2594 resultaten.
Ik raak vervreemd van alles en van allen
poëzie
3.7 met 30 stemmen
8.023 Ik neem het boek, waarin ik zat te lezen,
maar weet de zin niet meer van wat ik las;
ik sluit mijn ogen om anders niet te wezen
als een vergeten woord, een ledig glas,
een ouder wordend man, die merkt nu pas
dat van eenzelvigheid hij niet is te genezen.…
Oorlogs-Verdriet
hartenkreet
3.8 met 17 stemmen
1.353 zijn nekje een kleine gitaar
Z’n hoofd bedekt door een hoedje
Daarnet was er een bominslag
De krater lag rokend aan zijn voeten
Het leek zo’n mooie warme dag
Maar ze zaten net in de aanvliegroute
Hij had zojuist zijn liedjes gedaan
Applaus gekregen van een vol terras
Nu lagen al die mensen geheel ontdaan
Gillend tussen gebroken steen en glas…
Dat ik het goed bedoel
gedicht
2.7 met 17 stemmen
8.755 Van glas zijn val gebroken.
Afschuw had ik hem doen staren in vervallen graven,
naar karkassen kaalgevroten door en door
een duister delver bijgelicht.
Zijn dikke darm ik zou het eigenlijk zo gauw niet weten.
Ik zou daar zo maar wat gaan liggen.…
een bede
netgedicht
4.2 met 15 stemmen
752 waterput
waar vogels zich kunnen laven met vrolijk
gefluit'
ik probeer te kijken
naar bergen, naar blootgelegde zeeën,
zoiets als lucht, woordenblauw
naar weggebrachte pijnen tussen dikke boeken
lege kamers, steeds krommer
in armen
leg ogen, onbekend, in volzinnen
in weerkaatsende verzen
die niet verder kunnen gaan dan het eigen glas…
VADER
gedicht
2.3 met 59 stemmen
17.405 Je glas. Ouder.
Waar we ook waren, was er afstand, was er
Nurkse koppigheid. Je schopte je oudste zoon,
Waar je hem raken kon: enkels, kuiten, schenen.
Meestal onder de tafel of in de kerk.
Onzichtbare pijniging tot de soep sprak.…
Trompettert blauwe vleugels
netgedicht
3.5 met 13 stemmen
1.058 Zie jij die mooie duif
daar tussen twijfelende inkt
in die abstractie
van een glas whisky
zonder muren
trompettert
Miles Davis
onzichtbare kleuren
op blauwe vleugels
als door de late middag
traag de rode zon zakt
in rokerige woonkamers
waar het binnenste hart
van de oude vrijersstad
naar echte vrijheid zoekt
veel verder dan toen
en…
straatleven
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
980 weet je nog hoe het ooit klonk
het echte leven van de straat
met losse blaadjes in de wind
en kinderen van kattenkwaad
door zakken van 't zand
het gewiebel van een steen
het openen van deuren
en het sluiten, één voor één
het kraken van een venster
en de weergalm van het glas
en veegjes van muziek
en het stappen in een plas
en een brievenbus…
Machtig alcohol
netgedicht
3.9 met 12 stemmen
744 Met verdwaasde blik
doorlopen ogen
likt zijn vinger
die laatste aromadruppel
uit een ledig glas
als een verzopen vlinder
die zich vasthoudt
aan die ene druppel nectar.
Afstoten, aantrekken, afstoten, aantrekken -
holle woorden verwaaiend in 't egoland,
ogen als glazen monden
vertellen hun eigen verhaal.…
Kerkgangers na Pasen
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
595 Ze groeten blij wie hen passeren
ontsluiten sloten van hun fiets,
uiten hun vreugde
tussen uitlaatgassen,
omzeilen glansrijk
glas langs de terrassen.…
Adieu mijn vriend
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
945 Je stoel, je glas;
’t blijft onberoerd zo staan.
Ik hoor je stem, je lach; ‘k schop doelloos door ‘t gras.
‘t Is tijd, ik moet nu gaan;
en ‘t leven ademt weer zoals het was.
©Prlwytskovsky.…
Potdicht (2)
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
479 Het blauwe glas beschijt ontboezemd
We laten Dionysos zijn broek, bezoedeld
Dan neem je jouw riedels uit de doos weg.
Later zit je op je bed, siliconen glijden langs ribben.
Mijn vingers duwen kieren die je achterliet de tocht in,
een kobolt legt me op zijn kast.
Jij vond de nacht al geslacht genoeg,
maar het druipt aan je pen.…
Stippen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
439 passeerden grenzen steeds weer
onze levens verschoven mee en mee
niet alleen uiteen gedreven door de grensrivier
het kolkende water slaat het verlangen naar de bodem
sleurt zonder omzien onze levens met zich mee
niet alleen de rivier hakt het ondeelbare in twee
op gescheiden oevers brengen we een dronk uit
aan de grond genageld heffen we het glas…
Brug.
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
622 tralala
Beter zou ik hier nu kond doen
van mijn nieuwe, frisse wind,
al was ‘t maar voor even,
-het is tenslot de hoop
die steeds maar weer doet leven-
Ik weet niet hoe dat vroeger bij U was
en hoe U mijn zwaktes zult interpreteren
ik vrees dat U mij heel anders zult bezien
dan ik mijzelf: Ik bevind me namelijk
op een brug van glas…
Scotch Terrier in een koffiehuis
poëzie
4.0 met 1 stemmen
1.613 Neen, wat men ook vertelle,
Ik ben beschaafd en dit onmondig dier
Kan voor zichzelf niet eens een glas bestellen.…
Heimwee.
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
800 dagen
aan het einde van het jaar
nu zonder je vieren
Het is een onmogelijke opgave
stil verdriet binnenin
je gezicht voor het mijne
Ik moet het omgooien
het hele leven omgooien
want dit gemis is te groot
Al spreek ik je net voor het einde
het zou zoveel schelen
mijn hart weer een beetje helen
Hopend op een nieuwe start
hef ik het glas…
Opa
gedicht
4.0 met 2 stemmen
4.380 Opa is duizendjarig
en van glas, lijkt het.
Stoot je hem aan, dan begint er
een fijn koperen mechaniek te zingen
in zijn borst: ik heb het warm,
te koud, zit op de tocht.
Zijn eigen handen
zijn een vale nevel voor zijn ogen.
Hij denkt dat bomen brancadiers zijn
- 's winters wit, altijd beweeglijk -
en morst dagelijks van angst.…
Verboden vrucht
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
591 verlangen schuilgaat
in luwte van schemer voor het morgen is
zonder grenzen van betamelijk gedrag
zou het verbodene mij niet verleiden
door immers te doen wat ieder mag
zijn geen grenzen te overschrijden
de verlossing lonkt altijd daar
in de weide van groener gras
op het ritme van het hart
het verlangen is ongrijpbaar
als honger achter glas…
ICOON
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
479 De mens weet als hij wil een kathedraal
Van goud en licht en glas in zich te bouwen
Verdient dan als hij sterft een hevig rouwen
En nagedachtenis in elke taal
Hij schreef geschiedenis op grote schaal
Kreeg tegenslag en duister te verstouwen
Liet anderen gerechtigheid aanschouwen
Was voorvechter van menig ideaal
Mandela, Gandhi, Marten Luther…
Dichter dan...
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
717 hij veert op die nacht
het zijn weer de dromen
hij kent ze als zijn broekzak
och, waren ze te schrijven…
de ochtend, de uren
een merel kraakt een tak
bladgoud ritselt
o, laat nog even die stilte blijven
vruchten smaken zoet
op brosse beschuiten
thee dampt geurig warm
ademwolkjes tekenen het glas
hij veert op, schuchter nog
zijn hand…
Matrix van de ziel
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
574 Ooit zag ik je bij de levensbron
duizendschoon in een oceaan
van bloesem, fragiel en transparant
als glas, waarin we verdrinken
wilden zoveel en zo vaak het kon.
eerst ongeremd als licht dan
verduistert als een eclips
waarin de beide lichamen hun
schaduw in een nieuwe omloop hervatten.…
Voorwoord
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
416 in de verte hoor roepen
laten we bestaan
zonder omhaal, nu, onttrokken aan voorheen
zijn als niemand anders dan ons en ik
een oneigenlijk anti-deel
zoals ooit de schaduw van ons zonnehuis
zonder jouw sporen geen pad dat zich kruist
zich verdroogt in bedding
verheft uit schemer, verdrinkt in grenzeloos
het lijkt alsof we bomen achter glas…
Ochtendritueel
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
567 Hoe kom ik van die malle beesten af
Rond zeven uur beginnen ze met kwaken
Voor mij nog veel te vroeg om te ontwaken
Dus wens ik ze spontaan een eendengraf
Ze staan dan voor de deur, het zijn er zeven
En tikken met hun snavels tegen ’t glas
Nou, dat klinkt harder dan een contrabas
Je zou ze bijna met arseen vergeven
Dat doe je niet, want…
In het oudste zonlicht
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
449 Het schip van de geest werd opgetrokken
uit de expansie achter glas, kleinschalige
gedachten opgetuigd en gestrand,
ontvouwt zich uit en in mij in de angst
voor het onbegrensde wat ginds betekent
ook voor hier en waar geen maat op staat,
beperkt de ruimte in tot eigen schaal los
van het allesomvattende uitspansel, als de
gekromde uitspatting…
ik hoorde sterven in je stem
netgedicht
4.4 met 10 stemmen
949 gebogen
pas op de hoek
heb ik je ingehaald
ontmoette toen je ogen
ik zag je leven
in een flits voordat
de tranen kwamen
ik raakte je
heel even aan
vroeg je met
me mee te gaan
er was geen
schaduw meer
het zwarte
was verdwenen
de drooom die je
gegeven had was
in je blik verschenen
je fluisterde
een toekomst
van gebroken glas…
Het lege nest
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
672 Herfstwind houdt huis in weerloos volle bomen
En neemt de kleuren van de zomer mee
Ons hart is veel te ver geopend
Nog eenmaal fietsen wij naar zee
De lage zon legt heimwee op de wegen
De kinderen zijn gelukkig groot
Ons leven is voorbij gevlogen
Een trein die voortraast naar de dood
Straks mogen we het glas gaan heffen
En toasten op een…
toen ik de tower zag
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
700 wist
dat ik zou sterven
volgens allah's wil
gingen wij als martelaar
zijn koninkrijk beërven
als helden van de dag
was geboeid met
onmacht tot reactie
besefte snel de omvang
van hun actie toen ik
de tower zag al brandend
na een eerste actie
we rondden nog
een keer in dodelijke
zekerheid wist ik
ineens de tweeling weer
in glas…
Zoeken
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
555 Met m'n glas half vol en een peuk in de hand.
Een stap naar voren en ik sta aan de rand.
Ik vervloek je maar zoek je onder ieder steen.
Hoop is nabij maar ik voel me alleen.
De wijsheid die ik zoek, komt niet uit een boek.
Regels geschreven in eeuwenoud bloed.
Geef me, een houvast om door te gaan.…
De zoon
gedicht
5.0 met 1 stemmen
2.896 Ook als je bang weer doorloopt hoor je mat
als achter glas een man zijn ladders zingen,
hoog. En hoger. Tot zijn kopstem knapt
in het voorbijgaan om zich op te dringen.
Zo schuw en schril ben jij die twee dat pijn
in het geheim je roepnaam is, alleen
de spiegel weet hoe jij stilzwijgend heet.…
Kop of munt?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
546 Nadat de laatste tram
is vertrokken, vonkt jouw
schaduw na op de bovenleiding
in het neon als een gebroken
stoelzitting van de nacht,
overweeg de kansen
in een rimpeling van overmacht
omfloerst door de lipstick
op het bevingerde glas,
soms te vol om leeg te raken
en na de goot volgde een nog
diepere plas, waarin het genot
door bijsmaak…
Een moment
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
686 Alleen in de kamer in het holst van de nacht
Ik heb het er weer niet te best afgebracht
Allang niet meer nuchter, maar net nog niet dronken
Toch stiekem nog één keer mijn glas volgeschonken
Alleen op de bank, het is bijna te stil
De stem in mijn hoofd zegt precies wat ik wil
En ik word als mezelf, er is niemand die kijkt
Van de stilte, de nacht…