)timiteit
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
915 Ademnood je voelt je verstikt
of staat juist op de top van de berg.
Invloeden van buitenaf belemmeren
en gaan door been en merg.
En toch onderweg open staan voor
alles wat mooi is of zou kunnen zijn.
Durven leven dwars door herkenbaarheid
tegenover schone schijn.…
Glazen Hart
hartenkreet
2.1 met 18 stemmen
1.682 Je gaf mij jouw glazen hart
Breekbaar glanzend in het vage licht
Je gaf mij jouw glazen hart
Vandaar nu dit gedicht
Je gaf mij jouw glazen hart
Ik omwikkel het in zacht satijn
Berg het op in een zilveren kist
Waar het voor altijd het mijne kan zijn
Je gaf mij jouw glazen hart
Kon ik jou het mijne maar geven
Maar het mijne is verdwenen…
Tussen de vochtspetters door!
netgedicht
2.5 met 6 stemmen
1.592 Het gevolg van de reden
is niet dwingen tot ontslag
angstig klamp ik mij vast
aan het laatst stukje hoop
neen, net geen wanhoop actie
verschuldigd blijft het antwoord
op een openstaande vraag
terecht of onterecht hoe voelt het
vriendschap is soms moeilijk
maar heuvels en bergen
kan men overwinnen
met de innerlijke energie
dat rust op een…
Holland's got (no) talent
hartenkreet
2.8 met 12 stemmen
1.391 Nederland heeft gestemd
massaal en commercieel
op de kleine Tess
Zij kozen voor
schattig en lief
met een ongestemde gitaar
en een berg valse noten
Naar mijn mening
de plank misgeschoten
Nederland heeft gestemd
massaal en niet objectief
commercieel en onvakkundig
Niet: "Wow, wat een kwaliteit!
Wat een talent, ongeëvenaard!…
Wetmatigheden
hartenkreet
2.8 met 6 stemmen
1.193 Over bergen en rivieren, langs hoogten en dalen
Door het wassende water, de wind zal vervalen.
Tot hij weer opsteekt, als storm wellicht
Drijvend op de golven, op zoek naar ons licht.
De zon, de maan, de sterren, mijn vrouw,
Lieve lieve schat, ik hou van jou.…
Kom
gedicht
3.7 met 21 stemmen
10.036 Wie de weg volgt, over puin klimt
groeit met de berg bij elke stap.
Wie afdaalt van de kraterrand
zeult met gemis aan binnenkant.
Kom waar wind stil ligt:
ik laat mijn stenen waaien.
-------------------
uit: 'Thule', 1991.…
Lac Pavin
netgedicht
3.9 met 13 stemmen
1.008 Hoger, op de berg
strekt het maagdelijk witte kleed zich uit.
en staart ons onbewogen aan.
Voorzichtig betreden we zijn domein.
Onmiddellijk boren onze voetstappen
diepe kraters in zijn blanke buik.
Een nieuwe ijstijd
ontvouwt zich voor onze ogen.
De vulkaan zwijgt
en wij spreken slechts met onze adem.…