3968 resultaten.
Ben jij de tijger
netgedicht
4.6 met 7 stemmen
821 dagen kantelen
in schemering
verlengen schaduwen
om nachten minder
zwart te geven
en zichzelf langer
te verwennen
met het licht
dieren wisselen
van leven
en gaan rusten
uit het zicht
van opkomst
tot aan ondergang
ben jij de tijger
die al loerend
loopt te azen
op dat grijze ogenblik
wanneer de prooi
ontspannen is
omdat de nacht…
Het verhaal over een held
netgedicht
4.6 met 34 stemmen
918 toen ik omkeek
zag ik een man
en in de leesbaarheid
van zijn rivieren kwam ik
poëzie tegen
niet in schalen of langs de zee
maar in alles wat mijn woorden
overbodig maakten
het werd winter
tijdens zijn reizen en ik liep
met hem doorheen de stilte
passeerde schemeringen, rondgezonden
door oude vloedlijnen
dichterbij en soms weer…
Grote mensen
netgedicht
3.4 met 10 stemmen
1.517 aan Betsie
Ze trapten om wat ik bewaren wilde:
luchtkastelen en de schemer die nog niet wanhopig
leunde, me veilig door de late uren droeg.
Ze spraken nooit van hoe het duister invalt
en hoe dat bij de dieren gaat, dat ieder sterft
en weerloos maar genadig wordt.…
Villa Hadriana
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
1.256 Maar geen verschijning, slechts
't verleden dat mij rondleidt
door het schemerig gewelf
en een ijl vaarwel nog lispelt
als ik de krocht verlaat.…
Het koele meer...
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
900 de sluiers
Een mistgordijn van zilveren rook
Langzaam versluieren de sterren
Het nachtlicht wordt in vaalheid gedoofd
De aarde is nu onderworpen
Aan de adem van het koele meer
Sereen in mystiek gehuld
Laat het koele meer zich dragen
Niets laat zich nu nog zien
Alleen de adem van het koele meer
Langzaam vult de aarde zich
In een schemering…
Landschap met wegspringende schaduwen I
gedicht
2.7 met 27 stemmen
10.113 Geef een ruk aan je hoofd en je zult zien
hoe de schaduwen van deze wandelaar
wegspringen de velden in en hoe
dat gedachtegoed in de beschutting
van het gewas de middaghitte overleeft en
met de schemering onze huizen binnentrekt.
-------------------------
uit: Ontfermingen, 1998.…
schoenen zwaar van afscheid
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
730 je bent niet meer
weer hangt de dood
te schemeren totdat
de dag gaat sterven
we hebben haar ontkleed
ontdaan van waardevolle zaken
kou kwam later over ons
toen stilte weer ging praten
we rilden toen het licht
steeds minder kleurde
wachtten tot het zwart
uiteindelijk het wit afkeurde
we zijn gegaan met
schoenen zwaar van afscheid…
Morgenstond
hartenkreet
3.2 met 8 stemmen
1.300 Een zonnestraal piept door het gordijn
Verbant kordaat de maneschijn
Leven ontwaakt in ochtendsluimering
En verdrijft de nachtelijke schemering
Bladeren zuchtend onder ochtenddauw
Verlangend naar het hemelsblauw
Stilte wordt verruild voor prachtige duetten
Die de vogels samen proberen neer te zetten
De dag reikt zich aan, nog mijmerend in…
Oud land
gedicht
3.4 met 9 stemmen
10.489 De landweg weifelt in de schemering,
de akkers schijnen reddeloos
en in hun onmeedogend zwart
kiemt een verwachting van paniek.
De knecht schuift grendels voor de staldeur,
de pomp blijft steken met een snik
terwijl het oude-kratten-vuur
onder een bladerdek verstikt.
Kaninefaten bouwden hier
eens bedden voor hun doden.…
Advent
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
659 De zon die ondergaat en het licht
dat even nog wil dralen
doet iets trillen in de kamer die in schemer
wordt gehuld tot straks de nacht
voorgoed de dag doet vergeten.
Rorate, ik verlang naar Jou.…
Grillige rozen
netgedicht
4.0 met 11 stemmen
625 Schemering valt over witte rozen
de zon scheen wit, was gastvrij,
de muzen ontweken mij, in
tussenpozen naderenden ze mij,
met hun lange schaduw aan hun zij,
een tak, met in sneeuw gedoopte loten
viel als gepoederde basterdsuiker
uit de zwarte gaten van een ster,
de ruiker van de sneeuw wordt
vers gestrooid uit vele eeuwen ver,
ijskristallen…
Ik hoor de nacht
poëzie
3.7 met 9 stemmen
2.468 Uw aangezicht is vreemdlijk stil
in 't schemer-leven...
Ik zie het laatste dag-geril
in de avond-dreven.
- Is dit een einde of een begin?...
Uw handen glanzen;
uw blik is als violen in
verslenste kransen...
- - Ach, is ons lijf voor eéuwig moe,
en onze zinnen?...
Míj faalt de kracht, te zeggen hoe
'k u durf beminnen.…
Ruis
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
509 Alsof het gordijn heel even trilde
zo bewogen de dubbele plooien
vluchtig als een zucht
voor mij net waarneembaar
de wind was het niet
want schemer lag stil
onder een luchtige deken
van een warme lenteavond
voelde jij soms het denken
van mijn lachende rimpels
terwijl trillende handen
weerbarstige tulpen schikten
weet je nog, als kind…
Grijs
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
510 ik loop de ondergaande zon tegemoet
de mist plakt aan mij als natte lucht
mijn haren hangen als slierten zeewier
langs mijn vermoeide gezicht
mijn kleren wapperen als zeilen in de wind
wolken hangen uitgerafeld
in een stille schemering
de lucht een baldakijn van grijs
in 't westen een smalle strook oranjerood
met een vage streep blauw…
De gevallen zoete
netgedicht
3.3 met 24 stemmen
610 mijn lege huis
hoor ik vaak sterker
de verre zilte wind;
alsof de zee je wegspoelt
met wat koude kant geruis
zodra ik de hoek om ga
zo lijkt
wordt mijn kleed begraven
in schuld en boete
zo lijkt
ik mag mezelf aan tranen laven
als een gevallen zoete
dood verschijnt uit leven;
het aardse niet vreemd
maar door geboorte van schemering…
licht sonnet
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
603 Licht sonnet
Overdag zo kil en totaal verstild
De poot strak als een stramme hond
Een hoed van linnen op zijn kop
Gebonden om zijn schedel rond
In schemering ontspringt het verlangen
Een zachte glans te doen verschijnen
De atmosfeer zucht naar de koestering
Het duisterlied te ondermijnen
Ontstoken als een vlammend zwaard
Goudglanzend…
Vallende duisternis
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
572 Hoog op de top van het duin
ontwaart men een prachtige
zonsondergang
een vuurbal weerkaatst
boven het golvende water
de schemering valt
en de maan werpt zijn lange stralen
over de zee
die zich koestert in de vallende duisternis
lijkt het bij vloed of het een meer is
de zee kabbelt voortdurend
op het roze met zilveren zand
het zilte nat…
Jij bent zo jij
netgedicht
2.8 met 16 stemmen
1.683 zoals een vogel
die onbegrensd
vrijmoedigheid wenst
op vedervleugelslagen
dromen mee kan dragen
een lichtschelp
eindeloos stralende
zelfs als in de schemering
de aarde lijdzaam wacht
op een donkere nacht
jij bent zo jij
de waterdruppel
die achterblijft
liefdefleuren wrijft
op schaduwblaadjes
van een dorre bloem
het dansende…
Rond Oktober
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
534 Gekneveld stuifzand wringt
de jongste vloed uit het zwierige duin
stormachtige buien knijpen traag
het oude, zwakke licht uit de dagen
de eeuwige branding verslindt gulzig
vermaalt smeulende zomersporen tot schuim
een eindeloze en gapende leegte vult
de uit schemer opgetrokken herfstdagen
alles wat stranden steeds stempelt
sterft gestadig…
Een nacht in Parijs, 1995
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
560 ( Een herinnering )
De stilte hangt in de Dood
van kalende takken
De vogels zingen zo frivool niet meer
Ik mis de smaak
van een nieuwe lente
en wist niet of je nog komen zou
Je foto’s zijn verkleurd
in de schemer der herinnering
De kamer is verlaten, het bed
ligt er onberoerd
Ik veeg mijn tranen
van een versteende vloer…
de aderlating van verlangen
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
525 vandaag mijmert de lente over liefde
gestage woorden verpakt in een sober
collectief, het is de late schemer
die zich uitstrekt alsof het ontwaken
een herrijzenis is
geraapte stenen doen geen kwaad
de mantel kraagt aan de warmte van het
lichaam het gebiedt het leven de tijd
te herzien en de illusie om dromen waar te
nemen is het bont van…
stad bij avond
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
743 Stad bij avond
en voor de schemering
de dag verdringt
wat late zon over straten en pleinen
alsof het licht
slechts mondjesmaat wil wijken...
totdat alles nog maar zo 'even' is.
Stad bij avond
moet nog wennen aan gemis
van shoppers, studenten en toeristen.
Alleen nog het gedreun van treinen
en het geraas over Ring en Boulevards.…
Horizon
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
622 Alleen jij erkent mijn licht
in schemering of met flits.
Alleen jij ziet mijn portret
in een fotolijst of silhouet.
In de natuur of een galerie
details in macro-objectief.
Zie jouw plek in mijn hart
als kunst metaforisch art.
Alleen jij erkent mijn licht
na het vallen van de nacht.…
oude stad
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
446 de oude gevels hebben het licht
gereefd een dag geleefd terug
van de uitreis zijn zware zeilen
gestreken neergelaten aan
een verlaten rede
een smalle gracht meert donker af
schemer schommelt op de kade
het spiegelbeeld van een boot
wordt gedragen
over de romp rimpelt water
hier wordt niet meer gewoond
of verhuisd
uit nissen…
Ode aan de Leegte II - Kosmos
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
653 De zon begeleidt en dirigeert
planeten en myriade manen
ten dronken dans in cirkelbanen
het multiversum musiceert
In mechanische melancholie
baadt de ster die verder kwijnt
haar helderheid - tot ze verdwijnt
vervalt in vale apathie
De celestiale schemering
een schaduw sluiert Edens Hof
de grote Godendeemstering
herleidt 't heelal tot…
Overspannen.
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
1.051 Het is schemerig
stil en koud
op de heide waar
een eenzame berk
buigt in
de straffe noordenwind
bladeren dalen neer op de grond
richt mijn hoofd op en
zie in de verte een vrouw lopen
met een kind
flitsen voor mijn ogen
licht en donker
spookt weer in mijn hoofd dat
nu wat zwaar weegt
gedachten slierten en
vreemde beelden…
Is 't nog ver?
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
557 we wandelden door het bos
ik, aan de hand van mijn vader
tot de schemer van bomen
schimmen maakte
dan lijken alle paden op elkaar
staat de auto bij elk dwaallicht
'een stukje rechtdoor en dan
links, nog even, we zijn er zo'
de dood van blinde wegen
ging geduldig aan ons voorbij
de zondag is al lang in een
zachte doek gewikkeld…
Galgeven
gedicht
2.0 met 2 stemmen
2.834 Eikenheuvels tussen grove den
waar je als kind
de nachtegaal kwam horen
bevend in verboden schemering
hoewel ook jongens
aardig konden fluiten
nog schrijven talingen en eenden
op het water
lagen aa’s en ee’s
onrust onder de oksels
een hals vol richting
ook wij bewegen uren stap na stap
het ritme van miljoenen mensenjaren
winter ademt…
Verloren liefdes
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
469 En zelfs,
in de luwte van de schemer,
hun gloed gevangen,
waar het laatste restje, nu nog,
in het flonker van mijn nacht verschiet.
Ik heb van ze,
gehouden, alle liefdes,
alles wat ons ooit, verliet.
Nooit zal ik,
hun pracht vergeten,
en kan, alleen maar hopen,
vergeet mijn naam,
ook niet..
-…
Zomerlandschap
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
499 de hemel is blauw en wijd
van een stil gelijk het gras
buigt met de wind en ruiselt
liefderijk gering
onder een boom bewegen
schaduwvlekken om
van verloren aandacht
de steelse grond
de lucht is op glas geschilderd blauw
vee blijft de aarde trouw
het graast traag en onverdeeld
door de late schemer
waaiert ver uit in een
voldane…