Alle inzendingen over hotel des indes

2226 resultaten.

Sorteren op:

De vulkanen

poëzie
3.8 met 9 stemmen aantal keer bekeken 2.457
Als donkere onverganklijkheden Van stilte, als werelden van rouw Tussen het uitgestrekte blauw Des hemels en het land beneden, Als onweerstaanbaren, die tot Het eeuwige zich intocht banen Vanuit het schamele aardse lot, Staan boven Java de vulkanen De regen ruist en ritselt om hun zijden, De schemer huist Om hun gestalten heen, Boven het…
Jan Prins13 november 2019Lees meer >

Zie, eeuwig rustloos...

poëzie
3.9 met 7 stemmen aantal keer bekeken 1.660
Zij wentelt om zichzelf, in kalme trots, en schijnt in eigen grootheid te bedaren, maar beukt, in zucht naar 't eindloze opgevaren, weer 't dreunend strand, àl naar de wil des Lots.…

o Late dag

poëzie
3.7 met 6 stemmen aantal keer bekeken 2.121
Een bijen-zwerm die keert ik hoor dees woorden zoemen die 'k, zwaar aan dracht, maar blijde en vroom, der Stilte wijd.…

OP REIS

hartenkreet
2.6 met 7 stemmen aantal keer bekeken 851
alles beleven in een ogenblik geen droom maar werkelijkheid alles vloeit weg en keert weer in korte tijd zijn de eeuwen gepasseerd de werelden bekend terrein geworden we zijn zo immens mooi geschapen de mens is, was en zal zijn uitbundigheid ontwikkelt zich het meeleven wordt beleven gedachteloos de ervaringen delen opnemen in de poriën des…

Nachtegalen

poëzie
3.8 met 6 stemmen aantal keer bekeken 2.172
In dit zwart meer, o liefelijk geluid en Wat uit zwart donkere spiegel òp komt fluiten, Licht-lieve volk in wat àl duister zag, Gij komt òp-duikend in lucht legerscharen, Licht-glans-gewapend in dees donkre wereld, O lieve, o onverwachte, o lichte paren, U stortend willend golfje in zee bepareld.…

STEEDS MAAR WEER

hartenkreet
3.1 met 7 stemmen aantal keer bekeken 1.020
iets wat me treft het overkomt me gewoon misschien ligt toch de oorzaak in mij ik treed nu in mijn diepste zielenleven haal alles overhoop, spit dieper en dieper zelfs vorige levens komen er aan te pas harde tijden, genadeloos en harteloos keer terug op de behouden basis ik ben wat in mij groeit positivisme en doordenkendheid de kern des…

La Dame Blanche

netgedicht
3.2 met 16 stemmen aantal keer bekeken 650
dalen en tussen je lokken strijken de geel grauwe sepia dagen geruisloos omslaan scheer ik lager onder jouw wervelende vrouwenwolkendek als de zuidenwind voluit duinen uiteen barst mijn stem met fluweel stoffeert ( en al wat eb was over mijn strand woest vloed blinkend als kind met vlinders in handen verborgen lacht zo beef ik des…
Claire24 april 2010Lees meer >

Geluiden

hartenkreet
2.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 858
Des avonds als ik moet gaan slapen, Dooft om mij heen het licht. Lig ik daar met open ogen, Staar in het donker zonder zicht. In een donk're kleine wereld, Een kleine wereld vol geluid. Waar is ze toch gebleven...…
Antje26 oktober 2010Lees meer >

Ik zie de mens, maar ik begrijp hem niet

poëzie
4.0 met 9 stemmen aantal keer bekeken 1.885
Hij zoekt in dronkenschap een droom, die vliedt, In 't leven, – tot hij, moede en koud, ontwaakt, Naakt en gebroken: op zijn lippen smaakt Des levens droesem bitter als verdriet.…
Albert Verwey14 december 2010Lees meer >

Een rijke schat

netgedicht
4.2 met 4 stemmen aantal keer bekeken 1.065
Gods woord is ons een licht, en elk die in vertrouwen daarnaar zijn leven richt, die zal erin aanschouwen des Heren aangezicht.…

Dwaler?

netgedicht
3.8 met 5 stemmen aantal keer bekeken 473
Zonder aanstoot ‘des persoons’ vliegt al wat lief en toekomst heeft met haar mee, het zout stolt de sproeten op de wangen van die kleine dwaler aan de kust, ze klapt het kristallen gruis van jurk en handen, de parels van een groot verlangen, zij gaat verder in weer en wind, door menigeen bemind, langs wegen waar ik haar niet kan volgen…
pama29 juni 2011Lees meer >

D~rã~cu~lã

hartenkreet
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 735
banken de holten vulden zich met klagelijke klanken iedere hoek bewoond door spinnen met acht poten op bed in een nis lagen zeer bleke schonen allebeide de handen op hun buik gevouwen je zou haast denken dat ze hier wel wonen hun schoon gelaat en rust schenkt bijna vertrouwen midden in de kamer in een bed van beton en steen ligt de heer des…

Voetbal-hymne

poëzie
4.7 met 7 stemmen aantal keer bekeken 7.394
Ziet, hoe des lichaams schoonste lijn zich kronkelt, De pees zich opbolt als een boos gezwel, Wijl 't oog van een onheil'gen vuurgloed fonkelt ... Ja, duizendwerf vervloekt zij 't voetbalspel, Waarbij bedrogen wordt, gewed, gekonkeld ... Voort! vuige voetbalbende - vaar ter hel!…
Charivarius6 december 2021Lees meer >

tijd

hartenkreet
4.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 641
Wanneer de tand des tijds begint langzaam aan u te knagen, en u niet meer in scootmobiel zich op de weg durft wagen, dan wordt het zo te zien wel tijd uw richting te bepalen, u weet maar nooit of vader tijd u spoedig in komt halen. Prediker 3:1…
wim rhebergen22 november 2012Lees meer >

HET LAND VAN UTOPEIA

poëzie
4.5 met 4 stemmen aantal keer bekeken 1.545
Hoe gewillig het lief ook zij, trilt haar luchtige volmaaktheid des verliefde greep voorbij; edoch hoe platonisch ook, hoe feller zijne liefde brandt, en het is een zalig land 't land van Utopeia.…

HERFST

poëzie
3.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 1.688
Weer buitlen wij de donkre dagen binnen Als winter alle licht verholen houdt, Nu herfst haar wanden heft van louter goud, Die schragen 't donkrend welfsel en de tinnen Des tempels, waar z'haar nachtdienst gaat beginnen, Waarop, daar elk de luchter brandend houdt, Door duizend duizenden wordt neer-geschouwd, Die sidderende tuigen van hun minnen…
Hein Boeken12 september 2013Lees meer >

't I S S T I L L E

poëzie
5.0 met 7 stemmen aantal keer bekeken 5.404
Geen windeken en waakt: november houdt de staf, en stelpt dat wekken mocht het eindloos duister graf des aardrijks. Ongebaand en dood zijn weg en straat; de voet alleen verwekt, en ‘t stappen van die gaat, een doof gerucht in ‘t loof, dat, afgevallen, plekt de grond, die ‘t in een spree van doodse varwen dekt. ‘t Is stille.…
Guido Gezelle30 november 2013Lees meer >

Ik kan 't mij niet verklaren... àl 't verlangen

poëzie
3.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 1.330
Ik kan 't mij niet verklaren... àl 't verlangen, Dat nauw meer ademde in des harten diep, Springt òp en rijst zó heftig, dat ik bange Bange word om zo groot verlang, dat sliep de stille slaap, of 't slapend wilde omvangen De koude dood, die sombre weedom schiep... Toch... 't is zo wonder heerlijk... niet meer bange...…

Als in december de narcissen bloeien...

netgedicht
3.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 497
Des eindejaars komt al snel de vraag op: wanneer zal nu eindelijk eens het onderscheid vervagen tussen een kerstwens en de werkelijkheid? Op een kerstkaart ontlokt de zon nog sterrenpuntjes uit sneeuw of sier en dansen kinderen om een kerstboom. Verdwaalde vlokken verspreiden overal een feeërieke warme sfeer.…

Het melkmeisje.

poëzie
2.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 1.421
'k Weet niet, hoe of dat kan wezen, Wie zou toch dees beestjes vrezen, 't Is het makste vee van 't land. Zie hoe likken zij mijn hand.…

noodlot

netgedicht
3.6 met 9 stemmen aantal keer bekeken 734
O, brave dichters, dichterinnen, word niet zoals ik blijf elke dag de vezels van uw hersenspieren flexen denk niet, als ik, 't komt morgen wel, vandaag moet ik relaxen: uw hoofd gaat zwellen, als uw buik, en tot uw grote schrik ziet u des morgens in de spiegel een pedanterik de teflon-buitenkant van minderwaardigheidscomplexen beschaamd van…

Bede

poëzie
3.2 met 4 stemmen aantal keer bekeken 1.015
Streel en deel mijn ziel en zin, God des wijns en god der min, Wie ik offers wijde! Deel me uw zoete gunsten mee En vereen u op mijn beê En verhoor me om strijde. Lyeus! les mijn ingewand Als de liefde ’t blaakt en brandt Door ontgloeide flitsen; Eros!…

Menselijkheid

poëzie
3.7 met 6 stemmen aantal keer bekeken 2.319
Ik, die mij somtijds klein voel in dit grote Leven dier duizend zonnen, boven dees mijn doodgaand hoofd, en moedloos dwaal omdat ik hier als mens moet leven en mij geen hoger doel van wezen schijnt beloofd....…

schril contrast

netgedicht
3.2 met 4 stemmen aantal keer bekeken 459
Mijn hart gaat uit naar ’t ruime vlakke land Met langs verre horizon de boerderijen Waar langs paden populieren staan in rijen En ruisend riet op d’ oevers langs de waterkant Waar vogels vliegen langs de hoge hemelboog En witte wolken onderbreken ’t azuren blauw Het veld des morgens bedekt met parelend dauw Vanaf het water stijgt reeds vroeg…

We zijn zand

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 407
Er rest haast niets meer van het zand des tijds. Haar korrels zakken in vergetelheid. We zijn even. We noemen het leven. Het schuurt langszij. Scheurt het wezen tot het besef voorbij. . We bestaan tot we vergaan. Elk verband verkruimelt tot het laatste restje verstand naar beneden tuimelt.…
Druppels18 februari 2019Lees meer >

Geluidloos

netgedicht
2.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 450
Nee, deze gehoorgestoorde zwijger verwijlde in een spraakarm vacuüm...maar met een des te rijker klankbord hoorde hij vogelgeluiden in zijn mentaal auditorium... ___________________________________ SILENTIUM Silentium, zei Tacitus heel lang Geleden, is mentale vogelzang Zijn sprakeloze stem is men vergeten Waarom hij zweeg heeft niemand ooit…
Max1 april 2022Lees meer >

Tandje minder

netgedicht
1.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 732
Wim Meyles schetst daar het doemscenario dat dienaren des Konings te wachten staat. Zijn oproep zal het ambtenarenapparaat in ernstige beroering brengen - en, naar wij, de goegemeente, vurig wensen - in beweging! Weg met de laksheid van traag wiekende molens, niks mañana... Nieuwe energie is het parool! Volle kracht voorwaarts!…
Max11 april 2022Lees meer >

Metafysische fonteinen

netgedicht
3.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 412
Zoals bij zeer en teerbeminde exuberante poëtessen alhier of waar dan ook ter stede weet door het lot getekende ook niet van kous en rand en hoed noch van het naadje hoe het moet Decorum morum Moriae Erasmencyclopediae weet niet hoe teen zowel als tander zich corporaal alsmee mentaal psychosomatisch etaleert Doch voelt des al en niet te…

Kleuter

netgedicht
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 588
De straat telt amper auto's, eik- enbomen des te meer. De ko- lenkachels worden opgestookt. December is het, snijdend koud. De juf lijkt boos. We zijn vast stout. Ik moet iets hebben uitgespookt. Mijn oren suizen, mond is droog, mijn benen zijn zo zwaar als lood. Het schemert buiten. Zomaar doods- benauwd steek ik mijn hand omhoog.…
Chris de Valk24 november 2023Lees meer >

Reset

netgedicht
2.5 met 4 stemmen aantal keer bekeken 595
Als kenner van sounds die het oor - dat muziekblad dat de tand des tijds destijds met recensies bestookte, de plaat poetsend in 't hemelrijk van music der progressieven - leg ik mijn oor als soundmixconnaisseur te luisteren in 't weemoedgetijde dat de zon daglichtslinkend langzaam doet verdwijnen en ruik ik in sporenplanten weer die…
Maxim2 november 2024Lees meer >