1980 resultaten.
Dichterslatijn
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
489 koud,
Koestert schril een vloeibaar goud,
Sprankelend in stilstand bevroren,
Pegels van ijs markeren de rand,
Punten achter elkaar vertand,
Verhard en star maar transparant,
Kristallen schitteren als korrels zand,
Stijgende zon op het koele meer,
Stralend licht breekt speels en fel,
Warmte krijgt gestaag vrij spel,
Smeltende ijskappen dalen…
Hoe zal ik u toch noemen!
poëzie
3.7 met 10 stemmen
2.304 Wanneer uw blikken in mij schijnen
en al mijn lijden doen verdwijnen;
wanneer uwe ogen liefde stralen
en, als de beken in de dalen
de bloemekens zo fris besproeien,
mijn hart met zoete lust bevloeien:
Hoe zal ik u toch noemen?
Hoe zal ik u toch noemen?…
Zelfmedelijden
hartenkreet
3.6 met 7 stemmen
1.295 terug
ik kan niet winnen
Ik val en ik lig stil
En wacht
Op de wind die gaat waaien
En ik graai naar woorden
Die verloren zijn gegaan
Waardeloos in oren
Van anderen
Van mensen die jagen
En ik maar klagen
Dat het anders moet zijn
Ik weet het ook niet anders
Ik sta en ik ga
Heen en terug
Vlucht en kom niet meer terug
Ik daal…
Rafaël
poëzie
3.8 met 8 stemmen
2.388 uw heilge grond te drukken,
Ik daal van de Alpen af, in uw gezegend licht;
’k Zal in uw landouwen
o Tiber! de eeuwge Stad aanschouwen,
Op zeven heuvelen gesticht.
o Wat, wat zal mijn hart gevoelen,
Wat vuurstroom door mijne adren woelen,
Als mij, o Rafaël!…
Moeder Aarde en de mens
netgedicht
3.8 met 9 stemmen
656 de liefde kwam
met de noord de oost de west
en de zuidelijke wind
over Moeder Aarde
de zonnestralen schonken
warme glimlachjes van geluk
met de regen kwamen tranen
want wie huilt nu
wel eens niet
moet de schepper van dit
aardse dal gedacht hebben
we wandelen over kronkelige paden
soms zijn ze bedekt met
keien of zitten er kuilen
verscholen…
De Beek
poëzie
3.8 met 5 stemmen
1.874 Tot ze, aan de begrenzing schier
van het daglicht, voor de ruimte
van een open dal komt. - Hier,
meent zij zeker, moet het wezen...
En zij valt in de rivier.…
- Het zachte ruisen van de wind -
netgedicht
4.5 met 23 stemmen
584 Zonder een begin van heuvels,
voelt de berg geen berg, maar een nevel
het dal, is een vreemde,
draagt de herinnering
het voelt de indringende leegte niet,
de schuimkoppen in de rivier
het voelt, het breekt vage weerspiegeling
het zachte ruisen van de wind
de gewijde zwarte grond barst open,
gaf met een diepe zucht de levensgeest
de…
Geen bloed, geen angst?
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
503 breekt, om gelijkheid smeekt
de geur van bloesem wat alles in zich
heeft wat het leven geeft en neemt
daaruit moet het beste vaak nog komen,
convenant van vrijwilligheid,
alle volmachten intens overleefd
gloeiend in de ongerijmdheid van de
zon, vernist met de glans liefde in
een onovertroffen werkelijkheid,
over de pieken en de dalen…
De wekroep
poëzie
3.2 met 4 stemmen
2.149 Voor de eerste maal na de verruwde dagen
dalen de dieren naar de waterplekken.
En de stalkalvren die zulk licht niet zagen,
schuren verblind hun kop tegen de hekken.
Vluchten van duiven wiggen in de winden,
wit en wildkirrend, in één zucht hun sporen.
Het leven diep benee en diep in 't blinden
des hemels weeft uit regen en zon weer koren.…
Victoria
netgedicht
3.6 met 16 stemmen
1.166 Dan treft de traan een dieper dal,
en overstroomt de beker van genot.
Aanschouw!
In donkere catacombes dwaalt de ketter,
door groteske gewelven,
van het heiligdom
dat achteloos zijn deuren niet sluit.
De gazelle danst een tedere pas.
Vorst winter bevriest tersluiks haar adem,
waarmee zijn koelbloedige karakter is geopenbaard.…
Slot: De terugkeer van de koning
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
704 gegaan, las ziel der kleine luiden
Gelouterd door de IJzerbron
nam lichtkracht toe tot aan zijn mond
Zijn steengeslepen lichaam
werd één compacte krachtbaan
Toch is zijn ziel gebleven, een koele milde Bron
waarin zijn Geest weerspiegelt, gelijkend op de Zon
Het tijdstip van zijn terugkeer werd hem dit jaar gegeven
Hij schenkt het Ochtend-dal…
STER
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
619 Kijk, zijn oog achter de ramen
knijpt hij toe en dan begint
in die uithoek van 't heelal
waar hun huis staat in het dal
een sonoor geluid: hij spint.
Nu wordt het te koud daarboven
en ze sluiten de gordijnen.
Daarna zal de ster verdwijnen
als ze ’t buitenlicht weer doven.…
Gods aangezicht het is...
poëzie
3.0 met 4 stemmen
1.276 Gods aangezicht, het is de atmosfeer,
Het zijn de bomen, is der wolken veer,
De akkers en de gronden en de dalen,
De bergen en de schitterende schalen
Der zeeën, waar de zilvervis in school,
Gods aangezicht is in de veldviool,
In struik en plant en in der dieren oog,
Het is Gods beeltenis, die uit de takken vloog,
Wanneer de vogel op…
Droom in stilzwijgen
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
919 alles dat ik nu omring
s tilzwijgend voel ik alles
t rekken naar het alwetende
z ien en ruiken en voelen
w etende dat alles verandert
i n één golvende beweging nu
j ou zien meebewegen op mijn
g rote reis naar een voorlopig
e indpunt voor de volgende reis
n aar een nu onbekende toekomst
d walend samen op weg naar meer
o ver pieken en dalen…
zomer op het land
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
524 op roerig stuivende
kinderen ze vieren valken aan de hand die
bovenaan weg duiken de vleugels uitslaan
badgasten luieren in een slaapkamer
het bed is het strand door hun halfslaap
drijven wolken zeeanemonen
roodwit aan de rand
een zeil duikt op schuim
de groene berg vloeit van de kruin
lichter lichter is de dag
twee ruiters dalen…
Dichtergave.
poëzie
2.5 met 2 stemmen
857 Dichterwoorden zijn als stralen,
Die van smart noch waan besmet
In der harten afgrond dalen
Onverlet.
Dichterwoorden zijn als tranen
Van wie almaar wenen moet
Om een liefde nooit verstaan en
Toch zò zoet.
Dichterwoorden zijn als lachjes
Van een kindje, zilver-klaar,
Spelensluid of mijmerzachtjes,
Innigst-waar.…
FESTIJN
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.241 Bar en breekbaar kan de dag vaak zijn
Bergen en dalen, ups en downs en de valkuil komt in al haar venijn.
Mijn stel ware vrienden daar trek ik me dan aan op
Wat kunnen warme en begrijpende harten me slepen tot de hoogste top.
Schattige lieverds, ik kan jullie nooit genoeg danken
In voor en tegenspoed samen een potje janken.…
Eerste deel van rondreis door Zuid-Spanje
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
512 Bij avondzoelte
afdalen naar Granada:
we zien een zwart dal
vol vuurvliegjes, staan spoedig
onder heersende lantaarns.
Zigeunerdansen:
voeten gaan daverend hard:
muziek wordt versmoord.
Struiken vol bloemen
hangen over balkons heen,
brengen frisse geur
en opbeurende stemming
in smalle schaduwstraatjes.
De kathedraal...…
Dichtergave.
poëzie
4.3 met 3 stemmen
997 Dichterwoorden zijn als stralen,
Die van smart noch waan besmet
In der harten afgrond dalen
Onverlet.
Dichterwoorden zijn als tranen
Van wie almaar wenen moet
Om een liefde nooit verstaan en
Toch zò zoet.
Dichterwoorden zijn als lachjes
Van een kindje, zilver-klaar,
Spelensluid of mijmerzachtjes,
Innigst-waar.…
het gedicht
gedicht
3.3 met 3 stemmen
2.288 (De nacht was begonnen te dalen
uit een hemel vol zilveren gruis
waar de sterren zich vurig herhalen
in gestalten van driehoek en kruis.)
Toen zag ik de luchterboom vóór me doven
een onbereikbaar gebleven geheim, -
plotseling stonden mij zeven strofen
in het fonkellicht van het rijm.…
Troost Rijk
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
872 De zon aan de roze hemel te zien dalen
wanneer intieme nestgeuren vervalen.
Plots weer te ruiken...
balsempolulieren die het met hun katjes vieren!
Wit wuivend riet door de zon op zien lichten,
ruwe windstoten ons doen ontwaken,
waardoor we in onze krachten raken
om niet om te waaien.…
Voer zwarte vissen niet
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
465 Uitgewerkte gedachten dalen af,
naar onpeilbaar diepe oceanen,
die onze onbewuste levens zijn.
Hier zwemmen ze in het donker,
zoals ook diepzeevissen doen.
Licht is leven. Zwart is als de dood.
Zo lijkt het totdat een zwarte vis,
door een idee wordt opgewekt,
en bewust naar boven komt.…
LEVEN
poëzie
4.0 met 3 stemmen
1.004 Lacht ons een heuvel tegen,
Met welig groen beplant, -
Wij vinden steile wegen,
En distels in het zand;
En lokt het dal beneden
Ook door zijn dicht gewas,-
Dáár smoren onze treden
In loos bedekt moeras;
En als met minzaam vleien
Der bergen top ons trekt, -
Wij vinden woestenijen
Met dichte sneeuw…
We moeten doorgaan!!
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
574 doorgaan, in de
twijfelende zekerheid om door
te gaan, in deze ontroerende
en onzekere tijd, om door te
gaan in het samen zijn,
met het zweet en de zon
op ons gezicht, om door
te gaan, in de loopgraven
zonder licht om dan weer
verder te gaan tot we allen
samen zijn, om even stil te
staan om uiteindelijk toch
weer uit een diepste dal…
thuis
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
506 Als ik thuis ben neem ik plaats in mezelf
en zoek daarvoor mijn mooiste plekje
waarin ik heerlijk onderuit lig
zo is thuis zijn dalen en landen in mezelf,
is er geen ander en geen andere tijd.…
WINTERMUGGEN
poëzie
5.0 met 1 stemmen
2.139 Ze varen hoge, in 't vloe;
ze dalen diepe, in de ebbe;
ze weven, heen en weer,
hun witte winterwebbe.
Hun winterwebbe zal,
dat lijnwaad zonder vlekken,
de zuiverlijke schoot
van moeder Aarde dekken.
Ze ligt in heure slaap,
ze droomt de schuldeloze,
de maagdelijke droom
van nieuwe lenterozen.…
hieperdepiep hoera
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
824 binkie
met noa als de grote zus
en boaz als de kleine broer
vrolijk de familie fuivend
het lastigst om te nemen
zijn de drempels en de rafels
van willen wat je niet mag
dan wolkt de hemel zonnig
tot donderend boos verdriet
met ook voor de piste
het eerste diploma al op zak
neemt hij skiënd en slalommend
de vele pieken en het enkel dal…
Hoeveel is mijn leven waard?
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
482 Steeds minder pieken steeds meer dalen
En dan proberen niet te klagen.
Moet ik iemand betalen?
Of smeken om me hieruit te halen?
Of maar door Blijven rennen,
Terwijl alles blijft vertragen.
Wat verdien ik?
Met hard werken, vieze handen, zonder klagen.
Hoeveel is mijn leven waard?
Kan je door fouten blijven vallen?…
Verdwenen verdriet
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
581 Reizend langs de paden,
wegen, meren en dalen.
Stranden vol kabaal.
Het gewone.
Vooral het gewone
bleef me bij,
zoals de omwonenden
en haar volgelingen.
Wandelend
richting de bergen
stonden we
oog in oog
met de tijd.
De dagen
werden weken,
de maanden jaren.
Het vloog voorbij.…
Weerlicht
netgedicht
3.2 met 11 stemmen
724 Het ruimteschip meert in 't beloofde land
Maar mist de taal van een Arabisch kind
Ligt Netanyahu met één been in 't graf
Der Wederdopers en Anabaptisten
In lichterlaaie staat de dodenmars
Speelt Amnesty de Internationale
Dan horen wij de zonnevlechtverhalen
Waarin het riet ruist van Sheherezade
En zien het waterpeil steeds verder dalen…