4933 resultaten.
Geef terug mijn hart!
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
865 M’n hoofd achterover neerleggend
tegen de koude witte muur
alsof die me beschermen zou
tegen de gevoelens in me
groeiend als een tere bloem.
Geef terug mijn hart! Geef hier,niet doen!!…
Als zout kristallen worden
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
674 En toch lijkt nu alles anders
Gevoel alsof ik leef voor twee
Béleven tot de diepste bodem
Draag ik voortaan met me mee.
Er is een onuitwisbaar spoor geslagen
Alsof ik iemand in me draag
Of dat ooit weer af zal zwakken
Is meer een weten dan een vraag.…
de baby
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
691 men trok heel voorzichtig het stuk steen weg
de Moeder die al uren had geschreeuwd
uit pure wanhoop, zweeg plotseling
iedereen om haar heen keek zwijgend toe
de baby lag daar, stil , zo klein, zo klein
helemaal gaaf en het was alsof hij sliep
de krankzinnigheid in de ogen van de Moeder
stil, smeekte ze….stil, hij slaapt, wek hem niet…
Gepikte kleuren
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
618 Op haar gat, zat ze in 't gras
alsof de wereld alleen van haar was,
driftig plukte ze de bloempjes
heur handen vol!
Een witte auto reed langzaam voorbij,
ze keek niet op- of om,
alsof ze 'n wedstrijd aan 't doen was
hoeveel bloemen kunnen erbij?
De agent stapte uit z'n auto,
vroeg: wat doet u daar mevrouw?…
Ervaring Sion/Wallis 2019
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
670 alsof ik minnend, die vruchten gebaard.…
Tussen stiltes en stormen
netgedicht
1.9 met 22 stemmen
496 De aarde
zucht luid, maar wij kijken weg, alsof ze ons nog eindeloos zal vergeven.
Wat verloren lijkt — verlaten
graanvelden, woorden van vrede — blijft
hangen als echo’s die niet meer verstommen, verstikt in
de rook van tweets en bommen, alsof stilte de enige taal is die nog overblijft.…
Natuurfluisteringen
netgedicht
2.3 met 6 stemmen
534 Een merel
zingt alsof hij mijn gedachten kent, en ik adem dieper, alsof tijd oplost.
Het zachte ruisen van bladeren
is een taal die ik herken. Glinsterende zonne-
stralen vallen als streken van penseel over het weidse veld.
Ik voel hoe stilte zich uitspreidt in mij, een kalme ruimte zonder grenzen.…
De druppels van de herfst
hartenkreet
1.8 met 5 stemmen
324 En dan—een buiging, een snelle,
lage vlucht langs het blad dat al ruikt naar aarde, even
is hij in het bruin van het riet, tot hij terugkomt naar de boog van de boom,
alsof hij de klank van de plek heeft opgeslagen, alsof zijn lied de herinnering is aan het licht.…
Koninkrijk zonder troon
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
327 Je ziet de start niet meer,
Alle lijnen vervagen,
Alsof ze nooit hebben bestaan.
Gevoelens veranderen,
Tijd slijt,
Alsof het nooit iets betekend heeft.
Heeft je leven nog zin,
Nu je weet: het is te laat?
Het is te laat.
Ook al kijk je dieper,
Ook al kom je dichterbij,
De afstand groeit,
Tussen wat was en wat nog kon zijn.…
Schaduw en...
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
1.209 Aan de oppervlakte blijven‐—
dat was mijn drijfvermogen
niet omdat ik licht was
maar omdat de diepte mij kende
ik leerde ademen alsof het een
besluit was
leerde wachten in het water
dat geen vragen stelde
en toch alles onthield
na de duik was ik niet verbaasd
over de onbewuste ziel die opdook
maar ook over de rust
waarmee zij mij hield…
Wervelwind
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
298 Aan de andere kant
zegt zijn moeder zijn naam
alsof ze hem vasthoudt
aan iets dat nog niet is weggevlogen.…
Melkzuur en marmer
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
248 Alleen het asfalt van de Rue de Rivoli
kijkt toe hoe een Nederlander
zijn eigen limiet herschrijft
op de drempel van het Louvre —
alsof lijden ook een vorm van kunst kan zijn,
alsof pijn, goed uitgevoerd,
recht heeft op een lijst.
Dan de streep.…
dacht je meerjarig
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
971 ik heb je geoogst
nieuwe voren geploegd
maar je land ligt nog braak
heeft de lente tegoed
toch schijnt de zon
en groent de natuur
maar jouw zwart ligt erbij
alsof de winter nog duurt
waarom kon je niet groeien
in de herfst van de zomer
je rijpte volop en kleurde zo
mooi in de wind van je dromen
ik heb me vergist
dacht je meerjarig…
Verdrongen verdriet
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
1.901 Zelfs de datum is verdrongen
Alsof deze onbepaalde tijd
Zich nooit heeft opgedrongen
Het stille water rimpelt weer
En toont je vroege afscheid
En je uitgesloten terugkeer
Nu beweegt een andere dag
En leidt het een ander leven
Jouw ziel in mijn oogopslag
De pijn slijt traag en stroef
En laat mij weer beleven
Wat ik naast jou begroef…
Breken
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
999 Het vorige gedicht is kwijtgeraakt
in een macaber niemandsland
waar oktober zich laat horen
en duisternis in zwermen neerstrijkt
binnen beweegt hij door de kamer
alsof hij kan weglopen van een gedachte
maar de beelden klampen zich vast
en beuken zingend in zijn rug
angstig hoort hij zijn leven breken
beent nog dieper naar voren
en denkt…
Afscheid
hartenkreet
4.1 met 152 stemmen
15.271 Het is alsof ze wilde vragen:
"Is het tijd voor mij te gaan?"
Verdrietig moest ik dit beamen,
drukte hem zachtjes aan mijn hart.
Het liefste ging ik met hem samen,
deze weg vol pijn en smart.
Heel veel dank voor al je liefde,
heel veel dank voor al je trouw.
Rambo-lief ga nu maar slapen,
dank je wel ik hou van jou.…
Nieuwjaar
hartenkreet
3.0 met 27 stemmen
6.675 Ik wens je
Een jaar zonder tegenslag
Elke dag vrolijkheid
Laat dromen uitkomen en nieuwe ontstaan
Laat geen dag zonder lach voorbijgaan
Ik wens je
Een jaar vol van geluk
Van liefde, passie en hartstocht
Leef voluit, proost op je kansen
Leef en geniet, zing en ga dansen
En het wordt
Een jaar als een spetterend feest
Een jaar alsof…
EEN LERARES DIE IK LIEFHAD
gedicht
3.8 met 166 stemmen
56.347 Zij droeg een jurk, lang uit de mode,
en was zo mager als een lat,
een rare stokvis,
maar ze had zo'n zeldzaam mooie lesmethode,
voor die tijd eigenlijk verboden:
het scheen, ze praatte zomaar wat,
alsof je in haar kamer zat
te kletsen om de tijd te doden.…
Daglicht
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.871 Als je vannacht niet slapen kan
zet dan je gedachten wijd open
sluit je mooie ogen en zie dan
dat ik spontaan binnen kom lopen
Ik wil die mooie verlichting zijn
die jou verwarmt in deze nacht
jouw heldere maan en zonneschijn
die je nooit meer had verwacht
Ik zal jouw droom zacht strelen
alsof wij deze samen echt beleven
alles wat het daglicht…
onstuimige liefde
hartenkreet
2.4 met 15 stemmen
2.477 soms hunker ik naar jouw stilte
een stilte voor de storm
waarin gevochten wordt,
alsof heftig vrijen anders is
dan een schuimende zee
die in bruisende woede haar vuil
op het strand achterlaat
dan gaan we wandelen
langs het water
rapen we schelpen
en brokken hout
we lachen en rennen
onstuimige liefde
laat het toch stormen
lief en stout…
Mijn vader had een stoel in zijn kantoor
gedicht
3.6 met 65 stemmen
24.166 Ik weet nog dat het leek alsof hij zong.
Ook streelde hij een keer mijn haren.
Later heb ik gehuild om wat niet kon.
Ik wilde dat we daar nog waren
en dat geen einde ooit begon.
------------------------------------------
uit: 'Omtrent het getij', 1985.…
de ogen dicht
netgedicht
3.3 met 26 stemmen
4.208 ze zag hoe schaamte
de lakens bedekte met een bleke blos
alsof haar buik nooit zou baren en enkel
prooi werd van de zwartste nacht
al wat ze kon zien, de woorden
te klein, werd wind en vreemd uitgespreid
zonder bedaren
en op het harde gras, waar geen mens
meer keek, brak elke maan
in het schommelen, stil
de zonde bevroor
in het boomzwijgen…
uit haar zicht
netgedicht
2.2 met 8 stemmen
836 zij is de man
genegen, hij die haar
hart hardhandig veroverde
spelt ze de aangename les
alsof ze al jaren
niet voederen, ze weet het
en toch strooit ze stukjes
geeft kleine rukjes aan
de honger van een verloren vent
die ooit anders was gewend
nu denkt in stoer en hey
niet met mij
zij maalt niet
maar draalt ook niet
wat binnen gehaald…
Gewoon.
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
931 Ik wou je
gewoon
zeggen dat ik van je hou
zeggen dat ik om je geef
zeggen dat ik je nooit kwijt wil
jij wou me
gewoon
zeggen dat je om me gaf
zeggen dat niemand dit kon evenaren
zeggen dat de wereld onze liefde beneidde
maar toen kwam zij
gewoon
binnengewandel in ons leven
alsof zij
gewoon
alles kon kapotmaken tussen…
Eerste liefde
netgedicht
4.1 met 20 stemmen
1.282 eerste liefde lange paardenstaart
kijken in kleuterliefdekleur
babyzeep en blond haar
snikkend snoof haar geur
zij snoof een eigenwijze kinderblik
jongens horen er niet bij vind ik
dacht ze toen hij haar naam zei
en staarde naar de deur
alsof ze lucht en bloemengeur wilde
een lonk over haar schouder trilde
zijn laatste weerstand stond…
Gedicht
poëzie
3.3 met 9 stemmen
3.056 Zo ook gaat de geliefde
Mitri Karamasoff
dood
Ons op de schouders
valt nu laat en schuin de schaduw
des Iwan
Om het lijden dankbaar worden
en schijnbaar blijde
het scherpe vechten van spin en bij
verbeiden
Soms reeds is schoon mijn hand gesloten
alsof er geen verlangen
over mijn…
Souvenir
netgedicht
4.1 met 20 stemmen
847 Morgen blijft
zonder tegenspraak
wanneer mijn mond zich
gehoorzaam sluit
ongewijzigd door het zout
alsof het nergens bijbehoren
me achterlaat
onder invloed van wandelaars
en het huilen.…
Geen nacht zonder voorbode
gedicht
3.4 met 31 stemmen
9.415 eenmaal omvat poëzie
een avond dodende lezer
die een meedogend boekje
valse trappen op en af draagt
tussen zijn overspoelde wijnkelders
en een badkamer zonder spiegeltroost
waar een vrouw zich volgeschreven
inlaat met veelkoppig schuim
dat een beeldtaal opkloppend
vanonder de deur uitrukt
alsof in zijn wanruimte nevels neerdalen…
kostbaar goud
netgedicht
3.4 met 9 stemmen
992 het regent
ik lepel tranen
van nieuw geluk
spreid ze uit
als geurig balsem
over je
gekwetste huid
van wonderdadige
zachte klei
vorm ik nieuwe
lichte deuren
zonder sloten
en sleutels
met verroeste
verleden kleuren
je kan weer kijken
en langzaam voelen
alsof het was verholen
je hoeft niet meer
in je labyrint te…
Ontspiegeld glas
netgedicht
3.8 met 16 stemmen
1.614 Soms als mijn gedachten zweven
hoor ik je kabbelende peuterpraat
of snelle voetjes op het laminaat
alsof je me een zoen komt geven
ik spreid de armen wijd en wacht
tot ik je lachend op kan vangen
maar het is slechts een verlangen
dat jou voor even bij me bracht
leeg staar ik dan in het verleden
waar jij voor mij mijn leven was
nu doods…