3024 resultaten.
Buiten is het niet veilig
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
539 De ogen van het kind
met de camera
laten mij kijken naar
een kleurrijke vogel die
met gekortwiekte vleugels
het luchtruim
tot een gesloten boek
verklaarde
Een breekbare vogel vliegt
zich niet bijeen
ook de takken buiten zijn te teer
ze verschanst zich in
haar vergrendelde nest
overladen met spullen die
want je weet maar nooit
haar…
Dochters
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
516 Taak volbracht!…
Dankbaar
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
549 Gisteren plukte ‘k eerst veel appels
van mijn appelboom,
snoeide dan
haar naar boven gerichte takken,
het harde hout van vlinderstruik
harkte blad van notenbomen
kers- en perenboom bijeen
genoot van hun kleuren
Eerd’re jaren dacht ik
hoe lang moet,
kan ‘k dat elk jaar nog doen?…
Bodhi boom
netgedicht
1.6 met 14 stemmen
485 Ik zit onder de bodhi boom
bladeren van een grote tak
vormen tegen de zon een dak
verlichting vormt zich als een droom
harder gaat de wereld kolken
woede woelt tot hoge wolken
hongerend naar van alles meer
de waarheid wentelt warrig neer
met zovelen vals verlangen
waarmee mensen zich behangen
ik vind mij in oneindigheid
voor mij…
Februarius mensis
netgedicht
1.8 met 5 stemmen
305 op glas
een triestige aanblik, dat
gestage gespetter
Ga niet naar buiten zonder
zuidwester
maar op z'n minst met dikke
regenjas
en capuchon of een muts op je tetter
als een kind met laarzen,
stampend in een plas
De sprokkelmaand vliegt om -
de tijd der spaanders
is aangebroken, roestbruin
kleurt het hout
van verregende takken…
gemakshalve
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
298 gloedvol licht, geel gevangen
boven weilanden en bossen
argeloze mist als adem en
klamme aarde zonder begrip
dit licht rust dun op gras en takken
nergens ‘n einde om aan te beginnen
zodra het oog geen grens meer vindt
wordt kijken een vorm van zoeken
dan vergeten we richting
en noemen dat rust
daarom, dit is geen plek
maar een toestand…
Opschuiven in de tijd
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
170 We strelen de ruwe bast
van de twee langs het pad
hier en daar een tak gehavend
door stormen, een pees gescheurd
de darm verkort, de tenen stijver
en krommer in de grond
een leven opgeslagen
in hun lichaam, elke vezel
weet het en houdt het vast
Een paar passen verderop
stort een grijper hopen
aarde in de bermkuilen
waar hun naasten…
De boekenrug
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
174 In de voortuin staan
ruggen schouder aan
schouder
wachtend op handen
die hun stilte openen
Hij legt enkele woorden
tussen hen neer
zo licht als veren
op water, maar zij
keren terug als vogels
die geen tak herkennen
Er zijn huizen waar
boeken blijven
vertrekken,
bladzijden reizen
van hand tot hand
Het aanreiken als
een…
Straks komt de herfst
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
166 Straks vallen nog meer bladeren en zien we enkel
de stam en takken nog die stevig staan.
Misschien dat dan ook vele dromen zijn vergaan?…
ABELEN
poëzie
4.4 met 8 stemmen
3.374 ----------------------------------------------
vastgevezen - vastgeschroefd
vamen - vadems (lengtemaat)
wedersloegt - weerstand hebt geboden
knoken - takken
spillen - takken
spanen - gekloofd hout, planken
hoofdgewaai - waaiende kruin
omme - rondom
was 't iemand leed? - had iemand daar last van?…
Het lege nest
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
142 opeens kwamen ze aangevlogen
twee jonge tortelduiven
het was een dag in mei
ik zag ze gaan, af en aan
met takjes, sprietjes
en wat al nietjes
zo bezig waren zij
met hun sterke snavels
bouwden zij een huis met rafels
slordig ergens op een tak
die wankel, dun, nog net niet brak
een liefdesnest in onze tuin
in 100 tinten bruin
snel gaven…
je spriette hoog
netgedicht
3.8 met 9 stemmen
1.397 ik liep de bomen langs
mijn handen op hun bast en
lachte want ik had je even vast
je spriette hoog
met takken naar het blauw
wortels in de de grond, bevroren kou
ik zie je reiken naar de zon
een zacht bewegen in de lente
sneeuw nog aan je voet als winters rente
je stam is warmer nog dan mijn
gedachten, ik voel de stromen gaan
die…
Dromen
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
1.048 Van een hak op een tak, aan de stam van een boom.
Bomen die buigen, voor een takje op een troon.
Niets is onmogelijk, je kent iedereen.
Angstig of verdrietig, meestal nooit vroom.
Vertellen van dromen, die leven in een nacht.
Intuïtie te volgen, geeft wilskracht een kans.
Niets is onmogelijk, een waas verandert kleur.…
Een spoor van verlangen
hartenkreet
2.0 met 2 stemmen
906 Verlangen, dat doet toch een mens
een leven lang;
verlangen,
en niet blijven hangen
aan bloesems of takken,
het blauw van de lucht,
maar altijd maar verder,
en altijd maar voort...
Verlangen,
een ademtocht even,
een groeten, een beven
en altijd weer voort
met enkel een woord,
een verder verlangen...…
Je bent niet alleen
hartenkreet
3.9 met 8 stemmen
1.402 Hoge groene bomen
Haar takken in de wind
Je hoeft alles niet alleen te dragen
Kom maar gauw m'n lieve kind.
't golven van het koren
als een streling aan je hart
't is Gods Geest van boven
Wees maar niet verward.
Een hand op je schouder
Vrienden om je heen
God laat even weten
Je bent niet meer alleen.…
dood
hartenkreet
4.4 met 16 stemmen
2.512 Geruis van het hart voor iedere seconde gemis
De zwarte zon verschuilt zich achter het verdriet der mensheid
De kille duisternis valt met de leegte der dagen
Voor elke druppel wordt een geest genomen
Gure wind speelt met het lot der zielen
De leegte die je achterliet wordt gevuld met doorn
De herinnering versmacht zoals de kamperfoelie de tak…
lente die nog zomert in mijn geest
netgedicht
3.2 met 9 stemmen
1.248 takken moeten kraken
bliksemschichten raken
zodat de boom in tweeën splijt
de donder mag weer knopen in
mijn maag gaan maken, raken aan
de angst die altijd in me strijdt
want ik ben bang geweest
als kind omdat ik onweer niet
voorspelbaar vond en altijd schrok
zie nu de buien dreigen en
de wind uithalend hijgen als
hij vlaagt door…
schraalhans mij de honger leert
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
890 ik heb een boompje opgezet
takken zwiepen in mijn kop
strooien dooie bladeren volop
er is niemand om te ruimen
in het feeëriek tapijt
dat door afval is gespreid
mis ik het kleurig groen
dat overal tot groeien leidt
ik moet kappen en
de vruchten binnenhalen
voor de oogst verteert en
schraalhans mij de honger leert
ik snoei het dode…
dwarrelt luchten die vluchten
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
731 luister
besta je uit
zuigen en zuchten
kreunen en steunen
kou om te kleumen
ik voel je
duwen en trekken
bomen verrekken
in buigend bewegen
het krenken van kronen
je dwarrelt
luchten die vluchten
in verleidelijk dwalen
om dan weer een den
vol naar beneden te halen
jij bent het kind
dat speelt in het bos
met bladeren en takken…
Bloemen leven licht-zinnig
gedicht
2.8 met 26 stemmen
17.505 En hangt zich op aan winterse systemen
of takken van geloof. Maar dood is dood.
Men neemt zich mee en is niet mee te nemen.
En ik ben eenzelfde. Maar leg mij bloot,
omdat ik zien wil wie ik toch nog ben.
Ik moet toch een mens zijn die ik herken.…
Staren door het raam
poëzie
3.5 met 20 stemmen
4.252 Er is een leven in wat bewegen,
de takken beven een beetje tegen
elkaar. Een even beginnen schudt
elke boom: een bezinnen dit,
een schemeren gevend van eerste denken,
met lome vingers gaan zij wenken
wenken, wenken, brengen uit
een vrezend menen nauw geuit.…
Mijn hond en het bos
hartenkreet
3.3 met 7 stemmen
1.429 Zij loopt voor me uit
In het frisgroene bos
Een grijns op haar snuit
Hier kan ze los
Ze rent achter vogels aan
Over krakende takken
Ze snuffelt verbaasd
Aan voorbijgaande slakken
Een andere hond
Wordt uitvoerig beroken
Een duik in het water
De stok 100 keer
Het wordt steeds later
Maar zij wil nog meer
Ik klop op haar flank
Krijg…
Stroming van tijd .....
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
930 Ik schrijf namen
in de zandkorrels
aan mijn voeten
eerder schreef ons bos
het verleden met
een grote dikke tak
die paar woorden,
verregend voor
de zon verscheen
Ik zit met beide
armen rond mijn
kniëen geslagen
en wacht rustig
op wat komen
gaat, golf na golf
verdwijn je in zout
de stilte in mijn ogen
ziet jouw silhouet gaan
vastgenageld…
IN MORTEM MATRIS*
poëzie
4.0 met 4 stemmen
1.816 Hoe hebt Ge Uw uur vooruit geweten,
En stil Uw taak daarnaar gericht!
Elk krijgt zijn deel, elk krijgt zijn plicht
Naar diepst behoeven toegemeten.
Geen onzer noden is vergeten,
En al Uw schemerdoen werd licht.
Hoe hebt Ge Uw uur vooruit geweten,
En dit laatste voorbeeld ons gesticht !…
Staren door het raam
poëzie
3.4 met 20 stemmen
3.366 Er is een leven in wat bewegen,
de takken beven een beetje tegen
elkaar. Een even beginnen schudt
elke boom: een bezinnen dit,
een schemeren gevend van eerste denken,
met lome vingers gaan zij wenken
wenken, wenken, brengen uit
een vrezend menen nauw geuit.…
De zomer sterft
hartenkreet
4.1 met 15 stemmen
1.473 Ik zie de zomer sterven
door het vallen van het blad
de takken kaal en zwijgend
de aarde koud en nat.
Het ruisen van de bomen
klinkt als huilen in de nacht
stille eenzaamheid is voelbaar
en heeft me even in zijn macht.…
een eeuwenoud en triest verhaal
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
2.189 groen is
in zijn bladeren gestorven
de wind verritselt ze voorbij
dood is
op de grond geborgen
beschermt haar voor het wintertij
takken dromen
van een lommerrijk verleden
heden is alleen en kaal
ze vertellen hoe
ze door de kou hebben geleden
een eeuwenoud en triest verhaal
ze wachten op
de lange nachten en de maan
vorst laat…
dagsluiting
hartenkreet
3.8 met 6 stemmen
2.211 Geluiden van de dag
verstommen bij het
vallen van de avond
late zon straalt nog even
haar gouden gloed
gedachtenstromen
ontlokken zich
aan m'n gemoed
onzichtbare wind
wiegt de takken
als een moeder met haar
pasgeboren kind
vogels geven hun laatste
lied ten gehore
die als een symfonie
klinkt in m'n oren
de maan schijnt
als een glinsterende…
Voorjaarsperikelen
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
656 Een zotte wind blaast het
voorjaar door de takken
die naarstig bloesemen
in een wazig rozerood
Ik adem lenterig
voel een lichte stuwing
door mijn aderen
Zou willen dansen
maar hier op straat
lijkt dat toch wel idioot
Wat miezerregen smeedt
echter snode plannen
Geselt dikke hagelbollen
in mijn oneindig blij gezicht
Maar door zo’n opponent…
De boom
poëzie
2.6 met 14 stemmen
2.344 Eerst hier, toen elders was zijn erf bemuurd
Met steen waarlangs zijn krimpend lover schuurt,
Totdat één tak opnieuw de ruimte won,
Zich rekte en uitschoot naar de morgenzon.…