2935 resultaten.
Te lijmen?
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
428 Mist en regen voorspellen het
een einde van een geluidloos
sterven tussen hoop en wanhoop
in een hologram van globale
scherven waarin we ondergaan,
die we erven om te lijmen,
of lijkt dat wat goedkoop?…
De vruchten zijn geoogst
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
474 Ik weet niet meer wie wàt te vragen
maar 't zaad moet sterven eer 't weer leeft.…
Wat er ook gebeurt
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
550 De fantasten hebben het opgegeven
om ooit nog bloed te vergieten
voor een eigen staat, eigen koning
Overal kun je goed leven
als er vrede is en de geboden
van de mensen echt zijn
Dan kan je lichaam wel sterven
maar je ziel is wederzijds
liefde, de liefde
van de Kracht die je bijstaat
in mislukkingen en rampen
Dat…
de donkere dagen voor kerst
hartenkreet
4.5 met 4 stemmen
663 ooit moet iedereen wel eens sterven,
maar dat is pas fase twee van 't leven.
dus laat daarom je kerstfeest niet bederven,
kom te samen, zing en lach en … laat beleven!…
Er toch nog zijn
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
513 En al zal ik ooit lijfelijk sterven
als deel van mijn familie vertrekken
met nog steeds een geheel open mond
als wellicht de blauwe lucht zich roert,
ik nog steeds als dat ene kind zal zijn,
die spraakwaterval met taalfouten, weet,
ik zal niet wenen , niet huilen om leven
wellicht wel tranen van geluk te bestaan.…
Denken kan niet meer
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
548 De vernietiging begint zijn geschiedenis te tekenen
vergankelijkheid als globale vergane glorie
vele diersoorten sterven spoedig uit
en we voelen het in onszelf in iedere porie
vervuiling vraagt verdwaasd zijn tol
de consumptie slaat op hol
zelfs in de ruimte zwerft het rond
veel te groot is onze mond
denken kan niet meer, voor huilen te…
Genietend van de herfsttinten
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
389 Toch is de herfst een beetje sterven;
en doet mij denken aan het leven hierna.
Bij het verdriet om een afscheid
voel ik rouw om een voorbije tijding.
Mijn rouw nu kwijt te raken overstemt
het zomerfeest als een bevrijding.
Met nieuwe moed geniet ik van de herfsttinten;
en verwelkom ik de herfst met een blijde gloed.…
Mijn eigen mythe?
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
417 het sterven herkent
zich in de kleine dood
van afscheid, elk moment
van minnekozen verlegt
de schaduw van de tijd
gesmoord in twijfel
lijkt alles subjectief, het
pad alleen te gaan over
een blanco pagina van
het laatste hoofdstuk
eeuwenoud geluk geëtst
op perkament wordt
het snel een eigen mythe,
maar altijd weer cursief,…
Eigen Mythe?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
413 het sterven herkent
zich in de kleine dood
van afscheid, elk moment
van minnekozen verlegt
de schaduw van de tijd
gesmoord in twijfel
lijkt alles subjectief, het
pad alleen te gaan over
een blanco pagina van
het laatste hoofdstuk
eeuwenoud geluk gedeeld
op perkament wordt
het snel een eigen mythe,
maar altijd weer cursief…
Het feest van de voorbije tijden
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
447 Toch is de herfst een
beetje sterven en doet
mij denken aan het leven
hierna.
Bij het verdriet om een
afscheid hoort ook de
herkenning van het
herfstgetijde. Mijn rouw.
opnieuw iets kwijt te raken
overstemt het feest van de
voorbije tijden.…
Nog niet getreurd
netgedicht
4.6 met 16 stemmen
1.137 Zijn ster die geeft nog licht
De aarde zucht, hij ziet het leven sterven
Door gif, door gas, door plastic in de zee
Het lijkt erop dat straks niets valt te erven
Nog niet getreurd... niet álles is passé
De mensheid lijdt, je ziet het aan de beelden
Op de tv, in krant, op internet
Het lijkt erop dat wij onszelf verspeelden
Nog niet getreurd…
die windlicht zijn vergaard
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
1.132 aarde maakt
je hand volgt sporen
van de dood en weer herboren
worden, de opdracht onvoltooid
geen eeuwen weggegooid
in jaren hangt ervaren van het
leven in een ander perspectief
weer brandt de zon
en barst uiteindelijk de steen door
nachtelijke kou, hij gaat zich tonen
nu zal de ziel zich kunnen
schonen van het aards bestaan
sterven…
Liefde als water en vuur
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
662 Wanneer we sterven begrijpen.
Met Liefde durven verslaan.…
Veldtocht
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
765 Mijn taal vertraagt in de versnelde tijd
Die mij ten den deel valt nu dat ik ga sterven
In zomerhitte zijn mijn aderen nerven
De zon speelt klokje van gehoorzaamheid
Ik ben nog jong, poëet en filosoof
Mijn pen voelt zich verwaarloosd en verlaten
Ik zoek naar troost, ontdek, krijg in de gaten
Dat mijn interesse uitgaat naar geloof
De dingen…
Vlammend Stil
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
436 Het licht smeult zich op
in een zucht van nevel—
as van verwondering
blijft dwarrelen
Een melodie, wees, stort
in het zwijgen van de afgrond—
haar trillingen bloeden
langzaam leeg
Kleur, ontveld,
ademt haar laatste adem uit
in het oor van het niets—
een echo die kleur vergat
Er ligt een grens te sterven
tussen…
Dikke touwen
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
301 Het sterven snoeit weer de dikke touwen,
laat een spoor van de barre winter na;
Ze lamenteert nu, ik bij hem weg ga,
met de gasten gaat ze nog niet trouwen.
Zijn adem gleed langs tafels en banken;
Erbarmde zich om zijn verslagen mond;
In gitzwart katoen liep hij in het rond,
Op weg naar de linde met haar ranken.…
De Avonturen van Oek; verschrikkelijke zeestraat
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
376 Ik kijk hem nu aan,
zijn goedkope gitaar in de hoek,
de tafel vol papieren,
jazzy:
‘Als Kees door de verhalen stromen,
als dromer sterven;
dit gat zeer scherp verdichten!’…
Operatie #Sneeuwvlok
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
237 Wij doen niet meer mee
zolang het winter is
en we zonder kunnen
Alleen het hoogstnoodzakelijke
kopen we, niets onderhouden we
dat de bezetting in stand houdt
haar landvraat, mensenvraat
Vrijheidsvraat
Ons bloed stroomt, onze adem
tovert ons op zijn mooist
kristal na kristal te voorschijn
Onaangeraakt
We zullen een nieuw leven sterven…
Waarom de muren niet spreken,
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
329 Waarom de hemel sterven kan,
geen goddelijkheid heerst
over haar regeerwaardige graven;
waarom al het leven lijden zal,
geen intelligentie zweert
bij haar kunstmatige zekerheden.…
DE DOOD, STERVEN, IK TREK MIJN EIGEN PLAN
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
911 De dominantie van oudere gezinsleden
ervaar en ervoer ik vroeger nog veel meer
vooral toen ik jong was, het jongere broertje
en zij ouder, zussen, broer veel ouder (10 jaar)
als een enorme dooddoener voor mijn leven
waarbij de oude God doorgaans in mee speelde
nu met hun naderende dood; tachtigers, weer
want zij gaan voor in wat mij nog…
DES STERV'LINGS ZALIGST GOED
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
572 De ezel balkte en het Kindje schreide
Met doek en stro dekte de vrouw het toe
Ze was van het bevallen bleek en moe
Haar echtgenoot stond haar getrouw terzijde
Hij glimlachte, dacht moet dit tere ding
Een leider worden, Zaligmaker, Vorst
Hij die naar moedermelk en liefde dorst?
We zullen zien, mijn prille boreling
De herbergier leende hen…
Meditatio mortis
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
2.763 Misschien is sterven wel geboren worden. Veilig
door een beschermend lichaam zijn behuisd,
waarbij het vruchtwater beloften ruist -
tot het moment waarop ik onbesuisd
het altijddurende word ingesluisd:
voor altijd vrij. Voor altijd jong en heilig.…
De dood
gedicht
3.0 met 292 stemmen
77.338 Het sterven doet geen pijn.
Het zal een slapen, slapen zonder dromen,
het zal een slapen zonder weerga zijn.'…
Honderd jaren
netgedicht
2.3 met 12 stemmen
1.064 het kraken doet mij vragen
of de zon mij nog wel lust
kan geven, deze zomervlagen
als zij mij met hitte kust
en haar felle stormen waaien
mijn zware kruin verdraaien
en stukken breken, uit mijn eigen zijn
zal ik dan sterven deze zomer
aan het eind van honderd jaren
uit het leven van de dromer?…
enkel en alleen voor jou
netgedicht
3.4 met 11 stemmen
2.877 Als ik het had gezegd
had je dan ook begrepen
hoe ik van binnen brak
en mezelf verloochende
enkel en alleen om jouw liefde te winnen
als ik het had gezegd
had je dan ook begrepen
hoe ik mij verborg
mijn dromen sterven liet
enkel en alleen om jouw liefde te winnen
als je had geweten hoe ik heb geprobeerd om van je te houden
als je had…
Nu weet ik wat het allerdroevigst is.
poëzie
3.6 met 41 stemmen
5.895 het kwaad,
Dat anderen ons aandoen, of 't gemis
Aan aardse liefde, niet, dat ons verlaat
En jeugd én schoonheid, eer genoten is
Het zoet van 't leven, niet de dwaze daad
Die men beweent in rouw en droefenis;
't Is: als men leeft voor iets, dat niet bestaat
En nimmer heeft bestaan, en als men 't weet
En toch die schone droom niet sterven…
Zonsondergang aan zee
hartenkreet
2.5 met 6 stemmen
1.110 in een wurggreep uitgezogen wordt,
dan treedt de zwaarte aan dit licht,
komt het duister langzaam dichterbij,
verschijnt loden mist aan de einder,
dan trekt de doodsgeur aan land,
knelt de luchtwegen van kustbewoners af,
en laat hen in hun eigen huizen keren,
dan kruipt, als een hoer van laag allooi,
over de grond het uur van sterven…
Individualis
gedicht
3.2 met 19 stemmen
12.216 De mensen sterven en zijn niet
gelukkig wapper naas die deur
van die skoenmaker op die hoek:
muurskildering van ’s amateur
in gangbare heelalverdriet.
Die hobbelrige kinderskrif
pryk maandelank: geen verfkwas waag
om vonnis van ’s nihilis
vol dampige ontnugteringsdrif
of neo-transendentale angs
met ruse hale weg te vaag.…
Vogelvrij
netgedicht
3.3 met 63 stemmen
20.431 Ze kijkt me aan met haar reebruin
intens, verloren, angstig, triest
geeft me `t gevoel te willen sterven
Ik hoef je niet te laten gaan
maar je kunt vliegen dus ik leg
je neer; vrij de vleugels te zwerven
even niet begrijpend, d`r kopje schuin
tot haar donk`re ziel `t blauw verkiest
vlak voor ze `t gras laat werv`len
door zacht haar…
Geen dromen meer
hartenkreet
4.0 met 8 stemmen
1.083 Mijn nachten sterven stilletjes in het licht,
jouw armen dragen geen enkel gewicht,
mijn lichaam legt zich moedeloos neer.
Nee, voor mij geen dromen meer.…