2600 resultaten.
De richting
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
462 Lopen wij daar met blinde ogen
zoekend en tastend naar de horizon
eens zal hij onze tranen drogen
die daar stond waar de schepping begon.
Dan zullen wij staan voor de ivoren poort
van een gouden stad vol rust en vree
een waar paradjjs, het hemels oord,
daar heerst geen oorlog, daar heerst geen wee.…
relatieve Quanti (reprise)
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
571 de machtige Regennacht
is één groot Zwart Gat
waarin ‘t Zijn wellicht
de Singulariteit omvat
’t ultieme Middelpunt
waar alles samenkomt
maar Niks waarneembaar is
rondom de Horizon
de onbeantwoordbare Vraag
van ’t Licht
dat niet wederkeert
als ’n fysisch Fenomeen
de Regen verdwijnt
als ‘n Hand draait
en de Ogen besluiten
’…
Mobieltje (om bestwil)
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
599 Dat is goed, zo moet dat
zei jij
waarna we zwijgend tuurden
[door de zandstorm]
de verte af
naar de horizon
over de glinster
van de zee
en de meeuwen.…
Nabeschouwen
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
315 De horizon was mijn beperking en
de zee onoverbrugbaar en veel te diep
ergens lagen hoge bergen
tussen dalen waarin beken en rivieren
gevoed door woeste watervallen.…
Dromende man
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
363 In een broze werkelijkheid
waar niemand anders
kan komen
achter de doorzichtige horizon
van een ongekend bestaan
verzin ik hoe jouw ogen kijken:
Ik heb jouw prille schoonheid getekend
in alle bekentenissen van pure passie
jouw fraaie naam in liefde gevonden
wanneer het droomlied klinkt van liefde
door volle hartstocht van een illusionair…
vertrouwen op mijn handen
netgedicht
1.8 met 6 stemmen
506 Je vroeg me zojuist een gedicht te schrijven
over jou,
we waren net klaar met intensief
onze lichamen
tegen elkaar aanwrijven;
mijn ogen konden de horizon nog niet vinden,
je straalde alsof
jij in hoogst eigen persoon weer
daalde,
terug in jouw godinnelijk lijf.…
WAT ALS
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
263 Wat als Hamas zich echt zou overgeven
Boven met bloed doordrenkte Gazagronden
Vredessymbolen koerend de gewonden
Troost zouden bieden, rust en medeleven
Hun diepste leedwezen zouden betuigen
Met het verlies dat beide kampen leden
Het kroost van de aartsvader en Ismael
Bloedbroeders, koppig, die niet kunnen buigen
Al honderd jaar geen horizon…
Onbegonnen werk
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
308 Achter d’verre horizon ligt de schat,
waar ‘k al lang m’n oog op had,
die verloren, zo zeer begeerde
schat, die 'k al zo lang ontbeerde.
Mijn queeste bleek onbegonnen werk,
Wijl ik ben niet als Hercules erg sterk
Voor wie d'Augiusstal, hoe goed ook bedoeld,
Ook op ’n Sisyphustaak bleek gestoeld.…
Onbegonnen werk
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
161 Achter d’verre horizon ligt de schat,
waar ‘k al lang m’n oog op had,
die verloren, zo zeer begeerde
schat, die 'k al zo lang ontbeerde.
Mijn queeste bleek onbegonnen werk,
Wijl ik niet ben als Hercules erg sterk,
Voor wie d'Augiusstal, hoe goed ook bedoeld,
Ook op ’n Sisyphustaak bleek gestoeld.
…
in ontkenning
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
163 in welke fase dan ook, het
ontwrichten van gewichtloze
herinneringen brengt de dichter
telkens verder dan het eindpunt
dat statig als een verticale horizon
de vleugelreizigers met hun gevederde
dromen verwelkomt met een nederig
buigend gebaar gericht aan de toekomst
evenwichtigheid is slechts een ingeslopen
idee van een onbekende materie…
het juiste pad
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
359 de tijd zal het leren,
getuigde mijn beste wil
en vertrok vroeg in de morgen
nog onwetend of ik mezelf vertil
doch aan de in te nemen horizon
kende ik bij aanvang
daarover geen zorgen
.…
Treinen
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
15 Door de vuile ruit zag ik
de donk’re langgerekte wolk,
onder haar witte watten
op een lichte horizon
Na de overstap sloeg ‘k
maar geen acht
op de witte proppen,
ingeklemd naast mijn stoel
en zag de lange wolk
aan d’ ande’e kant
de wolkjes onder wit weer
Ik las het woord Welcome
op deur naar eerste klas
En zocht Welcome naar…
Dans dag, dans .....
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
1.318 de dagen danst
licht kust in de vroege morgenuren
maan en sterren eerder weg zal sturen
het vroege vogeltje zich niet verschanst
open ik mijn hart dwars door alle muren
woorden worden liefdevol tot bloei gebracht
zacht uitgesproken zinnen klinken als verwacht
zonnige dagen zullen eindeloos duren
zakt de zon helderrood aan de horizon…
Lichaamslente
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
1.766 sprookjes met grote ogen worden natte
dromen, vlinders kleuren haar onderbuik rood
in lichaamslente ontluikt een vrouwenlijf
ze groeit met grillige stuiptrekkingen bloeit
open in ogen op horizon, tongval taal
verraadt kolkend bloed onder nagels - kan
niet kruipen. kannen en kruiken van haar
kind-zijn barsten onder regen van druppels
levensdrang…
Gespleten golven
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
872 gevouwen
fluistert zij zwak om vergeten
bidt om een luisterend oor
wanhopig, haast verbeten
klanken drijven op draaiende wind
overspoelen het bewolkte denken
even is zij weer dat onbevangen kind
toch voelt zij woeste golven wenken
leeg loopt ze naar het licht
de schouders wederom gebogen
verdwijnt plots uit het zicht
door bedrieglijke horizon…
De week die zeven dagen stilte scheurt
gedicht
2.9 met 17 stemmen
13.874 De late eenvoud van de meester, met vrees
Begraaf ik eens het nooit meer spreken
En gil of zieltoog, de geheimste stem
Uit niets bewogen voor tijd
De dadelijke horizon der schepping.…
Bloempje
hartenkreet
3.3 met 10 stemmen
1.234 Soms voel ik me als
Een bloempje in de wei
Verborgen in het hoge gras
En niemand weet van mij
Wie ik ben of wie ik was
Nee, ik zit stiekem, in me eentje
Tussen het hoge gras
Vanaf de grond kijk ik naar boven
Ik zie wat vogels en de zon
En een straalblauwe hemel
Wolken drijven voorbij aan de horizon
Vogels kwetteren als een stel ongeregeld…
voel koele kleur van groene schaduw
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
901 ik ging weer even terug
waar korte beentjes
eindeloze wegen liepen
in een zomershete zon
de weg naar zee
was recht nog krom
omzoomd met
kilometers vergezichten
dat wat wij wisten
lonkte aan de horizon
duinen en het golvend koele
water waar je eindelijk in zwom
weer ruik ik dennengeur
voel koele kleur
van groene schaduw
langs…
Als 'k aan een brief van wie ik liefheb, smul
poëzie
3.5 met 8 stemmen
1.811 Zo lees 'k, als voor een hele nacht de zon
Verreist, aandachtig langs de horizon
Zijn afscheidsgroet in gouden hieroglyph;
En 'k voel verwaarloosd me en teleurgesteld,
Als 'k niet, letter na letter, heb gespeld,
Voordat 'k naar bed toe ga, een zonnebrief.…
Hemeltranen
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
2.437 schijn nog vol te houden
en hoog verheven blauw plaats maakt voor diepgrijzend grauw
dat zich droef vol tranen zoog
Waar wolken zich verweven tot dichte deken van de nacht
die zich over het daglicht strekt en haar met duisternis bedekt
als tijd de eeuwigheid verruild
Mijn stille schaduw vleit zich moe en in berusting neer
ver achter de horizon…
Een wens
hartenkreet
4.4 met 7 stemmen
4.290 Onze vingers glijden
over de horizon, heel intens.…
Hoog op de kaap
poëzie
4.0 met 16 stemmen
2.550 Neen, 't is een maaier: klankloos scheert zijn zeis
De horizon; en plots'ling zilvergrijs
Vliegt langs de ketting uit golvende schalmen:
Hij, boven de aardewelving, machtig, zwaait
Zijn cirk'lend blad - 't is of het suist - en maait
De spokig vallende oogst van bliksemhalmen.…
Ik sprak enthousiast over 't Parthenon
poëzie
4.2 met 13 stemmen
2.583 Ik sprak enthousiast over 't Parthenon,
Hoe 't op verende berg zweefde, als een blank
Snaarinstrument, dat door zijn zuilen, rank,
De wereldlucht tot aan de horizon
Maakte tot één akkoord van marm'ren klank -
Toen plotseling een draaiorgel begon
Door de open deuren, dwars over 't balkon,
Te spugen zijn kwijldraderig gejank.…
ons droompaleis
hartenkreet
4.0 met 12 stemmen
1.350 straks komt er een dag
dat wij hand in hand
ons droomeiland
kunnen betreden
alles achter ons laten
zodat wij ons paleisje
met verse liefde
kunnen bekleden
dan kunnen we samen
naar de sterren kijken
vanaf een romantisch
beschenen balkon
zodat er intense rust
in ons lichaam heerst
veroorzaakt door
de prachtige horizon
twee…
zo had ik het niet verwacht .....
netgedicht
3.3 met 38 stemmen
4.813 nauw’lijks zichtbaar
onheilspellend
net begonnen
hemeltocht
grijs vaal rood
en onmiskenbaar
langzaam rijzend
van de horizon
onbestemd
nog dwalend
droom ik jou
al tegemoet
zacht oranje
avondlicht
jij vroege bode
van een late nacht
warm geel
tijdloos stralend
voel ik even
samengaan
strelend wit
omarm je
als vanouds
mij…
En Jozef schrijft…
netgedicht
2.5 met 152 stemmen
41.269 Je glimlacht
Het dorp, een vaag kontrast op de rand
van horizon en hemel
de laatste restjes van het daags gewemel
worden samen met de late kaarsen opgebrand
Vingertoppen markeren de nieuwe levenslijn
onder jouw strakke huid.…
Extase in de oase
netgedicht
2.7 met 19 stemmen
1.531 Het donker kreunt,
het zonlicht dreunt,
een roodgekoonde horizon
rolt aan over de heuvels.
Fatima likt tergend traag
de druppels van haar vingers,
de nacht was wild, de ochtend
naakt met dauwbedekte bloemen.
De karavaan vertrekt vandaag
naar het verre Marrakesh,
maar Fatima legt zich te rusten
op een kussen vol met goud.…
niemandsland
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
963 geliefden verdwaald
Mijn moeder, mijn zuster
Mijn vader, mijn broer
Wonen wij in niemandsland
Knielen neer in vreemde oorden
Smeken om genadebrood
Wachten in verlaten dorpen
Deuren die niet opengaan
Wonen wij in niemandsland
Breken dagen nachten in de tijd
Bouwen onze huizen in het zand
En halen onze geliefden thuis
Zien wij de horizon…
Het elfde gebod
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
796 Mijn ruis raast
richting horizon
waar de regenboog
klaroenklanken
kleurt
het blazoen tekent
nu nog de kim
terwijl die andere
einder verzuipt
in dronken zinnen
rest mij alleen
nog de kater
een blik op zeeen
van gedachten
danst door eb en vloed
terwijl het zilte
zout zwelgt in
hoge golven
smacht ik naar
een…
Verhoogd oord
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
1.256 Spaarzaam kruipt het licht voor mij uit
een armlengte verder daagt de horizon
dichtbij en onraakbaar sluit
zich de hemel als een nachtjapon
alle schoonheid is gehuld
in aftasten en geduld
Ik blijf de hoogte zoeken
langs de flanken van verdriet
in de verte wapperen doeken
onzichtbaar achter wuivend riet
de vloer kraakt maar ik schuif…