2969 resultaten.
het spoor van de meeuw
netgedicht
3.8 met 20 stemmen
620 het zwijgen van het strand
draagt een ander gezicht, vreemd
toegevouwen
alsof haar stilte is zwartgemaakt
op wimpers en wenkbrauwen
vele dagen lang
uren waarin het reizen
steeds kleiner werd door het twijfelend tasten
aan torenklokken
die zonder reliëf
de wijzers vastmaakten, noordwaarts
tegen voorbijgaande duinen
en het geraamte…
Kleine dingen
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
625 te keren
tot aan de horizon van mijn bestaan
zweven wil ik over bergen en dalen
stil genieten van een vergezicht
zelf mijn vrijheid te bepalen
dat mijn levensdoel verlicht
met de duizenden vogels zingen
in bossen en bomen her en der
van het geluk en nog zoveel dingen
van mijn liefde niet eens zo ver
warmen in zonnestralen aan het strand…
Stille morgen
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
522 En de held're klanken van vogels met vleugelen
zijn op velden en stranden te horen.
Ze laten zich door niemand beteugelen
en verlaten hun stek om elkaar te bekoren.
En op deze prille gewilde morgen,
op dit verstilde moment;
is 'r niets wat onzuiver is verborgen,
zoals we soms bij mensen zijn gewend.…
lagune
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
925 op het klamme strand van haar huid
waar de lagune zich opent
huist het weekdier
in wier dat deint
op de hijgende ademhaling van een zee
die het akkerland verkleint
spiegels waarin wij herkennen
spatten uiteen en in scherven dalen wij
langs atonale toonladders,
happen naar licht dat zich nestelt
in haar vergezicht
jij, stamelt zij
met…
Rond Oktober
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
534 Gekneveld stuifzand wringt
de jongste vloed uit het zwierige duin
stormachtige buien knijpen traag
het oude, zwakke licht uit de dagen
de eeuwige branding verslindt gulzig
vermaalt smeulende zomersporen tot schuim
een eindeloze en gapende leegte vult
de uit schemer opgetrokken herfstdagen
alles wat stranden steeds stempelt
sterft gestadig…
het stille zand
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
633 ik lees het in de krassen
op mijn gezicht
wat kunnen we nog vieren als
gebroken wolken mij stenigen
eenvoud mijn intellect te boven gaat
en mijn wezen zich als een zonderling gedraagt
het evenwicht draagt niet de kunstenaar
maar raapt zijn poëzie in een gretigheid
naar woorden bijeen en sterft gelijk
het stille zand op een verlaten strand…
Ik wilde met je lachen
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
595 Ik wilde met
je hollen langs het strand en
proeven van je mond het zilte
van de zee.
Nu ben ik al tevree als je
in stilte naast me loopt
en me de dingen wijst die
langs het bospad staan.
Er komt een tijd dat alles
moeilijker zal gaan. Dan sluipt
het grote zwijgen binnen.…
ZO ONSTUIMIG
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
595 Ik eet uit je hand en
ik hang aan je lippen
Ik wil bij je stranden
en dan aan je nippen
Ik lig aan je voeten
en hang om je heen;
Kus je met spoed en
ik deel jou met geen
Ik kijk naar je ogen;
ik hang aan je mond
Hou ’t niet droog en
ik kus waar jij stond
Ik eet uit je handen
en adem jou zelfs in
Jij bent dé gigant en
ik heb toch…
zeezijde
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
456 (waar ik water raak; mijn tenen in gebogen stand)
vijf maal twee
en zilt verdwijnt de nacht naar achter
spoorslags, nu dit jaar een tiende telt
ik mis
ze is
toch ook weer niet, maar altijd dichterbij
dan oude wonden
waar wij stonden staat nu stil
een ander huis
nu zoek ik troost -in zoet gekabbel
zachtjes, tot het strand mijn laatste…
Dit leven
netgedicht
5.0 met 8 stemmen
754 Woorden dansen
als vreemde metaforen
wiegen ze eenzaam stilte
onder avondregen
ritme zoekend
in waarde wegen
zonnige beelden van
verzonnen vakanties
in jouw tedere brieven
kraanvogels op het witte zand
de dalende zon boven blonde stranden
uitgestrekte vlaktes
van vlekkeloze beeldspraak
naar hopeloos naakte wonden
en toch hoop…
Aangelijnd
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
638 Als een vlieger laat ik het eiland op
ik draaf de grote leegte binnen
een zilveren draad verbindt mij
met opstijgend strand
de dorpen zijn in zee gegleden
het vee is door de horizon verzwolgen
alleen galopperende paardenhoeven
achtervolgen mij
het wad toont de sporen van dode golven
de wind baart stuifzand en fluisterzang
slechts één…
Na verloop van tijd
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
497 ja, er is nog ruimte
tussen vloedlijnen en
wassende maan
nog tijd te gaan, stranden
te struinen, te verstuiven
als duinen, totdat we
verliezen in verdwalen
het lichaam mank gaat
we grond en ogen met
sterfhout behangen
wennen aan vocht uit
verse wonden, wennen
aan de bres in de haag
troosten met snoep
dankwoorden spuien…
Golf
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
576 Op 't kunstgras van de blaricummermeent
bij een beboste
dekzandheuveltop
met zicht op het smaragdgroen
van 't eemmeer
de bijvanck tafelberg en stichtse strand
de dode hond, kwadrant en muiderzand
staat hij met puttersclub opzij te staren
die gooi- en smijtwerk eemlander
uit baarn
zijn blik gevangen in de laatste
stop
voor 'n…
Indrukwekkend
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
538 Kleureninvasies op het
strand, zou het werkelijk
weer mooi worden?
Je hoopt erop, in ieder
geval is het rustig
stil weer.
De kleuren daargelaten, het
is goed voor de mens
om er even te zijn.
Je krijgt er in ieder geval
energie van, en dat
doet deugd.
Mooie zon, je mag je
imponerende kleuren
laten zien.…
Een handvol schaduw
netgedicht
2.9 met 7 stemmen
926 mag ik in
nazomerdromen nog
even komen in je zon
met een handvol schaduw
en wat koele dronken
ik zag je ogen op het strand
luister naar wat zand
en stenen je vertellen
als je op excursie gaat
tijdens je vervellen
voel dan even aan de grond
waar je op staat en gaat
na al die eeuwen strijd
kwam jij zomaar langs wandelen
jouw…
Dromenland
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
683 Mijn open jas
hield ik stevig vast
alsof ik een vlieger was
De wind nam mij mee
Naar alle windstreken
En ten slotte naar de zee
Ik eindigde op het strand
Voelde het zachte, mulle zand
Kreeg een knipoog van de zon
Die net aan haar ondergang begon
Zag de lucht die nog even wilde stralen
Eindelijk kon ik weer ademhalen
Bleef even…
De zomer van morgen
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
699 mijn voeten
stranden en verzanden
in een zuigende zee
ik wil met je mee
in het dansen over golven
springen in het schuimend wit
zie je gezicht
in de zomer van morgen
je stralende blik zonder zorgen
voel weer je huid
in de warmte van zon smeer
de gevaarlijke stralen eruit
jij dook meteen in de
koelte van water ik kwam
maar…
berouw
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
579 ver na mijn tijd, schrijf mijn naam
op het spiegelend vlak en dicht
haar oever mijn geschreven woorden toe
het sterven in mij oogst het
laatste leven terwijl de zee aan mijn ogen
kantelt tegen het licht tot na het duister
het gemis zal slechts een vondeling
beroeren wanneer zijn dromen zich
vinden in die van mij
laat mij dan het strand…
Het onvergetelijke
gedicht
4.5 met 2 stemmen
5.005 Dus wat mij des te sterker heugt,
is dit: ik heb eens in mijn jeugd
aan ’t strand een ezeltje bereden.
----------------------------------
uit: Louter streelzucht, 1982…
Onvoorstelbaar echt
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
660 Jij stroomt binnen en ik waan mij
in een roerige zee, raak daarin op drift,
word van mijn verstilde strand gelicht.…
melodie in koperblaas
netgedicht
2.7 met 38 stemmen
30.874 nee, ik strijk geen
snaren op klassiek
tokkel wat muziek
in klanken die je
lente laten dansen
voor mij nooit
het stramien, ik heb
het allemaal gezien
speel uit vrije hand
zie wel waar ik strand
ik verbras geen
melodie in koperblaas
roffel niet op trommels
als een dolle dwaas
houd me toch aan regels
haal pegels weg
uit winters…
Nu. Hier. Vandaag.
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
410 Gestorven schelpen leven,
op het stille strand.
Zwaarmoedig leef ik naar heden,
waar gisteren en ook morgen,
ontspannen samenkomen.
In tuinen van Eden ontspan ik.
Zie ik gedachten verdampen.
Wanneer?
Nu. Hier. Vandaag.…
Op zee
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
544 De haren in de harde wind,
de voeten in het zand,
lekker samen naar het strand.
En is ze weer thuis in Enschede,
dan droomt ze verder van de zee.
De torenflat geeft wel de deining,
haar schip ligt veilig aan de ree.
Haar man deint wel gezellig mee.…
sporen lezen in het natte zand
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
929 kleur vandaag
met stralend licht
van weer ontmoeten
ik zal je groeten
met een warme kus
wees maar gerust
we gaan de wereld
buitensluiten
de tijd uitbuiten
die er is
ik heb je zo
intens gemist
ik zwem nog
in de uren
maar hoge golven
van het wachten
trekken aan mijn
krachten, de deining
maakt me moe
in je ogen
wenkt het strand…
een branding vol met broekjes
netgedicht
3.8 met 11 stemmen
1.986 een dagje strand
heel vroeg al afgeladen
met cliche's, het zand, de hand
een branding vol met broekjes
nooit wordt vermeld
het ploeteren, het
irritant gescheld, de deo's
zwetend in het lange wachten
het schreeuwen en de voetbal
die de thermoskannen raakt
de koele pils die dorst
alleen maar groter maakt
de hete auto met
de bon achter…
Verzoening met m’n muze
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
524 Het kan zo maar wezen
Dat je muze je aanspreekt
Omdat ze lang niets van je heeft gelezen
En haar teleurstelling je steekt
Verwijtend ziet ze naar jou
En jij staat met een mond vol tanden
Die schoonheid bleef je altijd trouw
Begeleidde je tot op de mooiste stranden
Voor geen geld, goud of mooie woorden
Wil je haar beschaamd laten staan…
Pasen Jezus Christus is opgestaan
netgedicht
3.5 met 12 stemmen
622 Heer der Heerscharen
O Godsvolk o blijde-mare
Dat moeder Maria uit het Joodse volk
Aangekondigd door engel Gabriël
Messias Jeshua mocht baren
O liefdevol wonder niet te evenaren
Wij prijzen u met tamboerijn en snaren
In vreugde verdriet en gevaren
Wie in hem gelooft dichtbij en in verre landen
Weet dat de bootsman zijn volk niet laat stranden…
boulevard de favauge
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
410 op het plein
van de gekoppelde liefde
stort gietijzer geklodderd ineen
alleen, als een bulldozer
eenzaam op het strand
weg, murw, uit zee gebrand
vormt zijn stalen muur
de golven van het zand
dichtend in het bos
de boulevard van het zijn
ligt bedekt onder mos
schoon is die schijn
mijn schaduw
wees alles
wees iedereen
een lantaarnpaal…
Geuren van toen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
322 Ik sta in het circus
midden in de rondedans
van de clowns, ver weg
van het strand
waar we verborgen
achter het zonnescherm
lachten en kusten
Iedereen mocht het horen
In de tent dans ik
met jou in mijn armen
mijn lege armen
Buiten regent het
roze-witte bloembladeren
van de magnolia
op de droge aarde
Geuren wellen op
Patchouli,…
Ze schrijft
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
311 De dichter is vertrokken
naar de plek van haar dromen
ze reist haar pen achterna
door zwaaiende korenvelden
ondergaande zonnen
donderwolken en regenboog
ze schrijft verliefdheid
warme volle lippen
lichamen nooit meer koud
dezelfde weg te gaan
ze schrijft zon en volle maan
weerspiegeling van het water
stranden blote voeten
nooit…