3310 resultaten.
ik streel de striemen
netgedicht
3.1 met 16 stemmen
1.780 ik streel de striemen
die ik maak
trek toch de banden
harder aan
om pijn te kleuren
gebonden aan
verdwenen jeugd
het ranke lijf dat boeide
gloeide van besef
van wat verboden was
borsten die nooit
iemand zag omdat
ze in je eigen ogen
niet hebben gemogen
onraakbaar ingepakt
ik streel ze
tegen wil en dank
met tederheid gevangen…
laat stilte door je ogen dwalen
netgedicht
4.2 met 8 stemmen
1.595 je bruint in het
raken van de hemel
tropisch in de rulle sneeuw
kou heeft je gekleed
mode warmt je strakke lijf
dat alles van zijn handen weet
je ging om te vergeten
om even niets van
alles meer te weten
terug naar de bron
om in de zon je eigen
kleur weer te bepalen
het afscheid moest
sloot de woordenvloed
waarin je niet kon zwemmen…
Voor mijn Hond
poëzie
3.5 met 23 stemmen
4.305 Hij hing me aan 't lijf; hij kleefde me aan de kleren
Hij kwispelde aan mijn zij;
Nog stervend sloeg hij menig keren
Het brekend oog op mij.
Hoe dikwijls lag hij naast mij op de zoden
Aan gindse eik, als ik, de stad
In 't vreedzaam avontuur ontvloden,
Te peinzen en te mijmren zat!…
hoogtij
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
780 in dat geval strekt het u tot eer
zulk een asemend lijf
in uw blik te vangen
of nog beter,
ik bloei in hogere sferen
en u tracht mijn warme zucht
op uw edele huid te eren
met sprakeloze gezangen
wees niet bevreesd
ook mijn genegenheid
is aan u besteed
zie met open ogen
dat mijn ziel
in vreugde
ten bate van allen,
wordt mee gezogen…
Liefdesverdroot
hartenkreet
3.9 met 12 stemmen
1.705 Liggend in het licht van de warme zon
Die voelt aan als míjn warmte
Alleen voor mij, zacht brandend
Doortrekt mijn lijf als lief vuur
Ogen dicht…alle kou glijdt weg
De kou die jouw plaats innam
Als een sneeuwbui die binnen hing
Toen je je deur voor me sloot
Nu smeltend mijn verdriet, wegvloeiend
Mijn Hart klopt weer vol, je mág weg zijn…
Geen ridder
hartenkreet
4.2 met 6 stemmen
1.220 Een ridder reed eens door een woud
Hij was moe en had het koud
Er spookten lijken door zijn hoofd
Wier leven hij eens had beroofd
Verbijsterd bleef hij stokstijf staan
Door schoonheid zichtbaar aangedaan
Want hoor, daar zong een nachtegaal
een herinnering… een vergeten taal
Het oude lijf werd prompt vergeten
De spoken floeps uiteengereten…
Broos
netgedicht
4.4 met 8 stemmen
1.493 Wat zou ik, om zijn lijden te stillen,
graag zijn broze lijf in mijn armen tillen.…
die andere?
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
803 het lijkt het beste in dit land
voor inwoners en ook de vreemden
een jas rond de schouders te hebben
wat zware stof tegen wind te veel
bespoten met andere stof of nevel
om de regen van het lijf te weren
en met knoopjes of iets anders
teneinde zichzelf te onttrekken
aan te nieuwsgierig geblik
laat dan enkel het gelaat
met het rood van schaamte…
Kamperduin
netgedicht
4.0 met 9 stemmen
682 kim
in een aura van warme kleuren
groter dan z'n stoffelijk lichaam
belooft ’n mooie dag aan de kust
zon en wind schonen boven zee
de lucht tot strak hemelsblauw
in m'n korte broek uit de sixties--
lig ik breeduit in 't warme zand
mijn vrouw reikt zonnebrillen uit
zodat geen badgast wordt verblind
door een groot blinkend wit lijf…
Geachte heer Vranken
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
2.090 Herinnert u zich deze nog
de vergadering van vrijdag jongstleden,
met mijn lijf en zijn voltallige leden?
Uw aanwezigheid was een verpletterend succes,
uw acties getuigden van een doelgerichte
doortastendheid
en verscheidene afdelingen van mijn lichaam
hebben uw input dan ook diep gewaardeerd.…
Uitstel
netgedicht
3.7 met 12 stemmen
809 het duurt maar even
zei de beul
seconden, twee in getal
langer zal je niet hangen
de nek is op meer
niet ingesteld
het lijf kan ik nog verlichten
door u naakt te laten gaan
wellicht dat we een flits
aan tijd kunnen toevoegen
doch de hoop zal daarin
de angst niet verschuiven
het denken is immers
verward en verdoofd
dan wel onderhavig…
Alleen
hartenkreet
1.8 met 9 stemmen
1.574 Mijn lijf voelt nu louter bekommernis
met een meisje dat zo jong al zwaar
gebukt gaat onder loyaliteit en plicht.…
Vraag geklapt uit beraad
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
597 zouden duidden als iets minder tegen
om te garen tot gedogen
Met een luilebol face to face
die de hele nacht chips aan het malen
u uitputtend trachtte over te halen
tot zijn point of view on his case
Ging dat ook via schieten en opbouwen
naar of u - soldaat al - vol vertrouwen
er nog wel echt voor wilde knallen
Tot alle kleren aan het lijf…
Wat kun je anders
netgedicht
3.6 met 16 stemmen
703 Ja, er zullen altijd rozen zijn en
we zullen kunnen vrijen zolang
ons lijf dat wil, de tijd dat toelaat.
En onze kinderen – ze zullen bij ons
blijven komen; niet alleen met hun
lach, ook hun pijn brengen zij.
We zeiden A, we zeiden B, het hele
alfabet doorlopen we; feilbaar ben ik
- de beste van ons twee ben jij.…
BRUINVIS
netgedicht
0.7 met 3 stemmen
586 Wanneer
dit mollige ronde zeedier
hoog boven de golven uitspringt
maakt zijn plompe gestalte
een sierlijke zwaai
beeldt de onvatbare vrijheid
tussen wolken en schuim
van het gladde lijf
daalt sidderend zoute nevel
waarin dwergregenbogen
vluchtig de lichttaal spreken
die eens meehielp de aarde
tot leven te brengen
nog in de verste toekomst…
Casco zonder afbouw
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
574 wereld gezet
met handen vol idealen
en wat restjes gebed
heb de muren geslecht
voelde hun pijn maar wilde het
casco zonder afbouw weer zijn
vrij in ruimte en tijd
het eind van de avond
brengt zeker mijn bed
opstaan wassen en plassen
aan het begin van de morgen
op een vrije etage gezet
eten gebeurt op de geur
de trek van het lijf…
De onvoldoendes
netgedicht
3.7 met 26 stemmen
1.472 Onlangs had ik weer eens de eer
dat een zekere strenge dame of heer
bepaalde gedichten in snel tempo screende
en vond dat ze geen voldoende verdienden
dus afwisselend met een vier of vijf
ging deze persoon mijn werkjes te lijf
Lachend haal ik mijn schouders op
denk maar niet dat ik daarom stop
dat ik ophoud met gedichten maken
en me door wat…
wintertelg
netgedicht
3.6 met 21 stemmen
589 zal lente koude verjagen
zwarte knopen lichter maken
metaforen in vraag stellen
weer en steeds
wanneer transparante rozen
onverteerbaar
illusies bouwen op een horizon
zoals het meisje
dat met roze plastic emmertjes
een vochtig huis naar zich toe praat
verdorde bloemen plukt
uit lijf en leden
kringsgewijs
lintjes knoopt rond…
WANDELEN OP DE MAAN
hartenkreet
2.0 met 3 stemmen
660 Samen wandelen op de maan
in ‘t karige, romantische licht
Eventjes met je blijven staan
mijn handen strelen je gezicht
Zachte klanken van ‘t woud
ruisen woorden om ons heen
Oh mijn lief, je hebt het koud
vanaf je topje tot aan je teen
Handen, die je teder warmen
zweven over heel je koele lijf
Over die schouders en armen
en over..wat ik…
Permeabel
netgedicht
3.9 met 9 stemmen
582 Je ogen perforeren – pees na pees – mijn lijf
longenlangzaam, laconiek, zelfs zenuwachtig
alsof dit lichaam
een nooit verzonden liefdesbrief is
waarin je geen schrijffouten durft maken.
“Postzegels zijn kostbaar” hoor ik je nog
aan de wind vertellen.
Je laat me los.…
mist
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
570 De mist streelt mijn weemoed,
gaat hard tekeer in mijn lijf.
De realiteit van de waarheid zijn
beklemmende, vochtige oorden.
De stroom van mijn gedachten
verdampt en vormt weer wolken.
Harde regen dreigt mijn gemoed
voorgoed uit te schakelen.…
Paascdeau
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
572 Ze had een zeer omvangrijk lijf.
Hij schold d'r dikke huid toen vol:
'Van al dat vreten sta je bol!'
Een tijdlang bleef-ie fulmineren.
Ze wilde tactisch reageren
en daarom zei ze: 'Wees maar blij:
je krijgt een paasgeschenk van mij.
Het is een opblaasolifant.
Je zult tevreden wezen, want
je blaast 'r op zover je wil.…
LIDWINA VAN SCHIEDAM (2)
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
655 U mij rust nu en een dodenbaar
Er staat al lang een engel voor je klaar
Je zilveren koord wordt zo direct gekloofd
Je bent als overrijp, beschadigd ooft
En wordt nog eens een heuse martelaar
Ik dank u Heer, voor menig visioen
Voor wat ik voor de ander heb betekend
Verlos mij van Het Kwaad, ik ben bereid
Goed, kind, ik zal je van je lijf…
VERGANKELIJKHEID
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
584 en dan valt zacht
de adem van de nacht
als een deken om je heen
terwijl je tracht
de splinters van je ziel
weer aan elkaar te lijmen
smacht elke vezel
in je vege lijf
naar een vleug erkentelijkheid
teken van herinnering
aan een ver vervlogen
en te vlug verdampt
roemrijk verleden
nog sta je triomfantelijk
kantelen
van je vervallen slot…
Veenbrand
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
438 stilte is een teken aan de wand
zo snijdend stil, zo wijdverbreid
geen leegte is er tegen bestand
het nulpunt is reeds lang verlaten
getuige de verkalking van het been
voeten in aarde kunnen niet baten
vastgelopen door vadsig hoogveen
de gedachte die verbeelding tart
vreet zich een weg door de geest
hoorbaar in het kloppend hart
van het lijf…
Chemo strijdt
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
915 weer wordt het gif
per hartslag rond gepompt
trekt rode strepen
in een kwetsbaar lijf
zonder onderscheid
doodt zij meedogenloos
de lichaamseigen cellen
waarin ook kanker nu verblijft
chemo strijdt
zonder onderscheid
tegen cellen die snel groeien
ten koste van hun eigen veiligheid
soms ontspringen zij de dans
in vluchten naar de luwte…
Schijnen
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
544 mijn blik, is breder
dan de ogen
het overtreft het gezicht
lijkt uit mijn hele lijf te schijnen
het kent geen zwaartegewicht
het zou wel mogen
maar in mist verdwijnen
zo ook speelt mijn hand
een rol, die rolt zonder tekst
en beweegt mijn verschijning
in de vinger en de hand
neen, niet behekst
maar tevens boven zichtbaarheid
met amper…
Twee voor elf
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
583 groene
weiden
grijze oorden onherbergzaam
wit
Wagons vol onzinnige
gedachten
stiltecoupés zwaar van
gedwongen zwijgzaamheid
Razen onder lage luchten
en hemelsblauwe daken
van stad naar stad
van klok naar klok
gedragen door geduld van
het ijzeren web
Op het perron staat een man
gedoken in zijn jas
van weemoed siddert zijn
oude lijf…
Winter
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
428 Een stille deken
Bedekt mijn gezicht
Koud tot op het been
Het laatste gericht
Is aangebroken
Dit lege landschap
Heeft geen erbarmen
Ik ben een wrak
Aangespoeld op een helse kust
Verlaten van een ieder
Bitterkou doortrekt mijn lijf
Maar, zie de bespieder
Scherpt mij aan
Zoals ijzer met ijzer
Knerpend en sinterend
Het land kleurt grijzer…
Vrienden zonder naam
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
706 ik heb de beats gevreten
mijn lijf heeft het geweten
halverwege was ik al kapot
met wonderpil en heel veel vocht
kwam ik er snel weer bovenop
wij dansten ver voorbij de top
tot licht en glitter braken
stilte pijn deed aan de oren
het feest voorbij de ochtend was geboren
mijn trance zag enkel armen
een lach in steeds hetzelfde gezicht…