27289 resultaten.
[ De vijver is kil ]
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
485 De vijver is kil,
de wind hoog in de dennen --
brengt weer het najaar.…
ouderwets geraas
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
517 regen slaat al dagen
tegen ramen en deuren
vlaggen vlaggen enthousiast
met sprekende teksten
beukende wind hoge golven
het heerlijke avondje was
met ouderwets geraas…
[ De wind om het huis ]
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
383 De wind om het huis
is onrustig, ik lig stil --
maar ben onrustig.…
Voorjaarsbuien
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
331 De stormwind giert om m’n huis,
Stortregen klettert op de ruiten,
De kachel maakt overuren,
En ik zit lekker thuis.…
Noodweer
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
488 Maar dan gaat de wind plots liggen,
Keert de rust weer in het land,
Ook houdt de regen ermee op,
Lijkt wel alsof er niets is aan de hand.…
De droom waait mee
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
254 ik draag mijn leeftijd los
alsof hij niet past
mij nooit heeft vastgegrepen
altijd een kind zijn
in hoe ik val
en opsta
in de wind
danst zacht de droom
tijd raakt mij niet aan
glijdt langs me heen
en de droom waait mee…
Zo broos ons leven
netgedicht
2.9 met 13 stemmen
94 Wat is ons leven broos
als blaadjes van de beukenbomen
die dwarrelen in de wind
al is de lucht nog vol
van zomerdromen...
Al is de lucht nog blauw
en straalt de zon met vreugde -
ons lied is kort van duur
hoezeer de melodie
ons ook verheugde...…
Zo graag wil ik....
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
3.417 Maar weet dat in de donk're aarde
een wortel diep naar water reikt
en dat mijn hart zijn gloed bewaarde
en hoopvol naar de morgen kijkt.…
Meditatie
gedicht
2.9 met 19 stemmen
14.870 Hier keert men in zichzelf terug
hier slinkt men tot zijn pit
in een nooit eindigend
ogenblik.
---------------------------------------------------------------
Uit: 'Van de aarde die ook hemel is', 1963.…
EEUWIGE DOPING
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
1.416 Dàt is wat aan me vreet
Vergeef me mijn lieveling
Ik los dit probleem snel op
In deze grote bak water
Dompel ik langzaam je kop…
Haven denk ik, water, zee
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
488 De aarde waarin ik
Geboren en getogen ben
Is me te heet onder
De voeten geworden -
Aardkorst door droogte
Verscheurd, gespleten
In tienduizenden ongelijke
Brokken waar alle leven
Uit verdwenen lijkt -
Dan kronkelt uit die ene
Spleet het fata morgana
Dat mij een haven verbeeldt:
Haven, denk ik, water, zee,
De meeuwen komen…
de beeldhouwer
netgedicht
4.2 met 14 stemmen
625 als woorden op water
geef ik van jou van iemand
de naam het spreken
de verbinding naar heimwee
het blad naar golven
het hoofd wat scheef
in een lichtgebaar
van voet naar hals
het tillen het dalen
de greep van gisteren
van vlucht naar aarde
de hand in je haren
gedachten dicht
van ziel naar adem
de stilte glijdt
langs rustende jaren…
kluitje in het riet
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
442 Iemand zei tegen hem
hier is een kluitje
een mooi stukje aarde
vers van mijn schep
breng dat nu naar
de overkant van het water
vaar met je bootje
naar het wuivende riet
leg het kluitje daar neer
en alles zal goedkomen
dus dat deed hij
hij voer naar het riet
legde het kluitje neer
aan de natte voeten van het riet
het kluitje…
weer de regen
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
515 het regent
en het regent
weer die gedachte
aan de regen die maar viel
en viel en viel totdat
alle diepten van de aarde
waren gevuld met water
en God scheidde zout
van zoet zodat er
leven op het land kroop
althans het deel dat
niet van zout hield
ondertussen bleef het
maar regenen en regenen
en al die levende koppies
hieven…
Olijven
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
476 kleuren de gaten
in de aarde
rood vol dood en
onbruikbaar blik…
Kabbelende golfjes
hartenkreet
2.5 met 8 stemmen
1.571 Kabbelende golfjes
Volgen elkaar snel op
En een harde wind
Maakt op elk van hen
Een witgeschuimde kop
Zo stroomt ‘t water verder
En daalt het richting zee
Ook ik zal verder moeten
God help me
Want het zit niet mee
Kabbelende golfjes
Ik kijk er naar
En als ik in de verte staar
Dan zie ik je weer voor me
Het is echt waar
Het water…
Vlieg uit en vlieg in
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
739 Kijk fluistert de wind
zie hoe de adelaar
zijn vrijheid vliegt
zijn vleugels wijd gespreid
hoog boven in de lucht
ergens verder ligt zijn nest
waar hij zich veilig voelt
vandaar uit maakt hij
lange tochten zwevend
over moeder aarde
tussen de wolken door
doe hetzelfde
klinkt de fluister
sla je vleugels uit
maar keer steeds weer…
Wolven huilen
netgedicht
3.6 met 11 stemmen
739 zinkt zij ter aarde
ontvangen
in de moederschoot
de wolf huilt
wijl haar ziel uilt
naar de raaf
de wind zucht
zingt zijn eindeloze lied
der verlorenen
de maan verduistert
in haar
een smeekbede
verdoem mij niet…
En laat ons zwijgen
netgedicht
3.7 met 10 stemmen
537 Daar fluistert de wind heel zacht
Waar onbegrip droeft
en neersabelt in harde woorden
daar zwijgt slechts de stilte in het goud
Zachte stroom van liefde kabbelt
in duizenden waterdruppels
als regen op dorre bodem
Dorstig drinkt moeder Aarde
kwistig ontkiemen zaadjes
en ontluiken bloemen in de mooiste kleuren
Groene struiken
wuivende…
Herfstblad
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
410 Zo troon je vroom
hoe kouwe wind je striemt,
jouw leven trillend breken zal,
je neerhalen,
de regen je taaie huid doorweken zal.
Je j’ over donk’re aarde erbarmen
en haar warmen zal.…
ik hou altijd van jou
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
1.417 leg je regenhart
in handen uit leem
ik wil het dompelen
in de blauwe
wonden van de aarde
en het zal thuiskomen
uit de bergen
als sneeuw
leg je vogelhart
in handen uit wind
ik zal het omhoog gooien
in de wijde
staalblauwe hemel
en het zal uit het heelal
thuiskomen
als ijs
maar leg jouw mensenhart
in handen bloed
en ik zal het houden…
De zoete wind
netgedicht
3.9 met 24 stemmen
467 het aardse denken
te vertolken…
Pure hemel
netgedicht
4.6 met 9 stemmen
700 zittend op het zandtapijt
gestreeld door de branding
snuif ik adembenemend diep
machtig zuiverend zout
de ruimende wind blaast
stormen uit mijn hoofd
polijst mijn gekerfde
ziel met zilte hand
eeuwig dansende zee voert
mij in zoete bekoring mee
op het zangerig ritme
van haar zwalpend geruis
op aarde in deze hemel
ligt mijn dierbaar…
Meervrouw
netgedicht
3.8 met 13 stemmen
974 Een meeuw schreeuwt
de zee achter het duin,
wind verstuift het land,
passie tussen eb en vloed
helm geeuwt wuivend,
wortels diep in zand
genegen in het zwin,
het zilt bekoort en voedt,
bevrijdt ze de elementen
in haar aardse tuin,
die kleine zeemeermin,
- mijn godin -, die golf
en horizon berijdt,
meer waarde,
meer vrouw, meer min.…
herfstbeeld
hartenkreet
2.3 met 3 stemmen
910 Aan het blauw azuur waar
de wind speelt met grijze wolken
die de zon laat verdwijnen en haar
ingehouden tranen van de zomer
weer zal uitstorten in een nieuw
seizoen
en de aarde laat drinken
wat een verademing is voor
het laatste zomergroen
dat langzaam wordt onthuld in
een allesoverheersende compositie
van sprankelende kleuren
die ogen…
Cycli
netgedicht
2.3 met 9 stemmen
620 Aarde in een grijze jas,
bomen in het rijp, met
witte adem geschoren,
seizoenen die in de tijd
gemetseld zijn met de
specie van de leegte,
de takken van de wind
zijn dood, in een laatste
kreun verloren, ontbloot
aangepast het zicht, as van
verjaarde bladeren steunt
nieuw perspectief onaangetast
in opkomend licht, vergaan
door te…
Eenzaat als wandelaar verdicht
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
566 Niet gewenst,
maar door natuur mij opgelegd,
bewandel ik eenzaam aardse dreven.
De richting onbepaald,
want zonder rechtuit streven.
Zelf ga ik niets bouwen,
want niets is er dat bindt.
Hoef niets te onderhouden,
geen huis, geen vrouw, geen kind.
En als de tijd van afscheid komt:
ik was gelijk de wind.…
In schuim
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
441 warm loopt
droog zand
loom door
de vingers
van mijn hand
hun vrije
val schrijft
tekeningen
overal op
het strand
dit vloeibaar
zandgeheugen
is de database
van alle leven
sinds het ontstaan
waar lucht
en wind al
eroderend
de nieuwste
opslag zoekt
krult vloed
het eerste golfje
dat in schuim
alle aardse
info verhult…
Kristallen
netgedicht
4.3 met 146 stemmen
482 sierlijk dansen
de kristallen
op vlaagjes wind
voorbij mijn
raam waar
een enkeling
helaas zijn
einde vindt
in een
krampachtig
smelten
zie ik later
de druppels
glanzend naar
beneden snellen
op weg naar laag
wit laat
de bui zijn
sporen na
op weer een
maagdelijke aard
je hoort knispers
knappen als kou
langs kristallen…
Existentieel samen
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
560 van de wind
in een volmaakt
natuurlijke setting
zo opent universum
zachtjes de hemel…