Alle inzendingen over dalen

1980 resultaten.

Sorteren op:

Dichterslatijn

netgedicht
2.5 met 4 stemmen aantal keer bekeken 489
koud, Koestert schril een vloeibaar goud, Sprankelend in stilstand bevroren, Pegels van ijs markeren de rand, Punten achter elkaar vertand, Verhard en star maar transparant, Kristallen schitteren als korrels zand, Stijgende zon op het koele meer, Stralend licht breekt speels en fel, Warmte krijgt gestaag vrij spel, Smeltende ijskappen dalen…

Hoe zal ik u toch noemen!

poëzie
3.7 met 10 stemmen aantal keer bekeken 2.304
Wanneer uw blikken in mij schijnen en al mijn lijden doen verdwijnen; wanneer uwe ogen liefde stralen en, als de beken in de dalen de bloemekens zo fris besproeien, mijn hart met zoete lust bevloeien: Hoe zal ik u toch noemen? Hoe zal ik u toch noemen?…

Zelfmedelijden

hartenkreet
3.6 met 7 stemmen aantal keer bekeken 1.295
terug ik kan niet winnen Ik val en ik lig stil En wacht Op de wind die gaat waaien En ik graai naar woorden Die verloren zijn gegaan Waardeloos in oren Van anderen Van mensen die jagen En ik maar klagen Dat het anders moet zijn Ik weet het ook niet anders Ik sta en ik ga Heen en terug Vlucht en kom niet meer terug Ik daal…
Shyam21 december 2008Lees meer >

Rafaël

poëzie
3.8 met 8 stemmen aantal keer bekeken 2.388
uw heilge grond te drukken, Ik daal van de Alpen af, in uw gezegend licht; ’k Zal in uw landouwen o Tiber! de eeuwge Stad aanschouwen, Op zeven heuvelen gesticht. o Wat, wat zal mijn hart gevoelen, Wat vuurstroom door mijne adren woelen, Als mij, o Rafaël!…

Moeder Aarde en de mens

netgedicht
3.8 met 9 stemmen aantal keer bekeken 656
de liefde kwam met de noord de oost de west en de zuidelijke wind over Moeder Aarde de zonnestralen schonken warme glimlachjes van geluk met de regen kwamen tranen want wie huilt nu wel eens niet moet de schepper van dit aardse dal gedacht hebben we wandelen over kronkelige paden soms zijn ze bedekt met keien of zitten er kuilen verscholen…

De Beek

poëzie
3.8 met 5 stemmen aantal keer bekeken 1.874
Tot ze, aan de begrenzing schier van het daglicht, voor de ruimte van een open dal komt. - Hier, meent zij zeker, moet het wezen... En zij valt in de rivier.…

- Het zachte ruisen van de wind -

netgedicht
4.5 met 23 stemmen aantal keer bekeken 584
Zonder een begin van heuvels, voelt de berg geen berg, maar een nevel het dal, is een vreemde, draagt de herinnering het voelt de indringende leegte niet, de schuimkoppen in de rivier het voelt, het breekt vage weerspiegeling het zachte ruisen van de wind de gewijde zwarte grond barst open, gaf met een diepe zucht de levensgeest de…

Geen bloed, geen angst?

netgedicht
4.5 met 4 stemmen aantal keer bekeken 503
breekt, om gelijkheid smeekt de geur van bloesem wat alles in zich heeft wat het leven geeft en neemt daaruit moet het beste vaak nog komen, convenant van vrijwilligheid, alle volmachten intens overleefd gloeiend in de ongerijmdheid van de zon, vernist met de glans liefde in een onovertroffen werkelijkheid, over de pieken en de dalen…
Pama1 augustus 2020Lees meer >

De wekroep

poëzie
3.2 met 4 stemmen aantal keer bekeken 2.149
Voor de eerste maal na de verruwde dagen dalen de dieren naar de waterplekken. En de stalkalvren die zulk licht niet zagen, schuren verblind hun kop tegen de hekken. Vluchten van duiven wiggen in de winden, wit en wildkirrend, in één zucht hun sporen. Het leven diep benee en diep in 't blinden des hemels weeft uit regen en zon weer koren.…

Victoria

netgedicht
3.6 met 16 stemmen aantal keer bekeken 1.166
Dan treft de traan een dieper dal, en overstroomt de beker van genot. Aanschouw! In donkere catacombes dwaalt de ketter, door groteske gewelven, van het heiligdom dat achteloos zijn deuren niet sluit. De gazelle danst een tedere pas. Vorst winter bevriest tersluiks haar adem, waarmee zijn koelbloedige karakter is geopenbaard.…
Terry Islay2 november 2010Lees meer >

Slot: De terugkeer van de koning

netgedicht
4.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 704
gegaan, las ziel der kleine luiden Gelouterd door de IJzerbron nam lichtkracht toe tot aan zijn mond Zijn steengeslepen lichaam werd één compacte krachtbaan Toch is zijn ziel gebleven, een koele milde Bron waarin zijn Geest weerspiegelt, gelijkend op de Zon Het tijdstip van zijn terugkeer werd hem dit jaar gegeven Hij schenkt het Ochtend-dal…

STER

netgedicht
2.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 619
Kijk, zijn oog achter de ramen knijpt hij toe en dan begint in die uithoek van 't heelal waar hun huis staat in het dal een sonoor geluid: hij spint. Nu wordt het te koud daarboven en ze sluiten de gordijnen. Daarna zal de ster verdwijnen als ze ’t buitenlicht weer doven.…

Gods aangezicht het is...

poëzie
3.0 met 4 stemmen aantal keer bekeken 1.276
Gods aangezicht, het is de atmosfeer, Het zijn de bomen, is der wolken veer, De akkers en de gronden en de dalen, De bergen en de schitterende schalen Der zeeën, waar de zilvervis in school, Gods aangezicht is in de veldviool, In struik en plant en in der dieren oog, Het is Gods beeltenis, die uit de takken vloog, Wanneer de vogel op…

Droom in stilzwijgen

hartenkreet
3.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 919
alles dat ik nu omring s tilzwijgend voel ik alles t rekken naar het alwetende z ien en ruiken en voelen w etende dat alles verandert i n één golvende beweging nu j ou zien meebewegen op mijn g rote reis naar een voorlopig e indpunt voor de volgende reis n aar een nu onbekende toekomst d walend samen op weg naar meer o ver pieken en dalen…

zomer op het land

netgedicht
4.2 met 4 stemmen aantal keer bekeken 524
op roerig stuivende kinderen ze vieren valken aan de hand die bovenaan weg duiken de vleugels uitslaan badgasten luieren in een slaapkamer het bed is het strand door hun halfslaap drijven wolken zeeanemonen roodwit aan de rand een zeil duikt op schuim de groene berg vloeit van de kruin lichter lichter is de dag twee ruiters dalen…

Dichtergave.

poëzie
2.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 857
Dichterwoorden zijn als stralen, Die van smart noch waan besmet In der harten afgrond dalen Onverlet. Dichterwoorden zijn als tranen Van wie almaar wenen moet Om een liefde nooit verstaan en Toch zò zoet. Dichterwoorden zijn als lachjes Van een kindje, zilver-klaar, Spelensluid of mijmerzachtjes, Innigst-waar.…

FESTIJN

hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 1.241
Bar en breekbaar kan de dag vaak zijn Bergen en dalen, ups en downs en de valkuil komt in al haar venijn. Mijn stel ware vrienden daar trek ik me dan aan op Wat kunnen warme en begrijpende harten me slepen tot de hoogste top. Schattige lieverds, ik kan jullie nooit genoeg danken In voor en tegenspoed samen een potje janken.…
sweetje21 juli 2014Lees meer >

Eerste deel van rondreis door Zuid-Spanje

netgedicht
4.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 512
Bij avondzoelte afdalen naar Granada: we zien een zwart dal vol vuurvliegjes, staan spoedig onder heersende lantaarns. Zigeunerdansen: voeten gaan daverend hard: muziek wordt versmoord. Struiken vol bloemen hangen over balkons heen, brengen frisse geur en opbeurende stemming in smalle schaduwstraatjes. De kathedraal...…
Han Messie27 september 2014Lees meer >

Dichtergave.

poëzie
4.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 997
Dichterwoorden zijn als stralen, Die van smart noch waan besmet In der harten afgrond dalen Onverlet. Dichterwoorden zijn als tranen Van wie almaar wenen moet Om een liefde nooit verstaan en Toch zò zoet. Dichterwoorden zijn als lachjes Van een kindje, zilver-klaar, Spelensluid of mijmerzachtjes, Innigst-waar.…

het gedicht

gedicht
3.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 2.288
(De nacht was begonnen te dalen uit een hemel vol zilveren gruis waar de sterren zich vurig herhalen in gestalten van driehoek en kruis.) Toen zag ik de luchterboom vóór me doven een onbereikbaar gebleven geheim, - plotseling stonden mij zeven strofen in het fonkellicht van het rijm.…

Troost Rijk

hartenkreet
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 872
De zon aan de roze hemel te zien dalen wanneer intieme nestgeuren vervalen. Plots weer te ruiken... balsempolulieren die het met hun katjes vieren! Wit wuivend riet door de zon op zien lichten, ruwe windstoten ons doen ontwaken, waardoor we in onze krachten raken om niet om te waaien.…

Voer zwarte vissen niet

netgedicht
3.0 met 4 stemmen aantal keer bekeken 465
Uitgewerkte gedachten dalen af, naar onpeilbaar diepe oceanen, die onze onbewuste levens zijn. Hier zwemmen ze in het donker, zoals ook diepzeevissen doen. Licht is leven. Zwart is als de dood. Zo lijkt het totdat een zwarte vis, door een idee wordt opgewekt, en bewust naar boven komt.…

LEVEN

poëzie
4.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 1.004
Lacht ons een heuvel tegen, Met welig groen beplant, - Wij vinden steile wegen, En distels in het zand; En lokt het dal beneden Ook door zijn dicht gewas,- Dáár smoren onze treden In loos bedekt moeras; En als met minzaam vleien Der bergen top ons trekt, - Wij vinden woestenijen Met dichte sneeuw…
Jan Brester28 oktober 2016Lees meer >

We moeten doorgaan!!

netgedicht
4.0 met 4 stemmen aantal keer bekeken 574
doorgaan, in de twijfelende zekerheid om door te gaan, in deze ontroerende en onzekere tijd, om door te gaan in het samen zijn, met het zweet en de zon op ons gezicht, om door te gaan, in de loopgraven zonder licht om dan weer verder te gaan tot we allen samen zijn, om even stil te staan om uiteindelijk toch weer uit een diepste dal…
Pama27 maart 2020Lees meer >

thuis

hartenkreet
2.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 506
Als ik thuis ben neem ik plaats in mezelf en zoek daarvoor mijn mooiste plekje waarin ik heerlijk onderuit lig zo is thuis zijn dalen en landen in mezelf, is er geen ander en geen andere tijd.…

WINTERMUGGEN

poëzie
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 2.139
Ze varen hoge, in 't vloe; ze dalen diepe, in de ebbe; ze weven, heen en weer, hun witte winterwebbe. Hun winterwebbe zal, dat lijnwaad zonder vlekken, de zuiverlijke schoot van moeder Aarde dekken. Ze ligt in heure slaap, ze droomt de schuldeloze, de maagdelijke droom van nieuwe lenterozen.…
Guido Gezelle21 november 2017Lees meer >

hieperdepiep hoera

netgedicht
1.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 824
binkie met noa als de grote zus en boaz als de kleine broer vrolijk de familie fuivend het lastigst om te nemen zijn de drempels en de rafels van willen wat je niet mag dan wolkt de hemel zonnig tot donderend boos verdriet met ook voor de piste het eerste diploma al op zak neemt hij skiënd en slalommend de vele pieken en het enkel dal…

Hoeveel is mijn leven waard?

hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 482
Steeds minder pieken steeds meer dalen En dan proberen niet te klagen. Moet ik iemand betalen? Of smeken om me hieruit te halen? Of maar door Blijven rennen, Terwijl alles blijft vertragen. Wat verdien ik? Met hard werken, vieze handen, zonder klagen. Hoeveel is mijn leven waard? Kan je door fouten blijven vallen?…
OneReason14 februari 2019Lees meer >

Verdwenen verdriet

netgedicht
2.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 581
Reizend langs de paden, wegen, meren en dalen. Stranden vol kabaal. Het gewone. Vooral het gewone bleef me bij, zoals de omwonenden en haar volgelingen. Wandelend richting de bergen stonden we oog in oog met de tijd. De dagen werden weken, de maanden jaren. Het vloog voorbij.…
WouterLAM23 september 2019Lees meer >

Weerlicht

netgedicht
3.2 met 11 stemmen aantal keer bekeken 724
Het ruimteschip meert in 't beloofde land Maar mist de taal van een Arabisch kind Ligt Netanyahu met één been in 't graf Der Wederdopers en Anabaptisten In lichterlaaie staat de dodenmars Speelt Amnesty de Internationale Dan horen wij de zonnevlechtverhalen Waarin het riet ruist van Sheherezade En zien het waterpeil steeds verder dalen…