2249 resultaten.
Licht door de tranen
netgedicht
1.9 met 8 stemmen
620 Tranen vallen zacht
je licht verwarmt mijn wezen
sterren dansen mee
Een traan rolt traag
over mijn wang, het hart voelt elke
rimpeling in de lucht. Ik zoek die ene druppel
licht uit de hemel, om de zwaarte van de wereld zacht te maken.
Mijn gezicht klaart op
door je schijnsel, een baken in de
chaos die ik soms ben.…
Wanneer Sterren Fluisteren
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
876 Het dansende schijnsel van vele sterren
tekent een trage mandala.
Laat hun lied tot ons komen,
zacht,
als een verre ruimte-opera.
Omhels de wonderen die het heelal biedt
nu het zich nog laat verstaan.
Zodat de ontberingen van dit leven
ons niet breken,
maar ons even doen vergeten,
dat elk licht uiteindelijk
uit moet gaan.…
Thermodynamica
netgedicht
2.0 met 6 stemmen
308 Mijn adem vriest op
de verbrijzelde ruiten,
mijn hart slaat traag,
een riem die is gebroken.
Geen troost, geen melodie,
geen placebo die de pijn verzacht.
Kou is de enige eerlijkheid.
Warmte bedriegt.
Het blijft.
Een spiegel die alles breekt,
behalve de stilte.
Het glas splijt in gedachten,
niet in handen.…
ik vraag je Wil ( Melker )
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
165 onvindelijk
vriend, jaar na jaar communiceerden
we, zoals het vrijheidsbeeld zich
één voelt met de “ Upper New York Bay “
over de waarheidsvinding van het bestaan
: niet de onze, maar van die ander
waarvan het evenbeeld diep in
onze beider harten lag en vergewisten
we elkaar ervan dat wij ook die ander waren
Wil, jouw gaan was als een trage…
Yügen
hartenkreet
2.1 met 16 stemmen
189 De wereld onder zijn lichaam
ademt traag, als een gedachte die niet wil
verschijnen, en daar ontstaat een dun gebied tussen
vorm en verdwijnen waar het zichtbare raakt aan het verborgen.…
In jouw nabijheid
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
357 In het zachte licht van een late middag
waar stilte zich hecht aan elke beweging,
blijft jouw aanwezigheid een trage stroom
die onder mijn huid haar weg naar warmte zoekt.
Wanneer je spreekt, verschuift de lucht
alsof een verborgen bron zich opent,
een plek waar woorden niet hoeven te dragen
maar eenvoudig mogen rusten in nabijheid.…
Momenten
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
81 en hoe jij zat op de grond
misschien dichterbij dan ik
bij dat wat bodemloos wordt genoemd
vergankelijke woorden sprak je nooit
ze hoorden bij jouw eindeloosheid
zelfs hoe jij een begin aankondigde
als een reeds geleefde avond
woorden bewogen traag door onze stilte
uitgesproken met bevende lippen
wat wogen ze zwaar
voor mij
Hoe…
Niets liever…
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
103 Acht hoeken, zes houten wanden
gedragen door vertrouwde handen
en ons trage pad over het drassige gras
omdat er geen andere richting was.
Boven ons verwarmt de zon de bomen
vogels blijven onverstoorbaar zingen
terwijl onze ingehouden emoties
zich voor open aarde verdringen.…
Moeder
gedicht
3.3 met 24 stemmen
12.088 Ik loop traag de trappen op
en adem in... Ik wil opnieuw
het dunne wolkje ruiken
van soep, bereid voor mij.
Ik wil aanbellen en horen
hoe jij naar de deur gelopen komt,
zien hoe die opengaat en voor mij
de ogen stralen van een heilige.
Ik wil je gouden tand zien blinken
wanneer je lachend uitroept:
- Kom binnen meisje!…
Boomgedicht
gedicht
3.6 met 41 stemmen
13.769 Traag en moeizaam is mijn ringen
en even moeizaam wen ik aan het snoeien van handen,
de taal die mensen spreken.
Uit mijn hout worden geen goden gesneden,
ook zonder hen wordt mijn hout ouder.…
De waarheid
netgedicht
2.9 met 8 stemmen
6.340 Geuren van de warme nacht
Slingeren langs de bomen
Bloeiers genieten van de eerste zonnestralen
Het bos ontwaakt uit zijn slaap
Gespannen wandelt hij in trage pas
Met een waas van onzekerheid om zich heen
Door zijn hoofd gieren duizend en een gedachten
Hij vertraagt zijn pas
Zelfs een prille lentezon
Kan de gemoedsrust niet stillen
Gelijk…
Weg-Blijven
netgedicht
3.6 met 9 stemmen
1.332 ach, het lieve mens is me vergeten
leeft zo in ‘t drie koningsfeest
fijn dat u haar zo goed begrijpt
maar kom, ik ga maar weer eens heen
daar is de melkboer, wil jij even
ik ben wat traag en slecht ter been
natuurlijk!…
Begraafplaats
netgedicht
3.4 met 362 stemmen
42.767 Want jong en oud
hebben hier elkaar gevonden
Arm en rijk
liggen hier vredig naast elkaar
Geluk en verdriet
zijn op deze plaats
tot niets verbonden
Leven en dood
liggen hier heel dicht
bij elkaar
't Is hier zo rustig
dat doet mijn adem stokken
Heel even maar
sla ik mijn ogen neer
Terwijl een traan vloeit
langs mijn wang
loop ik traag…
Sneeuwlandschap
netgedicht
4.0 met 32 stemmen
2.330 Of ook:
de haas die sneeuwblind wegschiet
-donkere beweging op heldere rust-
twee blauwe reigers
verbazend traag opvliegend
uit het berijmde oeverriet
een rillend konijn
met zieke ogen
in het afgeknaagde onderhout
schokkender dood
-want met nog slechts een zucht
een lichte trilling van leven-
dan het stijfbevroren eendenkreng
even verder…
Zadoesjnitsa
gedicht
3.2 met 85 stemmen
25.890 Op het dunne blad van een treurwilg
drijf ik traag over de wateren
van Schelde, Zenne, Nete, Leie...
Het blad is smal, maar ik maak plaats
voor mieren, vechtend voor hun leven,
voor vermoeide bijen, oude vlinders,
voor zielen van verdronken dieren,
voor zielen van verdronken kinderen,
in Schelde, Zenne, Nete, Leie...…
TSUNAMI (2)
netgedicht
3.4 met 9 stemmen
1.161 het zepige water in de zinken teil
begin jaren vijftig woningbouw
wordt huizenhoog opgestuwd
als bevroren kijk ik naar het zeil
waarop het water grote kringen
vormt traag verandert in zwembad
met rimpelingen zand loopsteigers
hete muur voelbare herinneringen
het strand van Schier doemt op
verlatenheid met plukjes mensen
een tractor trekt…
Ik zie de morgen als een gouden mist
poëzie
3.9 met 10 stemmen
2.538 Ik zie de morgen als een gouden mist
van eigen rijkdom trage wade
een afgehangen web van draden,
en nu in twist
vingertjes vechten, vingertjes vagen
door de ragen,
rafelen, halen de draden aan,
varen er in het losgegaan
weefsel, maken de fijne gazen
een plundering en de gevlochten mazen
wijden zij uit, werken er een begin
van scheuren, totdat…
Het licht
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
1.009 niet zint
Negatieve gevoelens maken plaats voor de warmte van de vrouw die je bemint
De dagelijkse stress maakt plaats voor zelf geprepareerde gezangen
De pijn in je nek van frustraties waarmee je jezelf hebt behangen
De pijn ebt weg, het is het licht dat haar terrein wint
Gedachtenloos slapen wetende; de dag wordt morgen even zwaar
Het trage…
WIEGELIEDJE VOOR DE GELIEFDE
poëzie
4.4 met 8 stemmen
3.777 Dat trage zich toevouwen je oogleden,
te dragen het loom fluweel van onze nacht.
Onze dag is geweest als bange blanke vazen, die waren blij
de bloemen van ons liefdespel te scharen rei aan rei.
Nu zal je slapen, mijn teergeliefde kind,
want morgen moet je de ogen openen: 'n zeer fris blad dat beeft in morgenwind.…
Gij spreekt geen woord, o vrouw...
poëzie
4.5 met 8 stemmen
4.919 o Wreed gemoed, dat zocht om 't eigen lijden
het trage sussen van hààr haperend-vroom beklag...
-Gij spreekt geen woord, mijn kind, en weent aan mijne zijde
Ik sluit mijn oog. Helaas, ik lach...
--------------------------------------
uit: De modderen man (1920)…
hemels
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
706 minstens zeven
kwekkende kwakende kikkertjes
tussen waterlelies en zwanebloemen
lig ik heel lekker lui languit
in het hoge geurige gras
met klaprozen en margrieten
de blik op hemels oneindig
zie daar drijft engeland
achter een zittend hondje
en opeens is daar spanje
maar dan andersom
naast een heel boze man
een grote vogel trekt
een trage…
D [U] D
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
1.145 Ik mis je zooó,
Ik vind je nog zoo leuk,
Ik wil je nog zo graag,
Ik ging blijkbaar te snel en jy te traag..
Kon je nog maar van me houden,
Dat we elkaar nog konden vasthouden,
Kon je nog maar bij me zijn,
Dat was altijd zo fijn...…
AURORA
netgedicht
3.6 met 13 stemmen
1.631 ze proeft gulzig Homerus' bronsgroene woorden
met haar zachtsmeulende, intens roze lippen,
terwijl haar sterke, slanke handen teder
het vroege, gezeefde morgenlicht strelen,
tot het van rood naar dieprood kleurt
loom en traag strekt ze haar mooie lijf,
de ronding van haar borsten zoekt
uitdagend de stralen van de zon,
een helder flonkerend…
Een goddelijke race
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
717 Nog wat traag
en bedeesd op gang,
begon hij te draaien.
En al na drie ronden
te zweven over ijs,
in een opzwepend
afbeulend tempo,
dat alleen hij
schaatsen kon.
Hij rende over het
water als Jezus
die zijn Vader
in de volgende bocht
zag wegvluchten voor
Zijn verantwoordelijkheid.…
Bomen over bomen.
hartenkreet
3.4 met 9 stemmen
1.429 Even oud staat naast haar, nog stram en fier,
zich traag krakend buigend bij harde wind
de boom, die ik bewonderde als kind,
een meer dan twintig meter hoge populier.
Ze stonden er al vóór ons huis werd gebouwd;
zijn met mij gegroeid, staan er nog, als eerbetoon,
al ruim honderd jaar.…
Plattelandsstoet
netgedicht
3.8 met 9 stemmen
1.864 Op die donkere dag bespraken we
de kist, de kaarten en de cake
Vandaag voert de stille tocht langs
achteloos weggeworpen boerenhoeven
langs verlaten erven waar geen zon
schijnt en toch de schaduw heerst
Traag stappend proberen we de einder,
waar aarde en hemel raken, te ontlopen
stemmen staken, een enkel gebaar
volstaat in de najaarsstilte…
Maanruiters
netgedicht
4.3 met 13 stemmen
687 Het duister sluipt met trage
vleugels door tij en zinken goot,
aangespoord door strakke
teugels, onthult het schuim op
paardenkaken, aangelijnd
door mensenhanden, wacht
hen een zekere dood.…
verandering
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
726 het is herfst
geluiden klinken anders
een verre hond blaft
kaler naar het schijnt
onder een grijswitte lucht
lijkt de oude graanmolen
zwarter en zwaarder
dan gisteren
ik luister hoe het
-gak,gak,gak- van
een ganzen-V aanzwelt en
laag over de wieken wegglijdt
de warme witte adem
van de huizen
kruipt traag omhoog
in de stille herfstlucht…
Nachtlatijn
netgedicht
3.9 met 22 stemmen
1.179 Gestaag verrees de lust omhoog,
traag luisterend naar z’n geestesoog,
misschien doorgeschoten, dus hij zweeg
in alle talen, alleen met z’n nachtlatijn,
of elk lokaal en kroeg toegankelijk zou zijn,
het leek of alles om hem geslonken was,
voordat hij alle lege glazen geklonken had,
wat deelde in het oordeel, sprak alleen
om bij elke slok…
Naast het bed van de dichter
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
504 hij pakt mijn hand, stevig
in de zijne, zacht en oud
waar is ruimte
is er tijd, lees ik zijn voorhoofd
en breng de lauwe thee
naar zijn mond van trillende lippen
heb jij die vrouw nog gesproken
vraagt hij, al tijdens het drinken
maar nee, ik verflauw niet
omhels het rookgordijn van metaforen
er is niets meer uit te leggen
aan de trage…