2393 resultaten.
Schaduw van dagen
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
577 Strenge winter-
de radio gaf ruis en de
tv bracht sneeuw.
Transistorradio-
liedje uit de sixties
'and then I kissed her'.
Zwarte vlakken
met witte blokken
noemden we pop art.
Meisje kwamen en
gingen, bleven hooguit
een seizoen.
Flower power-
de geur van bloemen en wiet
verwelkten snel.…
de loop der dingen
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
514 boven zijn letterkast zwoegde
de stratenmaker op zijn stamper leunde
het wintergraan in de aarde viel
zwermden immigranten over steigers en kades uit
toen ze samen opliepen met de zacht invallende nacht
pakten de eeuwige loop der dingen zich samen
nu we in files koppig stil blijven staan
vertier zoeken in een zee van opschuimende sleur
de sneeuw…
WEERSPIEGELING VAN MIJN LICHAAM
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
701 "
Was vanmiddag op het strand, ging vooral kijken
als sneeuw voor de zon veranderde mijn zelfbeeld
ik voelde mij als een jonge slanke God te midden
van een massa aan buiken, borsten, benen en billen
dik, dikker, dikst, lagen meer voor dood dan levend
een glimlach bevestigde: m'n uiterlijk nog in prima doen!…
Voorspel der Olympiade
netgedicht
2.4 met 10 stemmen
370 eldoradische sferen
werden haar appels
zachter dan peren
de spaanse navels
in de citruspers
glommen en zwollen
als honingbijen
dansend in hun
limbisch systeem
waar riten ontwaakten
van Dionysos' menaden
heuvels bestormend
rukkend aan takken
*
o Zeus, heb genade
ik kon het niet aanzien
het matineus vocht
in de aubade
op de sneeuw…
In de roedel
hartenkreet
3.5 met 6 stemmen
456 ooit liep zij langs de randen
van de wereld
een stille wolf
de vacht vol nacht
ogen die niemand lazen
de wind wist haar naam
de mensen niet
zij trok zich terug
in bossen van denken
in sneeuw van stilte
waar elke stap
een echo was
langzaam keerde zij om
niet luid
of met trompetten
met kleine stappen
door het woud, dauw
en ochtendlicht…
De stad verhief zich...
poëzie
4.1 met 10 stemmen
2.963 De stad verhief zich uit de wijde sneeuw,
En ‘k zag een donkre schaar uit het loodgrijze
Komen op het geelwitte van de sneeuw.
Het leek een groep van afgematte slaven.
Het waren arbeiders en ‘k sloot mij aan,
Zoals een broeder doet,
En door het donker licht trokken wij daar heen.…
Vredige Kerstdagen
hartenkreet
4.0 met 11 stemmen
2.241 En dat is Kerst is al zijn glorie zonder dat je al teveel hoeft te geloven
Dat is Kerst, om stil te staan bij Hem, dat is
Kerst niet perse wit, omdat je nooit van tevoren zeggen kunt
Dat de sneeuw zal vallen, net zomin als we zeggen kunnen dat er overal
Vrede op aarde zijn zal.
Vredig Kerstfeest.…
Oude Kerstkaarten
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
951 Ieder jaar wanneer het rond Kerstmis wordt
haal ik ‘n doos oude kerstkaarten uit de kast
die mij laten dromen van sneeuwland en vorst
zoals in die tijd toen het allemaal anders was
de huisjes lagen onder ‘n dikke vacht sneeuw
een smal pad liep kronkelend naar hun voordeur
waarachter vaag een schamel lichtje scheen
alles leek er nog vredig…
nacht
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
1.034 en als dan plotseling
de nacht
valt
als een tapijt van sneeuw
en toedekt
wat gebleven is
en de duur vervaagt
tot stilte
dan voelt de koude
tot op het bot
lacht geen vogel
geen bloem, geen
wuivend gras
een kraai krast
geritsel, stilte
de koude wind
neemt de plaats in
- reeds lang voor
hem bestemd -
nu grijpt hij zijn kans
geen…
Lief liever liefste
hartenkreet
4.1 met 16 stemmen
2.116 Mijn hart smelt voor jou
als sneeuw voor de zon.
Jij bent de verkoelende
bries bij de bron.
Lief liever liefste
een deel van je leven
lief liever liefste
heb jij me gegeven
ik koester het deel,
dat jij me toen gaf
lief liever liefste
`t was voorbij in een draf.…
De forel
poëzie
2.9 met 23 stemmen
3.002 ginds springt zij uit de klare wel,
En glanst van zilver, door de dag beschenen,
Doch plonst, dat vlokken spatten om haar henen,
Terug, in 't vlietend sneeuw, dat voortschiet snel.
Gelijk de stroom zijn schubbig eigendom,
Zo bindt de baan, die ieder is beschoren,
De mens, als hij zijn roeping wil vergeten.…
Gouden regen
netgedicht
3.8 met 10 stemmen
1.348 alle vroegte
ze strekt zich uit
rekt schaduwen
en opent
vol verwachting
een nieuwe morgen
die hongerig
de dag verslindt
onder een grijze stroming
hult de aarde
zich in een
wit gewaad
de straat glijdt
glanzend voorbij
en donker
stert de hemel
een sprookjesachtig beeld
schreeuwt
juwelig mooi
de nacht verdwijnt
als sneeuw…
Dit wintert niet
netgedicht
2.5 met 28 stemmen
7.414 Zie, tussen deze regels
in valt onze sneeuw:
wij hadden geen hobo
wij schreven met een griffel op een lei
alleen het laatste
het ultieme
wintert niet
van liefde is ook vrede
nietwaar?
Dit wintert niet, dit gaat
nooit meer voorbij
mijn wonen en jouw wonen,
wij huizen van elkaar.…
Egoïsmus
poëzie
3.5 met 27 stemmen
3.341 Geef een meisje bruine lokken,
Lippen, nimmer moe of bang
Om te kussen en te jokken
Heel het lieve leven lang;
Rozenblosjes, sneeuwen handen,
Hemelse ogen, elpen tanden,
Ranke leest en vlugge voet;
Armpjes om er in te vliegen,
Of een kindje op te wiegen,
En een blij gestemd gemoed.…
Adembenemend panorama
netgedicht
3.1 met 8 stemmen
1.026 in fonkelende ogen
Melodieuze echo’s
wervelen in nachtelijk leven
als een rivier
en tijd stroomt
rustig kabbelend voorbij
Overspoeld door gevangen genot
licht als een veertje
door het tijdloze
gegeven moment
uitkijkend, verlangend
Ontwaakt de dag
en reikhalzend licht
streelt warme gevoelens
intens vreugdevol
als goudvlokken sneeuwen…
BAADSTER
poëzie
3.7 met 29 stemmen
6.862 Hoe 't rozig-blond van 't blozend rozenblad
De sneeuw haars teedren lichaams warmer kleurde,
Terwijl van paarlen vloeiende en omspat,
Zij lelie was, die in den dauwe treurde!
Daar stond ze, steunende op het slanke been,
Zo, dat bevallig zich de heupe rondde,
Nu de armen hoog de dartle lokken bonden.…
Oktober
netgedicht
3.3 met 13 stemmen
1.576 Laten wij nog eenmaal proeven
van dit herfstig tafereel
straks komt lange winter toeven
koude sneeuw wordt dan ons deel.
In de herfst van onze levens
strelen wij de late zon
wij genieten nog slechts even
op een bankje in 't gazon.…
Dromen
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
1.031 naar toe kon
Zo rustgevend, stil, mooi en puur
Als de horizon voor je ligt te lonken
Dan vergeet je alles om je heen
De sleur, de stress, de eenzaamheid verdronken
De schoonheid van de natuur verscheen
Het is een droom die als je wakker bent direct vergeten word
Want het dagelijkse leven stelt je dan weer teleur
De droom verdwijnt als sneeuw…
gelijke monniken gelijke kappen
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
1.016 zielsgelukkig nog op rats kuch en bonen
kwam museeuw met dope nodeloos in het kot
wie gelooft niet in de cowboy uit tasjkent
en het lelieblanke bit van mister prodent
we zagen ze eerlijk afzien met emmers snot
toch is nu de jacht open op de witte tornado
boem boem tom hield het niet sec bij avocado
fijntjes snoof hij bij de sla wat wolkjes sneeuw…
Tegen de klok in
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
1.367 Als ik je maar eerst zo kan zien,
vriezend als winterweer:
blond haar dat wit wordt
op den duur, ooit sneeuw.
En daarna: van je handen
rimpelig verval en herfstigheid
zacht aan mij rakend.…
Brünig
poëzie
3.8 met 9 stemmen
2.215 . – Aan ’t overkant van ’t dal
Bruist uit onzicht’bre sneeuw een waterval.
In schaduw ligt de weg. Over de stammen
Sprenkelt de koele maan zijn blauwe vlammen.
Ergens in struiken zweeft krekelgesjirp.
Door ’t donker zagend met zijn zaagje scherp.
Ontzaglijk zwenkt, angstwekkend hoog en wijd
De Grote Beer zijn gouden majesteit.…
Stille revolutie
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
990 Ze voerde revolutie
in de dagen dat ze kwam
tegen opgeblazen honden
en de argeloze muren
waar ze uren dreef langs kieren
die verstierven in geschreeuw
om te vallen in genade
voor mij - als de lichte sneeuw
En ik - ik kende nog haar naam
vanuit een rijk en rooms verleden
waar ze scheen soms als een elfenblad
in neergedwarreld licht
ik nam…
De Sluier
hartenkreet
1.6 met 17 stemmen
3.755 Woonruimte
Iglo van sneeuw tot
Een echt gouden paleis
WONING
Hartstocht is strijdend
Over en weer
Passie die brandt, die
Voor samensmelting zorgt
PASSIE(f)…
Zürich Blues
netgedicht
4.6 met 10 stemmen
847 Kleurige tapijten, kruiden,
zonlicht, sneeuw en overal verlies.
(Hoe kan ik de blikken
in mijn hoofd vermijden:
als ik mijn ogen sluit
zie ik ze meer!)
Vliegveld, vliegtuig, paspoort, stempel
hotelkamer en jazzcafé.
Zingen, spelen, glazen whiskey,
mijn saxofoon verscheurt de nacht.…
STOET
poëzie
2.7 met 13 stemmen
2.311 Jesus eerst, der maagden koning, 't aanzicht
lijk de zonne glanzend en de kleedren
lijk de sneeuw, en hunne koninginne,
de Onbevlekte met haar sterrenkrone.
Zeven englen volgen, blank in 't slepend
koorkleed, houdend hare wijd ontvouwde
hemelsblauwe goudgesternde mantel,
dragend hare blauwe lelievane.…
Leven
hartenkreet
3.9 met 15 stemmen
1.472 Een winterdip zonder sneeuw
lui zijn zonder een geeuw
Lachen zonder geluid
muziek met de radio uit
Blijven om ergens voor te gaan
een straat zoeken in een laan
Doen maar enkel in gedachten
verlangen is niets meer dan smachten
Sterven terwijl je nog steeds leeft
grond voelen terwijl je zweeft
Verkleumd tijdens een zomerdag
niet meer willen…
Lente boomgaard
poëzie
2.6 met 8 stemmen
2.758 Bomen en boompjes, zover de ogen reiken,
Doen takske aan takske in gulle blankheid prijken
Van bloesemsneeuw, sneeuwigste sneeuw van alle.
Is 't niet of uit zonhemel neer kwam strijken
Een vlucht van vlindertjes, zó neergevallen
In dromerig verpozen? Duizendtallen
Van vlerkjes fijn, die vleugelbloempjes blijken.…
Boodschap?
netgedicht
4.0 met 9 stemmen
767 De boodschap trof haar als een dolk,
een pijl die trillend in de roos blijft steken,
soms gaat zij varen op een grijze winterwolk
gehuld in sneeuw, langs witte hemelbeken,
koos zij voor het zonlicht in haar hand, die
haar een helder en fonkelend uitzicht bood,
door liefde overmand een altijd brandende
diamant, die zich liet ontvallen uit haar…
De overlevende
gedicht
2.3 met 39 stemmen
19.328 Erbarm u mijner, treurboom die ik ben,
Gedoemd te bloeien onder de stadsrook,
In 't tweeslachtig plantsoen, geen stad, geen land,
Dalend als sneeuw en stijgend als de bruid
Boven mijn vaders dode handen uit
In deze aarzellichte tussenstand.…
ZIJ KOMT
poëzie
3.0 met 7 stemmen
1.642 Strooi, rozen, op het zand èn sneeuw èn blad!
Gij, zwaatlende olmen, nijg u naar het pad,
En kus de dauw van sidderende mossen!
En, snelgewiekte liederen der bossen,
Stem aan èn zang èn lof! En, klimveil, dat
De slanke, diepbeminde beuk omvat,
Druk hechter aan de twijgen u, de rossen!…