4357 resultaten.
De ontvallen dichter
netgedicht
3.6 met 33 stemmen
640 nog eenmaal
dwarrelen geletterde vlokken
gelijk uitgepluisde witte watten
langs schouders en
dunne vaalbleke lokken
bedekken mede
als een hemelse manteling
de lange zwarte jas
met opgestikte zakken
ik draag een harnas;
een omhulling over
stilzwijgen getrokken
in gedachten,
ontdaan van dynamiek
en gevoelens aan
ijspegels…
Hun steile eindigheid
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
468 beklom
hun steile eindigheid
verloor de horizon
verdwaalde snel
in onherbergzaamheid
was mijn oriëntatie kwijt
in een wereld die
niet aan mijn voeten lag
probeerde op mijn
schreden terug te keren
accepteerde de vertrouwensbreuk
heb mijn herinnering begraven
durf mij weer op pad te wagen de
verloren wereld zal ik altijd bij me dragen…
droom me
netgedicht
4.4 met 23 stemmen
835 droom me, laat mij schuilen
in stilte
onder je weidse vleugels
laat ruimte mij oplossen
wanneer ik val
zonder horizon, vrij van gedaante
om op zilveren oevers te ademen
een nest bouwen
zal ik
met tedere wolkjes en gouden zonlicht
voor jou
adem van mijn adem
roep mij niet meer
als schaduw van onvergankelijkheid
maar
draag me…
Wie met de zon danst
netgedicht
4.9 met 43 stemmen
1.053 Wie met de zon danst
als een kind
in zomers die
als bladeren verwaaien
kan verdwalen
op de wind
tot aan het graf van
een winterse dood
zal ik de mantel van
herfstvlinders dragen
met vleugel-ogen
zonder vragen
mijn schaduw
vooruitwerpen
in de tijd
waar ik het licht
kan vangen dat
paden plaveid
om rozen te kweken
want geuren worden…
waar ik mij vinden zal
netgedicht
3.6 met 13 stemmen
784 toch zijn er weer die warm oranje dagen
waarin de wereld klopt in mij
verlaten wil ik dan de schemer van voorbij
om blije vogel tussen groen- en blauwe veren
hoger dan hoog het leven in te dragen
de onderstroom verdwijnt en ook de kou
daar waar het zonlicht tovert tussen groen
van geel tot blauw en vermiljoen
baad ik me vrij in alle kleuren…
Grieks
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
734 Een land met Griekse mensen, gestrand in de ellende
Schreeuwend om hulp met centen, het is een grote bende
Bij mij groeit de gedachte,ik sta me af te vragen
Heeft het nu nog wel nut, water naar de zee te dragen
De put vol helpend water, heeft zoals men het bekijkt
Na rijkelijk geklater, zijn bodem nu bereikt.…
Thans
netgedicht
3.8 met 18 stemmen
825 morgen zal zich
spiegelen aan vandaag
maar het heden nog aan gister
zo komt het
dat ik thans een herinnering draag
waarop ik teer;
een dunne laag
zo licht als een veer
maar wel met een gouden rand;
handjes vol geluk
wil voor even gedragen worden
in geborgen gedachten
die zichzelf zalig aaneenrijgen
en niet op uitstel willen wachten…
REQUIEM AETERNAM
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
688 Deze hartenkreet gemaakt nav het Requiem van Iver Kleive,
Nederlandse première in de Westerkerk te Amsterdam op 11-9-11
draag ik op aan Marijke Romeijn en Thea Wijn.…
Gedragen
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
579 woorden
vullen de ruimte
pijn snijdt
door ons heen
daar
waar wij
alle maskers
laten zakken
treffen
onze zielen
elkaar naakter
dan ooit
zien
met andere ogen
het lichaam
spreekt
voelen ons alleen
lijden verlaten
dragen tezamen
delen affectie
krijgen respons
op vragen
die wij
niet hadden
vuisten gebald
het leven gevierd…
Ik ben met u
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
565 Wat er ook gebeuren mag
In vreugde en bange dagen
Hij zal ons blijven dragen
In voorspoed en tegenslag.
Vertrouw maar op Zijn woord
Zoals Hij het heeft gezegd
Dan komt alles goed terecht
En kunnen we rustig voort.…
MEISJESVERDRIET
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
771 Kon ik mijn verdriet maar dragen
deed mijn hart maar niet zo’n pijn
Kon ik maar iemands hulp vragen
kon ik maar minder eenzaam zijn
Kon ik ‘t anders zijn maar torsen
ging de smart enkel maar voorbij
Waarom zo veel druppels morsen
en dat alleen in het leven van mij
Kon ik ‘t eenzaam maar hebben
was nu de nacht maar minder stil
Kon het eenzaam…
Avondkrieken
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
462 het heeft geen zin te wachten
tot een eeuwige zondvloed zal louteren
tot dagen vervagen in welbehagen
zelfs dan
blijven verdroogde rivieren dor
en zal de einder geen honingzoet dragen
zelfs als ik snak naar koelte in verzengende hitte
zelfs als ik honger naar warmte in koude duisternis
zelfs dan
laat ik mij verblinden door verzonnen dromen…
Prinses Maxima
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
567 Gekozen tot Dom Bontje van het jaar,
Word je als Maxima toch diep beledigd,
Maar hoor hoe Maxima zich nu verdedigt:
“Dat ik die bontkraag draag is niet zo raar,
Zo ‘n wasbeerkraagje hoort gewoon bij mij,
Per slot zit ik er heel graag warmpjes bij.”…
sneeuw !
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
561 De Goden schudden hun bedden op
Vlokjes van onschuld dansen met
pluisjes van dons
Zuiverder wit kan niet bestaan
als van een maagd die zich
behoedzaam neervleit in de straat
Die zichzelf niet meer herkent
Stemmen niet ver van stilte
Voetstappen die alles verraden
Lijdzaam dragen takken hun nieuwe
last en buigen diep voor de
passanten…
Het hart der volkeren
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
742 De eenzaamheid der volkeren
alsmede haar geborgen veiligheid,
draag ik en koester ik
in mijn hart.
Mijn hart en de twee ogen vol van eeuwigheid, volledig
en vredige scherpzinnigheid. Diep van binnen.
Alles droeg bij tot verbrede broederschap en verwantschap.
Eveneens aan de eenzijdige doch veelzijdige waardigheid
in en van ieder mens.…
Soiree
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
673 dwalen, verdwalen
in de avonduren
wanneer de vuurbal
zijn glans tekent
op het zomerdak
de mus ontmoeten
die onstuimig kwelend
haar kleintjes bewaakt
waar de moederwarmte
mijn eigen broosheid raakt
rustend op mijn stiltebankje
onder de bejaarde eik
zo gestadig en vertrouwd
bedenk ik de hoop
draag ik gedachteliefdes
dwalen, verdwalen…
lampionnen
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
1.024 als een jonge vogel die
los van zijn nest wil komen
slaat het kind zijn armen
fladderend op en neer
het ondoorgrondelijke water
kan het tere niet dragen
opent de stomme onverzadigbare kaken
om de mond te snoeren van het weerloze
kruipend neemt het stille geweld bezit
van wat het niet tillen kan
als het kind de kleine armen strekt
buigt…
De blik zag wereldwijd
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
432 ontmoette haar of hem
de stem indifferent
heel anders
dan ik ooit had gekend
de lucht
droeg geen woorden
maar ik kon de resonans
diep van binnen horen
de blik
zag wereldwijd
en toch gericht op mij
in het leggen van contact
voelde een hand
aarde wilde mij niet dragen
ik was verlicht
met zoveel vragen
een lach spleet
onverwacht…
De vrouwen die ik heb gekend
poëzie
5.0 met 1 stemmen
1.516 Zo draag 'k, - mijn eigen vreugde wáard -
in naderend minnens-duister,
mijn ongenaakbare min, bewaard
onder scheuren-schone kluister.
-----------------------------------
uit: Het vader-huis (1903)…
Bezwering van een paardenbloem
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
576 het prima
moet nog wel wennen aan de wind
de temperatuur in de hogere lagen
Hoef alleen het gemis maar los te laten
kleurenfoto met pluisjes van de pisseblom
de smaak van gele bloemblaadjes zoetbitter
het eten van salade op een wit balkon
Adem me maar weg als je kunt
het zaad is welgevormd en licht
mijn gewicht makkelijk te dragen…
Nergens in dat eeuwig ooit
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
693 Ach wat
mijn hart van leegte
heeft geen vragen
besteed geen gedachten
aan verloren dagen
jij laat mij achter
en ik ga verder
dan samen in het duister
om water te dragen
naar de dromenoceaan
van groot verlangen
het concept ligt
hier voor handen
draagt weemoed
naar zijn golvengraf
ik heb mijn leven
volgeschreven
met waterdunne…
station Alkmaar
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
559 de blikken van stille mensen op het perron
vertragen de trein
hun slappe armen houden de wijzers
van de stationsklok tegen
ik draag geen bloemen
onaangenaam dwarrelt koude lucht op
ik denk aan de gesloten blinden
stof dansend in zonnebanen
over het bed met de koperen spijlen
vermomd als de maan herken ik haar
achter het beslagen raam…
alles is tijd
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
574 je verbergt me
in jouw gedicht
je maakt er duinen, het water helder
en een schip vaart heen en weer
hoge halmen dragen de zon
vrij om het licht te begrijpen
en voor dagen die nog geen zomer zijn
bouw je een huis, een raam met
verziende ogen voor als je weg bent
vogels
en bomen
en zodra de lucht geklaard is
schrijf je dagreizen,…
verloren
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
483 op het pad liggen
kronkelige takken die de boom
niet langer dragen kon
op de grond achtergelaten
bladmuziek de verregende ROUTE 66
en onbespeelbare Groove Blues
in de vijver drijft
in tevergeefse dodelijkheid
een uitgewoond pakje Camel sigaretten
uit de struiken steekt
een rode vervormde paraplu
voorgoed uit de wind gehouden
en…
Gebroken dans
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
563 Knisperend rol ik de kiezels
onder mijn voetzolen heen en weer
de regen valt gestaag op het leed
dat ik op mijn schouders draag
In mijn hoofd dansen satijnen schoenen
een dreunend ritme op de houten vloer
pas de chat, pas de chat
pirouettes in het kwadraat
Melodie van roze geschulpte tule
speelt gebroken tonen in mijn oor
ik wil mijn last…
Vertrouwen
netgedicht
3.1 met 8 stemmen
510 waarin ik mij geen zorgen
hoef te maken,
dat ik de straat kan oversteken
zonder mijn ogen open te doen
alle stoplichten staan voor mij op groen
geen voertuig zal mij ooit raken
voor hun staat dat licht op rood
en mocht er één het toch eens wagen
dat te negeren
sta jij daar klaar
om hen te weren
en om mij veilig naar de overkant te dragen…
boom
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
456 neem het eerste woord
dat in je opkomt en
draag het met je mee
zover je maar kunt:
boom
denk bijvoorbeeld
aan alle fysische eigenschappen
maar dan had het ook
iets heel anders kunnen zijn
denk dan aan het ruisen
van de bladeren als het regent
maar dat is slechts
hoe je de boom hoort
denk dan aan de boom
die je nooit zult…
afscheid
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
737 Het is een jaar van afscheid nemen
en water dragen naar het land
Het is een jaar van tegemoetkomen
en handen reiken naar het heelal
Het is een jaar van last verlichten
en ruggen rechten voor wat komt
Het is een jaar van richting kiezen
en voeten plaatsen op gevoel
Het is een jaar van gas terugnemen
en stil staan bij wat telt
Vrienden, moeders…
Wolken
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
581 Nooit zag ik zo veel wolkenluchten
maan en zon werden vriend aan huis
ieder raam geeft andere vruchten
de hemel vergroot mijn thuis
De rivier stemt tot nadenken
de stroom van het leven is dicht bij
het raam bedient mij op mijn wenken
de keus van het raam is vrij
Dit huis is als een kathedraal
mijn oorsprong draag ik mee
bezinning, ontmoeting…
Vleugje romantiek
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
538 ik heb de film
in je ogen gezien
de meeslepende muziek
van je stem gehoord
na het laatste
akkoord zijn wij
naar buiten gegaan
stilte sprak ons aan
in samen lopen
ontwarden wij knopen
die ons hinderden
in het dagelijks bestaan
streken plooien glad
die wij al niet meer zagen
in het dagelijks dragen
van dezelfde last
we hebben…