2226 resultaten.
De vulkanen
poëzie
3.8 met 9 stemmen
2.457 Als donkere onverganklijkheden
Van stilte, als werelden van rouw
Tussen het uitgestrekte blauw
Des hemels en het land beneden,
Als onweerstaanbaren, die tot
Het eeuwige zich intocht banen
Vanuit het schamele aardse lot,
Staan boven Java de vulkanen
De regen ruist
en ritselt om hun zijden,
De schemer huist
Om hun gestalten heen,
Boven het…
Zie, eeuwig rustloos...
poëzie
3.9 met 7 stemmen
1.660 Zij wentelt om zichzelf, in kalme trots,
en schijnt in eigen grootheid te bedaren,
maar beukt, in zucht naar 't eindloze opgevaren,
weer 't dreunend strand, àl naar de wil des Lots.…
o Late dag
poëzie
3.7 met 6 stemmen
2.121 Een bijen-zwerm die keert ik hoor dees woorden zoemen
die 'k, zwaar aan dracht, maar blijde en vroom, der Stilte wijd.…
OP REIS
hartenkreet
2.6 met 7 stemmen
851 alles beleven in een ogenblik
geen droom maar werkelijkheid
alles vloeit weg en keert weer
in korte tijd zijn de eeuwen gepasseerd
de werelden bekend terrein geworden
we zijn zo immens mooi geschapen
de mens is, was en zal zijn
uitbundigheid ontwikkelt zich
het meeleven wordt beleven
gedachteloos de ervaringen delen
opnemen in de poriën des…
Nachtegalen
poëzie
3.8 met 6 stemmen
2.172 In dit zwart meer, o liefelijk geluid en
Wat uit zwart donkere spiegel òp komt fluiten,
Licht-lieve volk in wat àl duister zag,
Gij komt òp-duikend in lucht legerscharen,
Licht-glans-gewapend in dees donkre wereld,
O lieve, o onverwachte, o lichte paren,
U stortend willend golfje in zee bepareld.…
STEEDS MAAR WEER
hartenkreet
3.1 met 7 stemmen
1.020 iets wat me treft
het overkomt me gewoon
misschien ligt toch de oorzaak in mij
ik treed nu in mijn diepste zielenleven
haal alles overhoop, spit dieper en dieper
zelfs vorige levens komen er aan te pas
harde tijden, genadeloos en harteloos
keer terug op de behouden basis
ik ben wat in mij groeit
positivisme en doordenkendheid
de kern des…
La Dame Blanche
netgedicht
3.2 met 16 stemmen
650 dalen
en tussen je lokken strijken
de geel grauwe sepia dagen geruisloos omslaan
scheer ik lager onder jouw wervelende vrouwenwolkendek
als de zuidenwind voluit duinen uiteen barst
mijn stem met fluweel stoffeert
( en al wat eb was
over mijn strand
woest vloed
blinkend als kind
met vlinders in handen
verborgen lacht
zo beef ik des…
Geluiden
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
858 Des avonds als ik moet gaan slapen,
Dooft om mij heen het licht.
Lig ik daar met open ogen,
Staar in het donker zonder zicht.
In een donk're kleine wereld,
Een kleine wereld vol geluid.
Waar is ze toch gebleven...…
Ik zie de mens, maar ik begrijp hem niet
poëzie
4.0 met 9 stemmen
1.885 Hij zoekt in dronkenschap een droom, die vliedt,
In 't leven, – tot hij, moede en koud, ontwaakt,
Naakt en gebroken: op zijn lippen smaakt
Des levens droesem bitter als verdriet.…
Een rijke schat
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
1.065 Gods woord is ons een licht,
en elk die in vertrouwen
daarnaar zijn leven richt,
die zal erin aanschouwen
des Heren aangezicht.…
Dwaler?
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
473 Zonder aanstoot ‘des persoons’
vliegt al wat lief en toekomst heeft
met haar mee, het zout stolt de
sproeten op de wangen van die
kleine dwaler aan de kust, ze klapt
het kristallen gruis van jurk en handen,
de parels van een groot verlangen, zij gaat
verder in weer en wind, door menigeen
bemind, langs wegen waar ik haar niet
kan volgen…
D~rã~cu~lã
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
735 banken
de holten vulden zich met klagelijke klanken
iedere hoek bewoond door spinnen met acht poten
op bed in een nis lagen zeer bleke schonen
allebeide de handen op hun buik gevouwen
je zou haast denken dat ze hier wel wonen
hun schoon gelaat en rust schenkt bijna vertrouwen
midden in de kamer in een bed van beton en steen
ligt de heer des…
Voetbal-hymne
poëzie
4.7 met 7 stemmen
7.394 Ziet, hoe des lichaams schoonste lijn zich kronkelt,
De pees zich opbolt als een boos gezwel,
Wijl 't oog van een onheil'gen vuurgloed fonkelt ...
Ja, duizendwerf vervloekt zij 't voetbalspel,
Waarbij bedrogen wordt, gewed, gekonkeld ...
Voort! vuige voetbalbende - vaar ter hel!…
tijd
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
641 Wanneer de tand des tijds begint
langzaam aan u te knagen,
en u niet meer in scootmobiel
zich op de weg durft wagen,
dan wordt het zo te zien wel tijd
uw richting te bepalen,
u weet maar nooit of vader tijd
u spoedig in komt halen.
Prediker 3:1…
HET LAND VAN UTOPEIA
poëzie
4.5 met 4 stemmen
1.545 Hoe gewillig het lief ook zij,
trilt haar luchtige volmaaktheid
des verliefde greep voorbij;
edoch hoe platonisch ook, hoe
feller zijne liefde brandt,
en het is een zalig land
't land van Utopeia.…
HERFST
poëzie
3.0 met 2 stemmen
1.688 Weer buitlen wij de donkre dagen binnen
Als winter alle licht verholen houdt,
Nu herfst haar wanden heft van louter goud,
Die schragen 't donkrend welfsel en de tinnen
Des tempels, waar z'haar nachtdienst gaat beginnen,
Waarop, daar elk de luchter brandend houdt,
Door duizend duizenden wordt neer-geschouwd,
Die sidderende tuigen van hun minnen…
't I S S T I L L E
poëzie
5.0 met 7 stemmen
5.404 Geen windeken en waakt:
november houdt de staf,
en stelpt dat wekken mocht
het eindloos duister graf
des aardrijks. Ongebaand
en dood zijn weg en straat;
de voet alleen verwekt,
en ‘t stappen van die gaat,
een doof gerucht in ‘t loof,
dat, afgevallen, plekt
de grond, die ‘t in een spree
van doodse varwen dekt.
‘t Is stille.…
Ik kan 't mij niet verklaren... àl 't verlangen
poëzie
3.5 met 2 stemmen
1.330 Ik kan 't mij niet verklaren... àl 't verlangen,
Dat nauw meer ademde in des harten diep,
Springt òp en rijst zó heftig, dat ik bange
Bange word om zo groot verlang, dat sliep
de stille slaap, of 't slapend wilde omvangen
De koude dood, die sombre weedom schiep...
Toch... 't is zo wonder heerlijk... niet meer bange...…
Als in december de narcissen bloeien...
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
497 Des eindejaars komt al snel de vraag op:
wanneer zal nu eindelijk eens
het onderscheid vervagen
tussen een kerstwens en de werkelijkheid?
Op een kerstkaart ontlokt de zon
nog sterrenpuntjes uit sneeuw of sier
en dansen kinderen om een kerstboom.
Verdwaalde vlokken verspreiden
overal een feeërieke warme sfeer.…
Het melkmeisje.
poëzie
2.0 met 1 stemmen
1.421 'k Weet niet, hoe of dat kan wezen,
Wie zou toch dees beestjes vrezen,
't Is het makste vee van 't land.
Zie hoe likken zij mijn hand.…
noodlot
netgedicht
3.6 met 9 stemmen
734 O, brave dichters, dichterinnen, word niet zoals ik
blijf elke dag de vezels van uw hersenspieren flexen
denk niet, als ik, 't komt morgen wel, vandaag moet ik relaxen:
uw hoofd gaat zwellen, als uw buik, en tot uw grote schrik
ziet u des morgens in de spiegel een pedanterik
de teflon-buitenkant van minderwaardigheidscomplexen
beschaamd van…
Bede
poëzie
3.2 met 4 stemmen
1.015 Streel en deel mijn ziel en zin,
God des wijns en god der min,
Wie ik offers wijde!
Deel me uw zoete gunsten mee
En vereen u op mijn beê
En verhoor me om strijde.
Lyeus! les mijn ingewand
Als de liefde ’t blaakt en brandt
Door ontgloeide flitsen;
Eros!…
Menselijkheid
poëzie
3.7 met 6 stemmen
2.319 Ik, die mij somtijds klein voel in dit grote Leven
dier duizend zonnen, boven dees mijn doodgaand hoofd,
en moedloos dwaal omdat ik hier als mens moet leven
en mij geen hoger doel van wezen schijnt beloofd....…
schril contrast
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
459 Mijn hart gaat uit naar ’t ruime vlakke land
Met langs verre horizon de boerderijen
Waar langs paden populieren staan in rijen
En ruisend riet op d’ oevers langs de waterkant
Waar vogels vliegen langs de hoge hemelboog
En witte wolken onderbreken ’t azuren blauw
Het veld des morgens bedekt met parelend dauw
Vanaf het water stijgt reeds vroeg…
We zijn zand
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
407 Er rest haast
niets meer
van het zand des tijds.
Haar korrels
zakken in vergetelheid.
We zijn even.
We noemen het leven.
Het schuurt langszij.
Scheurt het wezen
tot het besef voorbij.
.
We bestaan
tot we vergaan.
Elk verband verkruimelt
tot het laatste restje verstand
naar beneden tuimelt.…
Geluidloos
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
450 Nee, deze gehoorgestoorde zwijger verwijlde in een spraakarm vacuüm...maar met een des te rijker klankbord hoorde hij vogelgeluiden in zijn mentaal auditorium...
___________________________________
SILENTIUM
Silentium, zei Tacitus heel lang
Geleden, is mentale vogelzang
Zijn sprakeloze stem is men vergeten
Waarom hij zweeg heeft niemand ooit…
Tandje minder
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
732 Wim Meyles schetst daar het doemscenario dat dienaren des Konings te wachten staat. Zijn oproep zal het ambtenarenapparaat in ernstige beroering brengen - en, naar wij, de goegemeente, vurig wensen - in beweging! Weg met de laksheid van traag wiekende molens, niks mañana...
Nieuwe energie is het parool! Volle kracht voorwaarts!…
Metafysische fonteinen
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
412 Zoals bij zeer en teerbeminde exuberante poëtessen
alhier of waar dan ook ter stede weet door het lot getekende
ook niet van kous en rand en hoed
noch van het naadje hoe het moet
Decorum morum Moriae
Erasmencyclopediae
weet niet hoe teen zowel als tander
zich corporaal alsmee mentaal psychosomatisch etaleert
Doch voelt des al en niet te…
Kleuter
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
588 De straat telt amper auto's, eik-
enbomen des te meer. De ko-
lenkachels worden opgestookt.
December is het, snijdend koud.
De juf lijkt boos. We zijn vast stout.
Ik moet iets hebben uitgespookt.
Mijn oren suizen, mond is droog,
mijn benen zijn zo zwaar als lood.
Het schemert buiten. Zomaar doods-
benauwd steek ik mijn hand omhoog.…
Reset
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
595 Als kenner van sounds die het oor -
dat muziekblad dat de tand des tijds destijds met recensies bestookte,
de plaat poetsend in 't hemelrijk
van music der progressieven -
leg ik mijn oor als soundmixconnaisseur
te luisteren in 't weemoedgetijde
dat de zon daglichtslinkend
langzaam doet verdwijnen
en ruik ik in sporenplanten
weer die…