2105 resultaten.
Huil niet, Majorca
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.169 Hoor je de honden,
De honden, Majorca,
Heel in de verte blaffen gaan?
Hoor je de dronkenmanspraat in de wind?
Je dronken vader komt er aan.
De weg is te smal en het meer is diep:
Hoorde je, hoe hij mijn naam daar riep?
‘Maria!’
Zet het raam wijd open, dan kun je goed horen,
‘Maria... Maria!’…
daar ben ik thuis
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
578 kabinetten gevormd
of duistere mysteries gesmeed
daar waar niet telt wat je doet
maar veel meer wie je bent
daar buigt gelijk een ereboog
des arcades eerbiedig het hoofd
voor wie domweg blijmoedig
het leven vieren wil
daar waar maan en morgenzon
samen het zwerk bestieren
om ’s avonds over de kam
als mensen hun dag hebben gehad
in gouden verte…
Duet
poëzie
3.8 met 4 stemmen
1.072 ‘C'est l'amour... qui passe,... qui passe’,
En zij gaf nog het thema aan;
Maar hem klonk 't als een lied uit de verte -
't Was alles voorbijgegaan.…
De lente - ik sta midden in haar -
poëzie
3.9 met 11 stemmen
2.014 De lente - ik sta midden in haar -
o daar komt ze daar daar
daar vliegt ze op mij aan, ze zoent me,
ze zoent me, ze zoent me en ze noemt me
haar zoete ademen, woord voor woord;
o en daar vliegt ze voort
de honnege fladderende lente,
daar naar de verte, daar naar de horizonnerige tenten,
de zilveren, zilvervoetige, zilverhandige lente…
Landelijke liefde II
poëzie
2.3 met 6 stemmen
993 Ik zal het geluk maar liever zoeken
Achter de einder, in de verte, in den blinde.…
Nachtzichten
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
724 in de verte zwaaide plots een licht,
wilde 't ons een boodschap brengen?
Kwam het naderbij of zocht het
vaste plaats, om dit te kunnen melden:
open hart en ogen voor een poëtisch woord
en luister, heel oplettend naar de stilte
in de wit geschreven regels.…
Wedergeboorte. Gedachten in de ouderdom 4
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
532 Ik behoor tot het deel der mensen
die nimmer de aardse top zal bereiken
aanvankelijk maatschappelijk opgestoomd
naar zekere hoogte achter onbewuste wensen
Met strevende drijfveren en standvastig
naar een naïeve verte blijven kijken
waar nochtans de werkelijkheid de waarheid toonde
en dat ik stilaan mijn ziele doelen diende te ijken
Het…
Enkel de gedachte.
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
556 gedachte maakt dat ik, uit verbinding raak
De mooie woorden komen wel binnen, maar lijken nu op gekwaak
Soms lost het ego even op en kan ik mij bezinnen
Hoe ik ook van die mooie woorden kan verzinnen
Het ego stil maar voortdurend aanwezig
Spiegelt mij iets voor en blijft altijd maar bezig
Ineens wordt het binnenin mij stil
Toch hoor ik in de verte…
Altijd samen
netgedicht
2.3 met 7 stemmen
451 Op een stukje stam
een hart gekerfd in de bast
samen voor altijd
Weet je nog de schemering die de eerste avond
verlichtte met twinkelend licht van gekleurde lampen
Hoe onze zintuigen werden geprikkeld door dosis naïviteit
en onbevangenheid om zo reizen te maken naar diepte en verte.…
Vallende ster
netgedicht
2.6 met 32 stemmen
650 Fonkelend en stralend ze zijn, sterren maken
deel uit van een uitgestrekte heelal waar ze helder schijnen
vanuit de verte en eenvoudig neerkijken op de aarde op hetzelfde moment
beroeren en vervoeren ze zodat ik niets anders dan betoverd ben door mijn verbaasde blik.…
Kleine prins
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
539 gekrompen wezen
verschrompelde
taaie bejaarde
zombies die staren
naar zeker en vast
van blijvende waarde
Wat missen zij
geloven zij ooit,
dacht de prins
ongezien in de waarheid
van zijn hier in 't nu
strompelend schutterend
bedrogen gelogenstraft
in vaag schijnende
fata morgana's
verblind door hun ego's
in lichtende verten…
In stilte van toen
netgedicht
2.6 met 12 stemmen
640 Hij hoort een verpleger lachen in de verte, maar het geluid raakt hem niet,
want zijn hoofd is elders, in kamers vol licht en verleden.
Als hij zijn ogen sluit, is hij weer thuis, even, heel even,
voelt hij de warmte van muren die ademen, van leven dat hem omringt.…
In de adem van het bos
netgedicht
2.5 met 11 stemmen
712 Elke stap verzinkt in de zachte
omhelzing van mos, en in de verte zingt de wind een lied dat niemand ooit vergeet.
Hier spreekt de stilte luider dan de
stemmen van de wereld, in het trage ruisen van
bladeren, het mysterieuze ritme van het woud.…
Wanneer herfst ademt
netgedicht
2.3 met 6 stemmen
339 De geur van vochtige aarde
stijgt op uit het gedempte pad, mos en regen
mengen zich tot een diepe, zoete adem, ik hoor het druppen in
de verte, een trage cadans, alsof de tedere wereld haar hartslag zacht laat horen.…
Xantippe en Aspasia
netgedicht
1.8 met 8 stemmen
421 van onze man in voormalig australisch nieuw guinea, in de iridiserende
lavastroom ioniserende reminicenties aan de man van labak
dit alles gevat in een renaissancistisch triptiek
met een glazige aspasia en een hittepetitterige xantippe
tegen een doorkijkje naar een harmonisch celestisch tableau vivant in de heuvels der elyseïsch vredige verten…
Twijfelmond
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
141 tot aan de top
dus hou wat eerbied voor de diepe stilte
voor dromen die ons redden van de kilte
zwijg wanneer woorden er niet toe doen
en vind in de leegte een nieuw seizoen
in volle aanwezigheid van het bewustzijn
tussen zwijgzame mensengezichten groot en klein
bij de oeroude levensboom en droomavonturen
zie ik de mensen ver naar de verte…
MOEDER
gedicht
3.8 met 80 stemmen
54.426 Daar in de verte wordt een put gegraven;
ik hoor zo goed het ploffen van de kluiten.
En achter 't huis zie ik een schimme draven:
hij staat waarachtig reeds op haar te fluiten.
- Kom in, Mijnheer, ik stel u voor aan Moeder.…
Emmercompascuum
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
1.169 Waar eens moerassen zich in blauwe verten
aan de hemel verbonden.
Waar alleen de wind fluisterde
in bentetop, wilg, els of berk.
Waar een eenzame vluchteling
het moede hoofd neerlei,
in rustend verlangen.
Ons dorp Emmercompascuum.…
Home sweet home
netgedicht
3.8 met 33 stemmen
2.557 maanvrouw, schoon lief,
Gekleed in lelieblank
Getooid met een kroon van elanor
Intens ervaar ik je nabijheid
Vibrerend in de ether
Je aura regent kleuren
Ze zijn zo waarachtig,
Fris en blij als jong leven
Doen mij smachten
Naar wat volmaakt is en blijvend,
Oprecht liefdevol en levensecht
Ik wil rusten in je schaduw
In de diepten van je ogen
Verten…
aan hem die ik ben
netgedicht
3.7 met 15 stemmen
869 in mijn kamer waar de schaduw mij als het waren heeft omsloten
en alleen suizen het enige geluid bepaalt dat mij toekomt
maant hij, die ik ben, mij tot schrijven van een laatste brief
niet een relaas naar een onzichtbare verte, waar niemand vertoeft
maar aan hem, die ik ben, omdat hij bekend is met mijn ongerief
opgetekend vooralsnog in denken…
Nieuwjaar
gedicht
2.4 met 93 stemmen
37.134 winter brengen
om onze gezichten met duisternis te bedekken
Kon herinnering, of hoop, of spijt
ons land op een dag maar van koers doen veranderen
Konden we waanzin maar vrezen
Konden onze levens alleen maar ontwricht worden door reizen
of een schok
of het verdriet van een onmogelijke liefde
Konden we maar sterven zoals andere mensen'
(vert…
Liebeslied
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
1.015 ventje van HB
doorstaat wat zoal mis kan gaan
wat fout zal gaan, wat fout gaan moet
waarop hij onverstaanbaar vriendelijk vloekt
en dan de lucht inschiet
was het maar waar
verdriet en pijn zijn hier met vloeipapier
en shag gemakkelijk te verhelpen
ik bleef niet staan
ik loop
elke nacht mijn leven door
geen rust geen punt
totdat ik in de verte…
DE VRIENDINNEN III
poëzie
4.0 met 10 stemmen
4.213 Die volledig, tot de haarwrong naakt,
Elkaar vonden, eenzaam in haar zonde,
Kunnen wij eer niet bij elkander komen
Dan verwijderd en vervreemd voorgoed;
Dàn, vernederd en met macht genomen,
Ons ontrukkend, wadende door ’t bloed
Onzer vele ineengevloeide dromen,
Door een verte die te felle gloed
Dooft, wordt onze omhelzing ééns volkomen.…
Dagen van onmacht V
poëzie
3.2 met 5 stemmen
2.222 Als een zang die langzaam en machtig wiegt,
Uit de verte aansuist en dan weer vervliegt,
En op nieuwe wind
Me nauwer omwindt,
Hoor 'k steeds het geruis van de zee.…
Kerstmis in mijn kinderjaren
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
1.334 Flauw viel het licht door de kerkramen,
in de verte, op weg naar de middernachtmis.
Wij voelden ons veilig, wij voelden ons 'samen',
elk jaar weer opnieuw een belevenis.
En dan na de mis gezellig aan tafel,
geen uitgebreid maal, geen groot feestbuffet.…
Als een zang
poëzie
4.1 met 8 stemmen
2.449 Als een zang die langzaam en machtig wiegt,
Uit de verte aansuist en dan weer vervliegt,
En op nieuwe wind
Me nauwer omwindt,
Hoor 'k steeds het geruis van de zee.…
Fiets
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
1.100 "haricot vert, doe maar een pondje"
samen staan we bij de groenteman
dat bruine koppie, heel vlak naast me
die glimlach die me zo ontroeren kan
en weer ervaar ik: " Let dan op, mens"
"dit is mijn zoon, dit is MIJN man"
"geen sla, hoe mooi en vers ook,
die 't hierbij ook maar halen kan!"…
Winters strandgenoegen.
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
962 wolken opstuiven
schelpen op de vloedlijn knarsen onder mijn voetstappen en
schuren de huid van mijn onbeschermde voeten open
ik ben niet de enige die vandaag aan het strand loopt
achter mij ontwaar ik ook enkele dik aangeklede figuren
die met de rug tegen de wind in op me af lopen
terwijl ze hun hoofden af en toe in de wind keren
in de verte…
blinde dwaas
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
1.061 waar ik onzichtbaar alles had kunnen voelen
Heb ik niet vaak genoeg gezegd dat voor mij diep weggestopt de maan gewoon de maan bleef
En ik verlangde naar de zon
Bevrijd uit een onzichtbare leugen
Zwijg ik tussen de regels door
Tussen de koortsdromen van mijn boze vragen
Blijf jij gek genoeg
Een liefdeloze vriend
Jij in de eindeloze verte…
Een bos van dorens
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
536 Hoe donker het ook is kijk maar het lichtpuntje in de verte
Voor sommige mensen gaat alles soepel in het leven
Terwijl anderen zich door een bos met doorns moet begeven
Doorns doen vaak pijn je prikt je en je blijft vaak steken je blijft haken in het leven
Maar waar een wil is daar is een weg, beetje bij beetje zullen de bomen verdwijnen
Het licht…