355 resultaten.
Liefdeswind
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
602 strelende flarden lucht
die haren laten vliegen
als onstuimige golven
hand in hand lieten wij
stappen in het natte zand
achter totdat de vloed
ons samen uitgumde
niets werd uitgesproken
doordat de straffe wind
woorden verwaaide
stil langs de schelpen rand
waar de bries ons verstomde
tot geluidloze gedaanten
die de stilte koesterden…
renner
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
739 terwijl de winter koud
de temperatuur vriest
doorwaait ijzige wind
het grijzend haar
onstuimig zelfverzekerd
stuwt zijn ijzeren wil
als in jonger jaren
zijn benen in vooruit
zijn passen verend
vreten het asfalt
tegelijk met meters
het einder dichterbij
met bonkende hartenklop
rennen zich zijn spieren
langs ruiend het applaus
naar…
Minnedicht
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
485 Vanavond ligt hij in mijn wildste landschap
grote voeten tot aan opgehoogde dijken
zijn mooie hoofd met haren wilde struiken
zijn onderbroek een meter naar beneden
stoere benen slank tot aan onstuimige zee
en in mijn denken is zijn wil onverdroten
woest zijn beestenblik maar toch gedwee
zijn wijn heb ik in mijn bekerglas gegoten
vanavond…
tonger(onweer)
netgedicht
3.8 met 11 stemmen
506 de nacht inketswart
strymjende streamende rein
fjoerflikkerjende donder
balstjurrich mei geweld
letter:
sjucht it ferbaasde himmelwetter
mei kleare berneeachen
en omearmet de stilmte
fan de iere moarn
Vertaling:
onweer
de nacht inktzwart
striemende stromende regen
vuurflikkerend onweer
onstuimig met geweld
later:
ziet…
j'accuse l'église
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
531 dat je van plan was dood te gaan
ik had je zo graag nog even geknuffeld
nu lig je daar in dat koude graf
en ik mag er enkel voor staan
met zoveel mensen om ons heen
die niets weten van mijn straf
niets weten van mijn pijn
van de warmte die eens was
en eigenlijk niet mocht zijn
toen we
tot de vrees voor paus en ban onze liefde vernielde
onstuimig…
Zwanennacht
netgedicht
2.9 met 10 stemmen
510 Herinner me oeverloze liefde
onstuimige lijven aan de kust
schaduwen van treurwilgen
blauwe reigers loerend naar lust
midden in de vakantiezomer
de zwanennacht
onze nachtelijke oertooi
zelfgemaakte liefdeswapens van eenvoud
verstrooide ratio in regenjassen
toen de maan achter een wolk dreef
zoals dromen wolken manen doen schuilen
nam…
Verzengende zon
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
655 (Gevaar)
Verborgen gevaar
't Paard van Troje
Onstuimig verwoestend
Metershoge golven
Zeebeving met
Wonden. Gewonnen
Maar ... wezenlijk op
In de verborgen
Moderne kunst
Schuilt seksualiteit
Tussen gil en kleuren
Davert, steunt en
Kreunt.…
Herinnering
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
1.033 Dit alles hebben wij genoten
de zon heeft ons gezien en liet begaan
haar baan en tijd aan ons voltrokken,
vermoeid na dit onstuimig feest
rest nog de hoop, op nieuwe bloesems
volgend jaar.…
De zwerver
poëzie
5.0 met 1 stemmen
1.583 En toch, ik voel mijn hart onstuimig beven:
Dáár staat een boom, dáár speelde ik eens als kind.…
Koning Winter
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
430 Hoe sterk was hij eens al die eeuwen weleer
als hij streng regeerde in die donkere lucht
die boven een star bevroren wereld lag,
op zijn witte paard onstuimig en zo wild,
het regenvocht wit blies tot dikke vlokken
en het sneeuwen liet dagenlang.…
Dromen
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
843 Ons bootje is maar klein,
de zee onstuimig, wat ik niet prettig vind.
Maar jij staat aan het stuur,
en houdt hem op de wind.
Al is het slechts een droom,
eens voeren wij zo met z’n twee,
in ons huwelijksbootje
over de grote levenszee.
Dit kan niet meer, dat weet ik al zo lang.
Toch blijf jij steeds mijn kapitein.…
Hartstocht
netgedicht
2.6 met 18 stemmen
1.883 woorden
eerst een beetje eigenliefde
dat we ontwaarden
in elkanders ogen
waarin we steeds dieper
konden verzinken
de kalme golfslag
die 't zandstrand kuste
werd geleidelijk
opgejaagd door westenwind
en schuimtoppende baren
verhieven zich
en 't water spatte
vermengde zich
met zout en zee
En de zon lachte,
blies de wolken voort
onstuimig…
de wurger
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
1.317 o droom, zelfs jij sprak mij ervan
onstuimig in nacht en ontij
woelde ik de droom, jij brenger van beelden
van heden en verleden
want was er geen pad in het duister
tussen bomen in stilte slechts mijn
angstig gefluister en twijfelende gang
dwaalde er geen waanzin tussen
het lover op zoek naar mijn adem
in een krankzinnige dwang
o droom…
Gouden surfplank*
netgedicht
1.9 met 8 stemmen
1.759 Dit beeld van de worstelende mens,
dit panorama van de homo emergo,
gezien op een onstuimige zondagmiddag in Zeeland,
waar de wind het papier beweegt
in de vorm van een gouden surfplank.
---------------------------------------------------
* voor Stefan van den Berg (winnaar Olympisch goud bij het Windsurfen in 1984)…
als passie liefde wordt
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
1.615 wordt door passie verteerd
Uit onstuitbaar verlangen hebben we eenheid gecreëerd
Zachte handen die me zo goed kennen
en daarom weten hoe ze mij moeten verwennen
Zo liefdevol, hebben ze mij nog geen moment bezeerd
Uit liefde kwamen we weer tot rust
Al komt de passie altijd bij ons terug
We zijn elkanders eeuwige drug
Wanneer je mij zo onstuimig…
liefde in ons
hartenkreet
3.8 met 8 stemmen
1.546 in ‘t jonge gras liggen
zachte regendruppels
borsten koelen de warmte
want jij beweegt liefde
dromend
de droefheid afgepeld
onstuimig gewemel
niet verheffend
buigend, tere halmen
rollend zand onder lijven
jouw zwijgen niet breken
mijn hand jou wekkend genot,
een zweem avondwind
over ’t stille water
druiven, herfstgerijpte
jouw laaiend…
triest
netgedicht
3.0 met 10 stemmen
869 Op retraite in Sint Nicolaasga
was het al niet stil
genoeg thuis
brak ergens diep de sluis
Onstuimig stroomden mijn woorden
onomkeerbaar op internet
velen die zich met gram stoorden
Ze wijzen me vol woede
en ergernis af met etiket
deugt niet die zal bloeden
zodat ik ook daar nu alleen sta
Niemand geeft thuis
nemen ze op ik krijg ruis…
Heldere winterdag
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
804 De wind is hard en jaagt koud over het strand
hierdoor zijn de golven onstuimig en woest.
De zee slaat ze met schuimige koppen op het zand
keer op keer.
Door dit weer en deze verandering in de natuur
weet ik het: de winter staat voor de deur
koud en guur.…
maar door zichzelf en door elkaar niet meer
netgedicht
3.8 met 19 stemmen
1.129 onstuimig-verre oceaan
rolt vloedig-dikke lagen zand
over een - van God verlaten - strand
om open wonden toe te dekken
alsof zij nooit hebben bestaan
en diep onder de aarde
waar zij hun vleugels zandig nat
door tochten langs het donderpad
naar het domein van helledromen
onmogelijk verzwaarden
waar zinnen niet meer in beheer
bewegingen…
Levensdans in de natuur
hartenkreet
2.9 met 9 stemmen
2.754 Onstuimig gaat het soms te keer
Waar golven het strand beminnen
In een zee met duizenden zinnen
Hij strekt zich uit in schuimend nat
Over haar zanderige gladde huid
Reikt naar glooiend duinlandschap
Waarop hij flink beukende stuit
Zij biedt weerstand aan zijn storm
Natuurlijk met haar bekken
Hij begint zich na zijn heftige daad
Langzaamaan…
Van deinen en zieden
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
526 Ik ben de zee, de oceaan
Die surfers meedraagt op zijn golven Vaak raken zij door mij bedolven
Onstuimig laat ik hen weer gaan
Ik ben de oceaan, de zee
Ik trek soms schepen naar beneden
Ben doof voor smekende gebeden
Heb macht inzake wel en wee.…
Clichés
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
203 Ik sta hier, mijn krakende botten geleund tegen een marmeren pilaar
op een eeuwenoud plein aan de rand van de boulevard
ten dode vermoeid maar niet opgegeven
na een dagen- en nachtenlange gevaarlijke passage door onstuimige woelige baren,
zwaar en kortademig onbedaarlijk mijn krachten niet sparend
met enkel de schikgodinnen voor ogen met…
Volg mij in golven
netgedicht
3.8 met 12 stemmen
1.848 Kom eens hier
maak mij wild
zorg dat ik
word opgetild
Draai je om
maak me gek
zoen mij zachtjes
in mijn nek
kus opnieuw
mijn vingertoppen
laat mijn hart
onstuimig kloppen
ruik het zout
proef de zee
golf even heerlijk
met mij mee
raak me aan
betast mijn zinnen
voel en ik leer je
mij te beminnen
ontvang nu maar
vergeet heel…
In premiere
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
492 de wereld
willen veroveren
met groot orkest
op hemelse maten het
podium hier willen verlaten
ik overdonderde
mezelf met het decorum
dat ik jou toen gaf
het was geen toneel
jij overrompelde mij
je ogen regisseerden te veel
wij kregen nooit
ovationeel applaus
de muren hadden oren
wij speelden
elkaar plat zoals dat bij
onstuimige…
winterhardheid
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
708 nu weet ik hoe hard haar handen zijn
waar vlakbij het hart hing in bundels
aan rode touwen en onstuimigheid
tijd maakt inderdaad einders
de zang van monniken als draagbaar
van de merel en de nachtegaal
hoe hoog in godsnaam verblijft zij
kruipt door het grijze van haar gaan
het valt niet in sluiers uit te drukken of
te dragen, licht schuilt…
Lente !
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
913 Ik hoor een merel fluiten in mijn tuin
Een lied van lente, zon en zin
Een prachtig beestje, zwart en bruin
Hij brengt er leven in
Na herfst en winter, afval, dood
Breekt leven weer onstuimig los
Eerst teer lichtgroen, daarna fel rood
Het kleine spul, een machtig bos
Ik leg mijn ogen in de zonnestralen
Laat los joh, laat het gaan
Geniet…
REPOS-AILLEURS
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.907 Als de baren u vervaren,
Op de onstuime zee,
Laat de hoop uw geest bedaren,
Op een stille ree;
Schoon de noodstorm u onthutst,
Elders rust.
Pelgrim, door de dorre zanden,
Van dees rampwoestijn!
Laat de dorst uw keel verbranden,
Doet de tocht u pijn,-
Eéns wordt al uw leed gesust,
Elders rust.…
Liefdesverdriet
hartenkreet
5.0 met 3 stemmen
741 Ik weet dat ik je
nu los moet laten
Moet laten waar je bent
Je niet moet prikken
Mijn verlangen bij me houden moet
op moet laten lossen
moet stoppen onder het tapijt
op moet laten branden
uit moet laten doven
af moet leiden
met anderen moet overdekken
verstand gebruiken moet
Maar van waar komt toch
dat onstuimige, intense
Dat ik alleen…
Monsieur P.
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
516 Ik kende het nog niet toen, het ONZIJN
En vroeg het aan d' onstuimige dichter P.…
geschiedenis
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
518 we grasduinen door
onze kleine
grote geschiedenis
als een vloed mieren
worden we gedreven
door een onstuimige zee
van herinneringen
die heen en weer
beweegt door de snelheid
van onze woordenvloed
soms proeven we
in die grote
kleine geschiedenis
de smaak van gal
als een steile met ijs
bedekte oever opdoemt
en de stroom
haar…