3465 resultaten.
STATUS QUO
netgedicht
1.6 met 7 stemmen
797 Kunnen in een ruimte werelden
zo verschillen dat er sprake is van
opruiming of ruimtegebrek?
Ruim nadat de bel was gegaan,
leek alles nog mogelijk:
een winkel vol boeken,
twee filosoferende klanten,
het meisje op de sofa.…
Gekooid
netgedicht
2.9 met 13 stemmen
1.941 Getemd, gekooid
Gevangen achter medicijnen
De kop nog goed
Het lijf beperkt
De ruimte die ik heb
De hindernissen die je steeds weer merkt
Getemd, berooid
Beperkt in het verlangen
De kop nog goed
Maar in de geest gevangen
voel ik de verandering
Draait alles slechts één richting op
met droeve melodie
waarin ik mijzelf vervagen zie…
in clubverband
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
1.994 hier is het goed tussen collega -
stervenden waar niet meer
om de hete brij heen wordt gedraaid
enkel gezegd hoe ze te eten
de comfortabele ruimte is groot
- een meevaller -
want hoeveel plaats heeft sterven eigenlijk nodig
als aanloop naar mijn malse weide
- mals is wel een vereiste -
in dit groene kader
iedereen die hier komt is dus…
verkeerd verloren
netgedicht
4.6 met 39 stemmen
1.686 Een vriend die mij pas ontvlood
Hoort nog lang niet in de dood
Hij was een aardig heel goed mens
Kende bij iedereen zijn grens
Toch moest hij dapper gaan sterven
Zodat anderen zijn ruimte erven
Zo gaat het leven immers door
Al stelt mij deze heengang zwaar teloor
Want liever had ik dat men de echte bozen
Naar eer en geweten juist eerder…
zoete bloemen
hartenkreet
2.3 met 3 stemmen
1.908 Liggend onder de bomen
van wilgenteen
en zoete bloemen en
bewierookte ruimten
die van Maria spreken?
die in jou de vonk van
verlangen heeft gelegd?
gaan we dan samen
in de boot van verlangen
door stromen en watervallen
op zoek naar onszelve?
in zoete geuren en
ontmaskerde gezichten?
in vrije geluiden en
geopende armen?…
verkeerd been
hartenkreet
4.0 met 23 stemmen
3.213 licht
en geluid dat van buiten komt
snuit langdurig haar neus
trompettert luid in de nieuwe dag
zij gaapt als ze voor de spiegel staat
vindt haar borsten te groot, te zacht
besluit de wereld op te blazen
met de middelen uit haar make-up tas
trekt daarbij een explosief gelaat:
hoed u medemens voor ik u genadeloos
van deze wereldbol de ruimte…
Jij die mijn diepte hebt gekend
netgedicht
4.4 met 10 stemmen
860 als het oude blad in de rivier
dat na een plotselinge storm
weer ongenood naar boven drijft
zo drijven zinnen door mijn hoofd
ze haken vast en maken
nog geen ruimte
geen licht om helder
zin te geven aan de tijd
*
ik twijfel of het ooit zal lukken
het oude eerst te laten zinken
zo zonder hulp van jou
jij die mijn diepte hebt gekend…
De twijfel zegt,
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
460 ijzer,
hout doordrenkt met
schuimend bier, verlichting
van het spongat, vanwaar ik kijk,
waaruit jij alleen kan tappen,
waarover een vooroordeel rust,
de twijfel zegt, dat alleen de
overgave telt in een moment
van gelaafd vertier, om dan de
grappen te verleggen, en met
je lippen van een halfvol vat
zal nippen, in die ontstane
ruimte…
Het komt vanzelf
hartenkreet
4.7 met 3 stemmen
1.090 Het zou zelfs mogen regenen
op het zolderraam
lege ruimte vol met liefde.
Je hart is open maar verward
jouw rust in onrust
omdat het van binnen waait.
Geen woorden of zinnen
bedruipen wat op je maag ligt
en nee, het is niet zuur.
Je ademt nu even heel diep in
en blaast het net zo langzaam uit
dat je ligt, en je ogen sluit.…
Michael Angelo' s Pieta
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
612 De plooien in je gewaad
maken je schoot groot
ruimte geef je volop
aan wat in je armen ligt
de plek waar jij snikkend
schonk zijn lieve leven
is ook de plek
waar hij nu rust
na deze gruweldaad
nu jij hem kust
in diepe eenzaamheid
zie ik aan je gezicht
zo jong zo mooi
zijn leven was maar even
het marmer lijkt zo hard
maar dat is buiten…
voor de dood of het leven
netgedicht
3.7 met 15 stemmen
3.984 Voortgekomen uit jouw schoot,
zo zacht en zo geborgen
Als kind op diezelfde schoot,
luisterend naar je lieve stem
over Donald of Pietje Bell
Erin vluchtend voor de dood
of het leven of mijn angst
Altijd had jij ruimte in je over
voor mij waar ik veilig was
In jou kon ik krachten kweken
Door alle rollen die je speelde,
van Zwarte Piet…
De dag deelt prima open
hartenkreet
2.5 met 17 stemmen
1.984 wat jij van mij weg liet
in draaiende seizoenen
van het levenspad
dat verraste mij nog het meest
jij ging weg in stappen verder
voorbij muren/deuren
toch blijven er raakvlakken bestaan
tussen jou en mij
biedt deze ruimte duidelijkheid
is dit niet het einde
het pad loopt alsmaar verder
de dag deelt prima open
als je ‘s morgens wakker…
in het begin
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
574 soms als de nacht fluistert
in ’t duister aarzelt
worstelt met het licht
de zon verduistert
staan maan en sterren stil
en wachten tot het woord
de ruimte klieft in echo’s
duizendvoudig verder verder
oude verhalen ontwakend
dreunend van ver en van toen
en van heel dichtbij nu
in dit ene tijdloze moment
horen de eb en vloed de dag…
Gevecht tegen het zwart
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
560 Licht schept ruimte
om te overleven
maar toch overwint
het duisterzoeken
rijkelijk te vaak
zwart vreet het wit
wit knabbelt slechts
wat randjes zwart
donker lokt nuances
laat ze verdwalen
spoorloos verdwijnen
in schaduwmoeras
waar de zon slechts
met donkere blik
kan vegeteren
de dag verkort
tot nacht
nog levend springen
gesprokkelde…
biergedachten.
netgedicht
4.5 met 6 stemmen
587 de zee ruimt m'n gedachtes
op, maakt er sop, schuim van.
ik blijf verbaasd achter op 't
strand in een boot vol kogel-
gaten, zeewier op de randen.
laat ik deze droom verlaten,
denk ik. Maar dat is niet ge-
noeg. Eerst nog even naar de
kroeg. In m'n slaap kan alles.
ik sla acht bier achterover
en ga dan zó over de kop!…
Smaak van pijn
netgedicht
1.8 met 6 stemmen
527 Wat vrij leven is voor mensen,
wat lucht en ruimte voor de vogels is
bestaat zich daarin vrij te wensen en
wat de oceaan is voor iedere vis, vergaat
in gesproken woorden, resoneert in
stemmen die voorgoed gebroken zijn
na al dat bloed dat is vergoten, smaakt
de verworvenheid naar pijn, blijft de deksel
op de beerput, of komt hij er vanaf, zonder…
Drempelloos is de entree
netgedicht
4.6 met 8 stemmen
622 ik heb het huis gebouwd
gefundeerd op onze liefde
mag ik je rondleiden mijn bruid
drempelloos is de entree
overweldigend het licht in
ruimte om te groeien voor ons twee
ik heb je hand gepakt
samen op de trap naar boven
woordloos straalden zacht je ogen
het uitzicht bracht
de wereld dichterbij opende
meer vrijheid tussen jou en mij…
Trawant
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
466 Inspiratie gloort aan de horizon
glooit licht schommelend
van dal naar piek
soms ongekend de hoogte in
daar soms zwevend termiek
soms peinzend zoekend
naar een anker
dan weer soepel glijdend
op het wit van de sneeuw
bewegend van de bocht naar idee
en vice versa
soms ook zoekend daar
naar die enorme ruimte
daar in dat hooggebergte…
IEDERE OMWENTELING
hartenkreet
2.2 met 6 stemmen
968 Iedere omwenteling brengt me dichter bij jou
het tijdsbegrip ben ik al kwijt
voorgekauwde zinnen ga ik niet uitleggen
met jouw doortastendheid
kom je er wel degelijk
toch zit er een maar aan
in de ruimte van het verstand
ontstaan er leemten
waar de liefde een bijzondere plaats inneemt
dit komt alleen aan de orde
als rechtlijnigheid vakmanschap…
Op dwars gelegde latten
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
483 uitzicht geven
een grote tuin vol leven
vloeren blinken
van generaties stappen
op dwars gelegde latten
in lichte plekken
op behang groeit de
familiestamboom al zo lang
de trap is sleets
kreunt en steunt
de tijd uit het verleden
op zolder galmt
nog steeds plezier na
kinderlijke nachtgebeden
heb het huis gezien
is er nog ruimte…
Cathy, hartenkreet 33148
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
558 Vormen verbleken,
je wilde vrouw eist ruimte!
klim uit je harnas.
Kleurrijke mannen
zullen je hart verwarmen,
maar eerst zelfliefde.
Aanbid de zesster,
maar begin nú met aarden!
of je raakt verstikt.…
De taal van tijd
netgedicht
4.7 met 43 stemmen
1.192 De dagen cirkelen
langzaam rond
op de adem van licht,
lucht en ruimte
stel ik vragen aan vroeger
waar beelden vervagen
alsof ik de taal
van tijd verstond
in serene rust
waar verlatenheid fluistert
rond de contouren
van wat eens was
buig ik mijn hoofd,
'k heb naar de stilte
geluisterd en geloofd
in het mysterie van leven
dat…
Laatste gedicht
gedicht
3.2 met 29 stemmen
33.518 Dit wordt het laatste gedicht wat ik schrijf,
nu het met mijn leven bijna is gedaan,
de scheppingsdrift me ook wat is vergaan
met letterlijk de kanker in mijn lijf,
en, Heer (ik spreek je toch maar weer zo aan,
ofschoon ik me nauwelijks daar iets bij voorstel,
maar ik praat liever tegen iemand aan
dan in de ruimte en zo is dit wel…
Alzheimer
netgedicht
2.2 met 9 stemmen
744 Waar mensen waren die verzorgen
zijn nu wezens angstaanjagend vreemd
in ruimten klein als cellen tussen muren
en leven slechts vandaag tot morgen.…
de tijd passeren
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
501 geen zucht is dieper dan de mijne,
liggen herinneringen ergens daar
waar ik ze heb gelaten, de ruimte
die ik schrijf zijn beloften die
nimmer het echte leven raken
tussen schemering en
wolk is de balans onevenwichtig
dragen kleine contragewichten
het respijt en het ongrijpbare
op weg naar weer een gemiste kans
doch ook deze statige nevel…
Zin vol waan
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
567 gevoel van onbehagen
aanvankelijk onbestemd
verspreidt zich als een virus
opgelucht wordt opgelost
in bezorgdheid vol met weifel
de ruimte die de vrijheid meebrengt
om te proeven van onzekerheid
wordt beperkt door opgelegde grenzen
waarin het ideaal verdrinkt
in te veel perfectie
nagejaagd tot in absurd
in de schemer gloort nog grijs…
Opwindende dirigent
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
714 vormgegeven,
het ragfijn webwerk
geweven om zijn handen
houdt zijn blik gevangen
dan spreekt hij uit
wat in hem opgeroepen wordt
zo stond hij vroeger
de armen als die dirigent
ertussen strengen wol
die zij tot kluwens wond
zijn armen zwenkten
op haar swingbeweging
nog voelt hij hoe de strengen
zijn handen met een streling
in de ruimte…
middagoverpeinzing
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
586 enkel de winterzon die naar binnen sijpelt
de tafel en kast met ‘n zijden glans bekleedt
louter ‘t huiselijk getik van de oude pendule
die de tijd meer ruimte geeft, de uren lichter
en wat langer duren laat
alsof er niets meer bestaat noch telt dan dit
ene verstillend moment dat ook mij omhult
zo roerloos omvat
terwijl mijn pen op…
Mijn lente huivert
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
708 dat ik zo-even jouw liefde
niet verstond, mijn leven
verafschuwde in de melaatse
ogen van de nacht, de zucht
naar wat ik meer had willen zijn
drijft deze dag naar de zin
van dit bestaan
het sterven kent geen namen, het kiest
naar de redeloosheid van begrip, vergankelijkheid
treft ons allen maar geef mij de ruimte
om klein te zijn
ik…
Decadente overdaad
netgedicht
2.4 met 7 stemmen
682 generaties hebben
de funderingen gelegd
waarop wij mogen bouwen
geen materiaal
is ons ontzegd
zij geven slechts vertrouwen
wij willen groot en transparant
maar ruimte botst snel met traditie
krijgt van eenvoud nooit de vrije hand
toen zijn wij overstag gegaan
in bijgebouw en serres
het kleine huis is blijven staan
zij is het zaad…