3445 resultaten.
Zweem
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
750 Het gevoel slijt ebt weg
de tijd wist momenten uit
de ruimte dijt uit in knallen
het heelal zweeft dol rond.
De herinnering lekt vervaagt
wat eens samen geboren was
voor iets iemand is geweest
zo nabij verloren gegaan.…
Tantaliserend
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
1.978 Ik kan me niet bewegen
in de ruimte die je strekt
moet me overgeven aan
wat jij voor mij bedenkt.
Je oog rust op mijn nek
als een te winnen trofee
ik geef je mijn wijde hals
als een offer dat je stilt.
Maar alle ketens breken zich
op de rotsen in de branding
van de oceanen aan lust
die zich werpen op je zij.…
De deur naar buiten blijft gesloten
hartenkreet
3.5 met 30 stemmen
3.016 Gevangen in de kamer van mijn hoofd
Met tralies voor de ruiten
Wordt het laatste licht gedoofd
Kon ik maar vluchten naar buiten
De ruimte geheel leeg
Koude lucht omklemt mijn hart
Een bloedende traan die ik wegveeg
Levend in een wereld apart
Opgesloten in een gesticht
Want die is niet goed snik
Maar de pijn wordt niet verlicht
Mijn grootste…
Vrienden blijven?
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
2.434 Zullen we dat doolhof met rust laten
wat dat gaat toch nooit werken
echt, ik zal je nooit zomaar haten
maar mijn hart zal de ruimte beperken…
De wandeling
netgedicht
2.1 met 8 stemmen
1.080 Zij wandelde langs blauwe open luchten
Langs hemels vol met zwart omrande wolken
en slaakte duizend zuchten
Openheid en ruimte had zij nodig
De afstand des te meer
De klanken van herinnering
deden nog vaak te zeer
Alleen met wind en met geweten
met troost voor eigen ziel
moet deze weg gelopen
om al die pijn te kunnen gaan vergeten…
Aan Pamela
hartenkreet
0.9 met 11 stemmen
3.185 dikwijls zijn er van die naamloze namiddagen
en de tijd loopt sneller dan dat de ruimte
eindigt in een schaduwrijke hel
het voetpad, ja, die is het
die de passen regelt van onze nachtelijke liefdes
die we vergeten, die we niet vergeten
zoals de Brusselse foor,
de ochtenddromen, de oorlogen in verre landen
en we zetten ons leven verder…
"Geliefd"
netgedicht
4.4 met 10 stemmen
2.252 Je bént niet dood
je bent ons enkel
vóórgegaan naar 'n leven
zonder tijd en ruimte.
Ik zie je aan de einder
waar de kim zich kleurt
in vale tinten en licht
verdwijnt achter de horizon.
Ik weet dat j'er nog bent
al kan ik je niet vatten
herinneringen zó tastbaar
in glas-in-loodramen gelijst.…
het warme laken
netgedicht
3.5 met 8 stemmen
756 kan de ochtend
soms donker lijken
waar men licht vermeent
als de nacht
nog duidelijk weent
bij het vroege opstaan
van een verleden etmaal
en onverteerde gedachten
voortschrijdend worden uitgebeend
tot een rusteloos verhaal
dan schuif ik ze niet opzij
die doeken voor de wereld
het zal zeker niet helpen
in mijn verwarring
ruimte…
Een rode sjaal
gedicht
4.4 met 58 stemmen
11.240 liep toen door, eerste links,
dan weer links en kwam uit
op een binnenplaats bij een bank
aan een bakstenen muur
waar een viool de ruimte vulde,
een viool van wijn en waakzaam vuur.…
verre uilen
netgedicht
4.1 met 13 stemmen
880 jij droomt nu
in mijn open veld
van bomen en struiken
zo heb je mij verteld
en ogen geopend als luiken
naar het verlichte donker
waar de grond nog voelt
als draagbaar van gras
het laat je voelen
zo de mens is bedoeld
daar waar rust doet zwijgen
en stiltes naar je neigen
bind ik de ruimte
aan sterrenpaden;
een brug naar jouw gedachten…
Vie romancée
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
645 Hoor hoe
u spreekt in clichés,
beeldloos gebrabbel brakend
in een stoffige, levenloze ruimte
waarin elke essentie ontbreekt.
Schaduwen, huizen, parken en gebouwen
wreed ontdaan van hun contouren
- even amorf als uw verzet -
vormen uw zelf bedachte vrolijkheid,
klinken als een doodskreet
in een echoloos bestaan.…
Vorst
poëzie
4.6 met 7 stemmen
3.286 Is vorst
Breken scherp en helder de stenen rijen
Wegen scheuren
Schel schelt de schel
Van de trem in de duizelruimte
Hoge hoepel
Staalhemel staalhelm
Naar klare spanbanen strammen stappen
Laarzen slaan de straat tot luide ruimte
Is vorst
Breken stenen scherp
Slaan laarzen klaar
Schellen de schellen schel
helder
helder
helder…
Boomstammen
netgedicht
4.0 met 18 stemmen
1.968 stammen
liggend in een houten gareel
doorgesneden woudreuzen
huilend in druipende hars
houten wachters langs de bosrand
gestapeld in lange rijen
toekomstige planken of masten
geschapen voor het scheppende
takken ontbindend in de rottende aarde
wortels voortlevend in verwondering
weten dat het vorige leven is vergeten
ontboste ruimte…
Moeilijkheidsgraad,
netgedicht
4.9 met 10 stemmen
665 De allerhoogste graad in een zin
of regel, die geen ruimte en twijfel
laat bestaan, van wat ik zeggen wilde,
daarin zou een onversneden boodschap
moeten staan om al wat mee - of
tegenzat, uit eigen hand bedreven,
in eigen leed geleden en met tol en taal
betaald, verhaalt zich braaf tot het heden,
in eigen dicht en slaaf van literaire daad…
Breekbaar?
netgedicht
1.7 met 7 stemmen
540 Tijd verschuift met dons,
bepaalt het gewicht van
ruïnes, steelt vuur uit
hemel en harten, waarin
blikken zijn versluiert,
golven vonken breken door
vanuit de ruimte, als wolven
land en zee bespringen, een
witte meeuw vangt zilte
wind in een oneindige geeuw.…
Wat heet missen
netgedicht
3.6 met 10 stemmen
874 staarde mij
radeloos aan
de lege plek
in jouw bedje
huilde in mijn hart
gesprongen
traanbuizen
spoelden sporen
in woestijnen
de flessen
zonder zielen
waren geestdodend
doof bleven
de katers
onder gebrande kurken
ongeboren kinderen
tellen
op de vingers
van hun handen
en tandeloos
vreet de tijd
het karkas
van de ruimte…
Hoe, Wie, Waarom der schepping
netgedicht
3.9 met 11 stemmen
801 in de aarde onder mijn voeten
in de natuur om me heen
liggen versluierd antwoorden op
hoe, wie, waarom der schepping
alles wat er is, ligt aan de streng
die heden verbindt met de oerknal
de oeroude navel der schepping
waar de onderzoekers in afdalen
zolang niet alle vragen beantwoord
is er ruimte voor dogmatisch geloof
voor het paranormale…
Ongekende weelde
netgedicht
5.0 met 31 stemmen
1.373 De stedelijke grenzen verwateren,
verdwijnen uit het zicht, door planologen
in het groen uitgeslagen hart
met meer ruimte op het oog dan gewenste stilte
verdelen ze de laatste klanken, in vogelvlucht
door de bijna uitgeklonken weelde
van weiden en water.…
Onder de zoden
gedicht
2.9 met 21 stemmen
6.879 ik siepel ik siepel ik holderdebol
verlegen vergetend de oude knol
ik rol over m'n kop
in het groene gras
'k hoor het weer zingen
het lage gewas
het vredige groeisel
dat een deken was:
een wolletje wei
vol zachtheid vol geur
groener dan groen in een ruimte
die blauw wordt van kleur.…
Nog slechts
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
560 besta jij uit gedacht
of stof van dromen
nam jij vorm in mij
zoals verlangen naar geld
even later tien euro vond
Leven wij kort en hevig
ontelbare momenten met
en voor elkaar
Wij krijgen het geheel
niet opgeteld
Er is geen oplossing klaar
Dus zoeken wij ver van elkaar
de ruimte, die ons nodig heeft
maken…
Joie de vivre
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
597 als ik kon
zou ik je stem uit de vijver vissen
bemint op zachte snaren
vol van klanken in vrouwenoren
aan een stille blauwe hemel
wil ik je toezingen
jouw naam
geeft poëzie aan ‘t leven
dat laat mij geloven
langs de dreven van flora en fauna
van het seizoenbeeld, van adem
in een stille ruimte
en aan het kind in mijn ziel
zal ik zeggen…
Familie-dag
hartenkreet
3.7 met 7 stemmen
2.312 Een dag met veel ruimte
voor eindeloze blijheid
voor jong en oud.
En voordat de hemel
vol staat met sterren
die ons die dag gadesloegen,
rijden we voldaan en slaperig
naar het familie-huis.…
VERSTROOIEND TOCHTJE
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
474 'k Fietste op een frisse winteravond
over de lange eenzame landweg
volgde een kleine warme luchtwenteling
de oneindige troosteloze ruimte
had één starre droge ademtocht
maar een soepel balletneveltje
danste speels voor me uit
de gitzwarte akkerzee welfde gedwee
tegen de lilliputterboompjes van houtskool
bij de nòg grijze stramme westelijke…
Arti-flex
netgedicht
2.3 met 26 stemmen
3.161 (voor Artifex)
aardetinten leven waar haar pen de ruimte geeft
er kleven nieuwe woorden aan deze dag
geweven langs de weg die alle kanten uitgaat
zij vindt ze, neemt ze, schikt ze
tot
weefsels als tapijten, kleurrijk, rood is roder
blauw diept zeeën uit en geel schijnt met de zon
op levendige akkers
binnen, in haar woordenboek
ligt…
Onverslijtbaar, onbreekbaar.( Haiku's)
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
466 Verstild in ruimte
leegte zonder verdriet,
gewogen door beweging.
Leven dwaalt te ver
vertaal mijn oude angsten
in een nieuw akkoord.
Verlicht ijskristal
als reisgezel van een nacht,
dan vloeibaar verder.
Eierschaal gevuld
met zongekweekte tranen,
gedroogd in eigenheid.…
Vleugelloze dans
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
669 aarde schreit )
Een ontrollende traan spat uiteen
in een eeuwige glinstering
van zwijgende woorden
Ingehouden breekt de hemel uit zijn cocon
in een vleugelloze dans
en spreekt nimmer meer
over het verschepen van
zijn verloren geliefde
* * *
De aarde is als
een ontheiligd altaar
dat eindeloos kruipt door tijd en ruimte…
Lichtkromme
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
458 Zwijg de stilte dood,
dood de tijd,
verbuig de ruimte.
Bedenk in ondenkbare termen.
Overwin de toorn van het lam,
haal het verleden in,
herleef vervlogen beleving.
Sneller dan het licht.
Leegte vult zich met licht gebogen spanning.
Een glimmende lach verbergt een geblindeerde gedachte.
Zie het licht,
dat sneller gaat dan het zicht.…
Met andermans rijkdom
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
517 gevuld met andermans rijkdom
schaar ik me ergens waar het licht
geen bijval kent, het ontmoeten
of het ontmoedigen ervan herkent
de tijd die ik in mijn zakken draag
leeg zoals de kruin waar geen
vogel in rust is de ruimte onbeperkt
aanwezig, geen afbakening die me
kent al hoor ik wel het schreien
van mijn lief, ze is me kwijt zegt ze…
Sinds mensenheugenis
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
539 Er gaat iets in eindeloze ruimte verloren
in een baan van cirkels en hyperbolen.
Er zijn zacht ruisende echo’s te horen
van zingende golven die eeuwig ronddolen
op klanken van ontelbare rotaties geleden.…
Potdicht (5)
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
534 niet bestaan hebt, bezeten
vervloekt hebt, geweest bent, nu lig je
papegaai boven je bed
hij snavelt het Boek af, bevleugelt de woorden
herhaalt jouw organen, dofgoud brokkaden
het graan is bescheten, wil nog vergeven
je uurwerk maalt niets en weet elk uur beter
diep in de tuin slaat het binnenste buiten
altijd die Vogel, verlies van ruimte…