2623 resultaten.
sterren zonder waarde
netgedicht
2.0 met 5 stemmen
478 de vele verbroken beloften
ver voorbij de zeven sloten
doorgestoken en achteloos
verstrooid als bedoelingen
als maaiende bewegingen
boven gladgestreken gras
als het weggeblazen blad
in de hoop aan de randen
belandt door omwenteling
na de wisseling van tijden
geleidelijk aan als compost
glorieus en verlost vergaan
onder anderen en de…
Pasen Haiku
netgedicht
4.0 met 38 stemmen
1.562 Pasen
Van oudsher de Passieweek
Een week van diepgang
Passie is lijden
Tevens diepe emotie
En ook verlangen
Op weg naar Pasen
Betekenisvolle tijd
Neergaan en opstaan
Dwalen door dalen
Kou en regen laten gaan
De Lente breekt aan
Hazen in de wei
Koning Winter neemt afscheid
De wereld krijgt kleur
Ostara regeert
Blad…
Oliebollen
hartenkreet
3.6 met 5 stemmen
1.114 spiegels in de wagen
van zilverzacht geslepen glas
gaven deze kraam het aanzicht
alsof hij niet van deze wereld was
Klanten die even moesten wachten
staarden naar het fijne goud
op de lijsten rond de spiegels
en dan had niemand het meer koud
Een vreemde vrede daalde neder
over het wachtende publiek
en vanuit de wagen klonk
zacht ruisende…
Werking der muziek
poëzie
3.1 met 10 stemmen
3.100 -
Is 't een fontein,
Zilverkolom,
Opwaarts bruisend neerwaarts ruisend,
Fonklende alom? -
Neen, 't is de zee!
Waarover henen
Stemmen schateren en zuchten klateren
Met lachen en wenen! -…
De begraafplaats
netgedicht
3.4 met 28 stemmen
1.491 vanuit mijn venster kijk ik neer
op de levenden van zeer weleer
ze liggen onder zware zerken
aan hun toekomst te werken
die hemelvaart beslist beperken
maar hoor nu eens de berken
en zachtjes ruisen rare populieren
en de wilg bezingende dieren
hoe spelen ze het ruisend klaar
zo heel ver van nu vandaan
de lijken willen blijven leven
al…
Muziek
poëzie
3.7 met 11 stemmen
4.327 Als 't avond is, avond aan 't strand en de zee,
En de hemel aan flarden van goud en van zwart,
En de dreunende golven beschuimen het strand,
En de vlokken die beven en rollen en rillen,
En het duin is verlaten en eindloos alleen,
En ik luister verrukt naar de ruisende zee -
Dan waait soms uit de golven
Een diepe muziek.…
Ik zie de zon
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
448 hopen en weten
is het grote verdriet
waarom weet jij nog niet
ik laat me omarmen
in zonnestralen
en laat na het warmen
diep adem halen
en adembenemend
wiegen in de koele
zacht deinende zee
zwevend in ‘t zwoele
dobber ik en drijf mee
naar het blozende bloed
van het late licht
dat met mij voorgoed
ondergaat en rust
aan een ruisende…
Ode aan een watervogel
netgedicht
2.5 met 12 stemmen
510 Hoe vers gegoten een nieuwe lente hier swingt en
zingt tussen de ruisende stengels en het wuivend riet waar
zij geduldig en vol goedheid wacht op wat komen zal, het ervaren van
meer innerlijke rust gepaard met de kleine momenten die ze voor haarzelf neemt.…
Niemandsland
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
513 Ergens
buiten de bebouwde kom
buiten de bewoonde wereld
buiten de begane wegen
In stede
van de buitenplaatsen
plaatst het zich in volle steden
plasma dichtgegroeide vaten
Kringloop
tussen slib en ader
snelweg tussen de organen
chaos voor een buitenstaander
Ergens
in de koele luchtstroom
myriaden moleculen
ruisend langs het geitenpad…
Mien Dobbelsteen
netgedicht
2.0 met 6 stemmen
448 1 is wel weinig, staat vast voor 'bladstil'
muisje in doodsnood - geen kick of gegil
2 staat voor weeïg, zoet teder en zacht
3 voor gezemel gefleem met de poes
4 is gefluister van ruisende ringen
5 zandgebak leuterkoek, fluisteringen
6 is je favoriet: wolken en hemel
Hoe vaak heb je nou weer gegooid,
O ZeeBee
als zwevende wentelteef…
Dansende druppels
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
299 Gij reist door regenboog, in ritme ruisend rijk,
Naar 't einde waar de aarde ademt, eeuwig een,
En al wat voelt, vervloeit in fluw'len fluistering,
Tot contemplatie klatert als een klare bron.…
Zomer
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
608 Lief
en bijna plechtig zal het blad vallen. Regen en Viotti.
Het vertrouwen van spinnenwebben. We zijn met velen.…
De Roos die Bloeit
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
296 Kom, geliefde, dans in de cirkel van vuur,
de liefde is een oceaan zonder bodem of oever,
waar elke golf de bloem blad voor blad ontwaakt.
Ik hou van je als de wilde wind de aarde kust,
als de zee haar zout in mijn aderen giet,
als ochtendglans blijft hangen op wat zich opent.…
Mijn tuin
netgedicht
3.7 met 91 stemmen
14.771 Lindebomen, eiken dromen
verse knoppen aan een tak
zwaluwen en eendenliefde
geur van leven en nieuw blad
Lindebomen, eiken dromen
wilgen langs de waterkant
zonnestralen, bootjes komen
zomerzotheid aan het strand
Lindebomen, eiken dromen
beukend in de straffe wind
regenwolken, waterkolken
want de winter komt in zicht
Lindebomen, eiken…
geduld mijn lief
netgedicht
2.6 met 7 stemmen
995 geduld mijn lief... geduld
eerst wanneer de dauw
haar glans verliest
de zon haar hoogste punt bereikt
de roos haar bloem volledig heeft geopend
en de varen haar blad heeft ontkruld
eerst dan zal ik jouw tomeloze passie
jouw eindeloze hunkering
leiden tot het hoogst der hoogste
nog even
even geduld mijn lief
laat de branding haar golven inhouden…
Jaar
hartenkreet
3.0 met 4 stemmen
1.805 De lente kwam met storm
De dood kroop – zonder vorm -
Uit zijn ei
Genadeloos besloop hij mij
De zomer bracht het licht
Onzichtbaar, hard
Stil stralend en gericht
De kanker plots verstard
In de herfst een gouden blad
Blij met wat ik had
Ontlook ik weer
Opnieuw, een tweede keer
De winter, niet somber of koud
Maar helder, transparant…
Rode bessen
netgedicht
4.8 met 25 stemmen
512 nog groent
de herfst in
krachtig blad
en rode bessen
omgeven met
prikkels en stekel
wordt leven
maandenlang bewaard
wij winterslapen
niet maar vieren
onze feesten vol
verwachting en hoop
met sneeuw en
ijskoude regens
blijft ons binnen
veel ellende bespaard
toch houdt
de pandemie mensen
kort omdat bij iedereen
er aan de…
Pop
gedicht
2.9 met 72 stemmen
24.623 Ik ga behoudender om met geluk,
wil op hetzelfde blad als het hare
wat zoekraakt in beelden bewaren,
als een pop in een pop in een pop.
---------------------------------
uit: 'Zwijghout', 2000.…
Karaktermoord
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
773 niet alleen
het afslachten evenzeer
het maatschappelijk opblazen
van Theo van Gogh is moord
een onheilspellend fenomeen
Theo blijft ook na zijn dood
een man van gelazer
een razende etterbuil die geen
blad voor de mond nam
filmde zoals hij wilde
in deze post-Pim-periode
is iemand blijkbaar pas een Grote
Nederlander als hij monddood
in…
Doordrijven
netgedicht
2.8 met 23 stemmen
7.210 Alles gaat goed, buitengewoon
geen zee te hoog, taak te zwaar
noch probleem, komt voor elkaar
de wind staat gunstig en is schoon
Dan volgt een -slag op donderdag
of welk etmaal ook zwart blad zij
de sprong uit nood d`r niet meer bij
doch smeken om een wonder mag
Het vloeken na `t gebed tevoren
als niks meer in de puzzel past
terwijl het…
Herfst
poëzie
3.6 met 7 stemmen
2.684 goud-getinte linde
Bad een jonge non
Heur gelaten ogen droomden
Onder blanke doek,
Naar de zwart’ en rode letters
Van ’t getijden boek…
Langs de wegskens was geprevel
Van wat blâren bruin…;
Aan heur voeten bogen schrale
Violieren schuin
Als ’n dode^illusie, die ze
Lang vergeten had…
Viel er, op heur jonge handen,
Een verschrompeld blad…
Zelfs als glimp
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
487 verdwijnen alleen al
je ogen waren gekend
de gouden handtas
en je dito nagellak
gaven stof aan een
karakteristiek in hun
kleine roddelcircuit
maar wie al jaren
op de set verkeerde
genoot juist van
jouw subtiele kracht
in zwart onaangetast
jij had de tijd
en roddelbladen
in je macht want zwart
domineerde alle kleur
op het blanco blad…
de zomer droef voorbij
netgedicht
4.4 met 10 stemmen
1.363 gisteren heeft een beminnelijk mens
de wereld veel te vroeg verlaten
vandaag veeg ik de eerste bladeren
wat trager bij elkaar
in ‘t besef dat het leven breekbaar is
haar geheimen diep versluierd houdt
aan alle seizoenen onderhevig blijft
waarin vogels naar verre oorden
trekken, het kleurend blad verwaait
stilaan verweert
waarom…
De kijkdoos
hartenkreet
4.1 met 9 stemmen
1.410 Daar stond zo`n oude schoenendoos
verborgen onder het stof der tijd
op zolder bij de herinneringen
het plaatje van die kleine meid
ze knipte fragmenten uit de bladen
een compositie van haar ideaal
en plakte het in die schoenendoos
zo fröbelde ze haar mooiste verhaal
een kijkgaatje bood in perspectief
kabouterfiguurtjes uit de libelle…
Mijn Lief
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
783 Als een grijze wolk, in jouw blauwe hemel,
Als een verdord blad, aan jouw bloeiende boom,
Dwarrel ik steeds verder, van je af.
Vallend, steeds verder naar beneden,
Wetend dat niemand me vangen zal.
De zachte grond, met een bed van gras,
Is veranderd in een harde, koude bodem.…
bladmuziek
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
931 mijn ogen kleven vast aan het foedraal
spring nog, om minder diep te vallen
de rechterhand neemt als reflex de houding aan
het hart valt in Beethoven uiteen
zal ik mijn blad vast laten vallen
half gestorven ben ik al
moet naakt toch verdergaan
wil jij mij naar de stilte dragen
waar geen muziek, even geen muziek
houd jij, je wortels in de…
Lokvogels
hartenkreet
3.3 met 6 stemmen
1.688 wikkelt woorden in zilverpapier
spuugt tussen platgestreken vouwen
er wonen geurende seringen in zijn hoed
een vrouw ziet de man
haar handen vouwen lelies
de wind raakt verward
wiegt alles om haar heen
de vrouw schudt met losgeraakt haar
zoete lippen lokken vogels
alsof zij de aarde aantrekt
buigen takken beleefd
verliezen groen blad…
meander
netgedicht
3.6 met 11 stemmen
520 vochtige oktoberdag, klamme vermissing
ik kan jou met duizenden zinnen raken
weerspiegelen en kabbelen, steile oever
er gaan bladeren voorbij, ze passeren en
draaien, dansen opgekruld van ouderdom
voorbij gaat mijn droom, mijn zachte libel
zo fragiel aan dit turbulente schilderij, jij
zou kunnen springen, dan ving ik je op met
vallend blad…
Splintervuur, mijn winterlief
netgedicht
1.3 met 3 stemmen
772 nu over dit te klamme land
de maïsloze tijd aanbrak
en tak noch blad of vrucht langer verdroeg
trad ik zeer vlug terug
kroop in de cirque van krommen 'aas
trok snel de zon over mijn kop
ik likte traag, warempel lief
wat splinters vuur van haren tong
verdrong al wat ook maar naar kilte rook
dook onder in de nacht van haar bestaan
en liet…
vers
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
834 de duistere nacht verlaat
mijn kamers en ik ontwaak
wenkbrauwen vol rijm
rillerig van bezwete dromen
huiver voor de naakte dag
het bevroren winterveld mijn thuis
als onbeschreven blad
zie de roerloze reiger
zoekt vergeefs zijn prooi
in dichtgeslibde vijvers
onmachtig met lamgeslagen vleugels
kijk ik verbaasd en leeg
naar de vlucht…