1858 resultaten.
Zwervend Kunstenaar
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
575 Plots beroert een hand zijn schouder
In zijn oor klinkt zacht gefluister
Onttrek jezelf uit het duister
En geef de stad opnieuw haar kleur
Kunstenaar versta je roeping
Verknip die leiband van de staat
Vorm een spiegel, scherp de geesten
En stel op goed moment een daad
Hier mijn spuitbus en penselen
Vertoon je kunstwerk overal
Op elk gebouw…
Voedertijding
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
643 Met opgetrokken schouders staat de oude reiger
hooghartig en vol verlangen te wachten op de
rust die straks weer gaat komen, hij slikslokt nog
na van de zojuist met veel geluk gevangen vis.
Het is zes uur.... etenstijd.....…
De momenten van vertwijfeling...
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
544 De momenten waarin we,
mensen, knielden, en
vasthielden .. vol twijfel, angst
en onzekerheid:
het waren de momenten
waarin we wegliepen met gebogen hoofd,
schouders laag en voorovergebogen, rug gekromd
het was het mooist
het waren momenten vol
lieflijk menselijke vertwijfeling ...…
Inundatie
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
706 Een parasolmier in zijn laatste epos
stort van de schouder van een soortgenoot
in de diepte van de chaos
van de schimmelkamer van de dood.
Het neerzetten van schotten
helpt de infiltranten mee.
Oorlog ondergronds wil niet echt vlotten;
zo daalden wij hier ook af, tree voor tree.…
vijftig jaar
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
961 Weet, je vindt troost op de schouder
van jouw man, jouw hartendief.
Ja, de allermooiste jaren
liggen zeker in 't verschiet.
Maak geen zorgen, stel geen vragen
maar zorg dat j' ervan geniet.
'k Wil je nog feliciteren,
'k wens je nog eens vijftig jaar!
Als ik niet ga dementeren
maak ik weer een versje klaar.…
Het Lied van de Gouden Laan
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
19 Een ballade over loslaten, zonlicht en een speelse liefde
De dichter schudt de zwaarte van zijn schouders af,
geen oude rekening die hem nog langer bindt,
hij laat de bange zucht voor wat de wereld gaf
en stapt naar buiten waar de nieuwe dag begint.…
Zou het wel onopvallend die schaduw zijn
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
449 Heb ik ongevraagd momenten lang over je schouders
gestaard, je liefde en leven gezien, 't grijzende verdriet,
ben ik meegeslopen met wandelingen , adoptieouders
heb ook ik gestaard , gemijmerd bij het waaierende riet.…
eindeloos
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
570 liefde erven laat
dat alles is verbonden aan herinnering
waarlangs wij blijvend wandelen mogen
in de stilte van de tijd koesterend
wat jij ons van harte bent geworden
de man vader en opa die ons trotst
nu jij bent waar de tijd voorbij vaart
laat sterker nog dan ooit hiervoor
ons opnieuw de betekenis ervaren
van jouw handen op onze schouders…
wat haat verbrijzelt
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
466 harten staan stil of slaan op hol
angst trekt van gezichten nu maskers
de kerstmarkt bedoeld als plek van licht
wordt ineens extreem zwarter dan zwart
door het kille doen en de koude gedachte
van blinde haat en onverdraagzaamheid
in die turbulente chaos van as en pijn
zoeken mensen naar wat menselijk is
een reikende hand of dragende schouder…
werelds
netgedicht
2.7 met 7 stemmen
490 Voor moeders, overal ter wereld
Moeders —
waar ter wereld zij ook zijn —
hebben harten als een octopus
armen die altijd reiken
handen die altijd dragen
onvoorwaardelijk zorgen zij
door storm en stilte
voor het leven
dat zij de wereld schonken
zij dragen als atlas ooit
wat te zwaar lijkt voor een mens
hun schouders steunen
als een…
Alleen in mezelf wonen
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
428 schuilend in mijn binnen
omhelzend teer mijn eigen schouders,
rond en koel in liefkozing.
Soms...
wil ik wel kussen
wat niet is te sussen.
Mijn hand zou aanraken
voorzichtig
bang dat ik mezelf zie blozen
of
woorden zuchtend uit mijn mond ontwaken.…
Elke stap telt
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
75 Er zijn dagen waarop woorden zoeken,
beweging wachten laat,
of vermoeidheid als een zware jas
over de schouders valt.
Dagen waarop de wereld doorgaat
terwijl jij opnieuw moet leren
hoe je daarin je weg vindt.…
De inhoud van water
netgedicht
2.1 met 8 stemmen
1.153 Heloïse staat in de badkamer
die rimpelt als water
nu de hand het elastiek
uit haar haar neemt
en het halflang donker
in de ruimte waaiert
Ze trekt haar t-shirt
zonder opdruk uit,
terwijl droomtijd
rond haar spint:
stilte, afwezigheid
avond om schouders,
schouderbladen, rug
en welvende wervel
Vrachtwagengeluiden
aan het raam…
Gedrocht
netgedicht
3.1 met 10 stemmen
1.693 Die zomer was het niet de zon die schroeide
Ik pelde het hemd van mijn schouders
Als een smeltend vlies
Een gedrocht boog over de modderpoel
Waar een hert haar keel smeerde
En wij baadden tegen de jeuk.…
Femme Fatale
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
2.250 Toen ze bijna zuchtend, de ogen rollend
De schouderbandjes liet zakken
Het gekarteld kant over haar schouder schoof
Een geborduurde bloem loswekend van de tepel
Toen dit alles gebeurde in één gerekte minuut
Beet ik in de vuist
Ze was de greep van minnaars ontwend
Ik voelde me vier vikings sterk
Tot de gesp haperde
En ik een verre stamvader…
Berekende Gok
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
1.682 Zo ook wijzen naar de ander
Onder een juk van loze spijt
In de beklaagdenbank
Onthoud vooral dit
Dat we omgeven door hoon en huichelaars
In het uur van verraad en banale praat
Met de zindering van gefluisterde koosnaampjes
En de schouder die reikt naar de wang
In een waas
In een warreling van vezels
Dat we elkaar
-Een kaakslag, een hartslag…
Waar het tij mij vindt
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
16 Uw lach blijft even drijven in het uur
als een hoofd dat troost zoekt tegen mijn schouder.
Toch gaapt voorbij de drempel een lege spelonk
midden in de zon.…
Mam, luister eens
hartenkreet
4.6 met 42 stemmen
3.200 nieuwsgierig waar je nu bent
Of je vleugels hebt of niet
Mam ik wil je zo graag zeggen
Dat ik je zo heel erg mis
Dat ik me eenzaam voel zonder je
wat een naar gevoel dat is
Mam ik wil graag met je praten
Over van alles wat me bezig houdt
Wat ik doen moet, of juist laten
Wat me lol brengt of me benauwd
Mam mag ik je hand op mijn schouder…
Een Juliusiaanse verlichtende houding
netgedicht
3.7 met 17 stemmen
1.113 deel)
kleven oren aan mijn lippen
wachtend op de reddende tong
hier komt spoedig de redding
uit grote menselijke ongemakken;
de diepe sociale kloven
mijn woorden zullen de verlichting
opnieuw gaan aanstippen
en het duivelse vuur der mensheid
in de kiem smoren
dan wel halverwege het kwaad doen doven
NEEM ALLE SCHULD OP UW EIGEN SCHOUDER…
Cumulonimbus
hartenkreet
4.1 met 11 stemmen
3.701 Ze kijkt over haar schouder achterom…
Een onzichtbaar transport van erotische gevoelens
op de lijn die haar blik met de mijne verbindt
terwijl ze zachtjes tegen me praat
Nooit eerder voelde het zo oogverblindend bemind
Nu geen woord meer maar een daad
Ogen staan starend tegenover de mijne…
Aderen pulseren zichtbaar aangespannen
langs de zijkanten…
Naomi
hartenkreet
4.2 met 5 stemmen
670 Al wat ze kende was dood en verdriet
en ze was bang al had ze medicijnen
Deze ziekte zou nooit meer verdwijnen…Ze stond op toen
ze Mamma hoorde roepen
Met een teveel aan gewicht op haar smalle schouders liep
het kleine meisje weer naar binnen.
Dit was haar bestaan. leven met aids….ze had helemaal
niets slecht gedaan, heus niet !…
De zwarte zon
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
560 Ze waren slim, deden dom
Weinig mocht en alles kon
Niks verloren
Liegt het geraamte
De zwarte zon, mijn schaamte
Nee geen engeltjes
Magere Hein
Zit op schouders van bengeltjes
Roept mijn naam
Krassend geluid
Huid voor faam
In stilte schreeuw ik het uit
Je was hier eerder, altijd geweest
Het stroomt, blijft kleven
Daar stonden wij in…
O als de zon schijnt
poëzie
4.0 met 7 stemmen
4.282 O hoe blank zijt ge van rug,
zongebrand, uitgeglansd vlees -
waar het tot schouder oprees,
waar de lichte haren
in trillende snaren
in de zonnescharen
hangen saam in de lucht,
in de lucht in de lucht
terwijl ge vlucht.…
We dansten
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
632 riepen met
destijds de Turken en pak ze beet de Molukkers
maar wij torsten ander leed op onze schouders
we sliepen met anonieme meiden in leren broeken
waaronder inderdaad nog erotisch leven schuilde
we blowden onszelf van de wereld
terwijl goedkope alcohol ons maatje was
en ook al hadden we de nieuwe elite kunnen zijn
we dropten onze kennis…
Leonard Bernstein, titaan
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
781 Jaap van Zweden komt de dirigentenkamer binnen,
zwart leren jack aan, vioolkist om zijn schouder.
De dirigent en zijn opvolger omhelzen elkaar.
Ook koningin Beatrix komt afscheid nemen.
Lenny overlijdt in 1990.
Als uniek musicus. Als moedig mens. Als titaan.
Componisten en titanen sterven niet.…
VOOR EEN MEISJE DAT DE LAST NIET KON DRAGEN
gedicht
3.0 met 1 stemmen
5.193 kolkende stromen
Verdronken idee
En toch wil je vechten
De strijd gaan beslechten
Niet bang en gedwee
Het eeuwige vragen van wat je misdreef
Je falen te groot voor de maat van de zeef
Je wil niet meer horen
Van kaf of van koren
Van recht of van scheef
Je wil je bevrijden
Van dwang en van lijden
En voelen: ik leef
Je schouders…
Homme Poort
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
698 Hoe lang kijk jij al mee over mijn schouder,
ik ben de tel inmiddels kwijtgeraakt,
maar met de jaren word je mij vertrouwder,
hoe vaak heb ik je nu al zachtjes aangeraakt.
Het ene jaar stond je in onze serre,
een ander jaar naast het bureau,
van tijd tot tijd kom ik je plagend tegen,
dan duik je even onder mijn plumeau.…
Corona-tijd
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
607 gewoonweg meer zonneschijn
dus laten we blijven hopen én dromen
dat in het nieuwe jaar, 2021, deze vreemde situatie goed zal komen
onze schouders eronder en door
want we gaan er toch met z'n allen voor
zodat we vrijheid terug gaan krijgen
en dit virus laten zwijgen
daarmee een goede toekomst tegemoet zullen gaan
en laten zien dat we ons niet…
improvisatie op een thema
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
492 Hij haalt zijn schouders op
En ontroert ons met het lied
Iemand kijkt de dood in de ogen en weet:
ik ben een zuchtje in de eeuwigheid.
Wees mild, ook dit gaat voorbij
Als ik blijf leven, stuurt mijn hart me aan.…
Dankbaarheid
netgedicht
2.7 met 26 stemmen
800 Hoe een prachtige zon breekt door de wolken
en schijnt over stad en land waar de glimlach van een kind
eender welke schitteringen tovert op hetzelfde moment luister ik naar de
noot die als stilte klinkt of voel ik een zacht hand op een vermoeide schouder rusten.…