Alle inzendingen over sterven

2935 resultaten.

Sorteren op:

Te lijmen?

netgedicht
5.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 428
Mist en regen voorspellen het een einde van een geluidloos sterven tussen hoop en wanhoop in een hologram van globale scherven waarin we ondergaan, die we erven om te lijmen, of lijkt dat wat goedkoop?…
Pama2 februari 2020Lees meer >

De vruchten zijn geoogst

netgedicht
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 474
Ik weet niet meer wie wàt te vragen maar 't zaad moet sterven eer 't weer leeft.…
Adeleyd24 september 2020Lees meer >

Wat er ook gebeurt

netgedicht
3.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 550
De fantasten hebben het opgegeven om ooit nog bloed te vergieten voor een eigen staat, eigen koning Overal kun je goed leven als er vrede is en de geboden van de mensen echt zijn Dan kan je lichaam wel sterven maar je ziel is wederzijds liefde, de liefde van de Kracht die je bijstaat in mislukkingen en rampen Dat…
Zywa26 mei 2018Lees meer >

de donkere dagen voor kerst

hartenkreet
4.5 met 4 stemmen aantal keer bekeken 663
ooit moet iedereen wel eens sterven, maar dat is pas fase twee van 't leven. dus laat daarom je kerstfeest niet bederven, kom te samen, zing en lach en … laat beleven!…
Jonhy Donovan16 december 2018Lees meer >

Er toch nog zijn

netgedicht
5.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 513
En al zal ik ooit lijfelijk sterven als deel van mijn familie vertrekken met nog steeds een geheel open mond als wellicht de blauwe lucht zich roert, ik nog steeds als dat ene kind zal zijn, die spraakwaterval met taalfouten, weet, ik zal niet wenen , niet huilen om leven wellicht wel tranen van geluk te bestaan.…

Denken kan niet meer

netgedicht
4.8 met 4 stemmen aantal keer bekeken 548
De vernietiging begint zijn geschiedenis te tekenen vergankelijkheid als globale vergane glorie vele diersoorten sterven spoedig uit en we voelen het in onszelf in iedere porie vervuiling vraagt verdwaasd zijn tol de consumptie slaat op hol zelfs in de ruimte zwerft het rond veel te groot is onze mond denken kan niet meer, voor huilen te…

Genietend van de herfsttinten

hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 389
Toch is de herfst een beetje sterven; en doet mij denken aan het leven hierna. Bij het verdriet om een afscheid voel ik rouw om een voorbije tijding. Mijn rouw nu kwijt te raken overstemt het zomerfeest als een bevrijding. Met nieuwe moed geniet ik van de herfsttinten; en verwelkom ik de herfst met een blijde gloed.…

Mijn eigen mythe?

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 417
het sterven herkent zich in de kleine dood van afscheid, elk moment van minnekozen verlegt de schaduw van de tijd gesmoord in twijfel lijkt alles subjectief, het pad alleen te gaan over een blanco pagina van het laatste hoofdstuk eeuwenoud geluk geëtst op perkament wordt het snel een eigen mythe, maar altijd weer cursief,…
Pama10 september 2019Lees meer >

Eigen Mythe?

netgedicht
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 413
het sterven herkent zich in de kleine dood van afscheid, elk moment van minnekozen verlegt de schaduw van de tijd gesmoord in twijfel lijkt alles subjectief, het pad alleen te gaan over een blanco pagina van het laatste hoofdstuk eeuwenoud geluk gedeeld op perkament wordt het snel een eigen mythe, maar altijd weer cursief…
Pama11 september 2019Lees meer >

Het feest van de voorbije tijden

hartenkreet
4.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 447
Toch is de herfst een beetje sterven en doet mij denken aan het leven hierna. Bij het verdriet om een afscheid hoort ook de herkenning van het herfstgetijde. Mijn rouw. opnieuw iets kwijt te raken overstemt het feest van de voorbije tijden.…

Nog niet getreurd

netgedicht
4.6 met 16 stemmen aantal keer bekeken 1.137
Zijn ster die geeft nog licht De aarde zucht, hij ziet het leven sterven Door gif, door gas, door plastic in de zee Het lijkt erop dat straks niets valt te erven Nog niet getreurd... niet álles is passé De mensheid lijdt, je ziet het aan de beelden Op de tv, in krant, op internet Het lijkt erop dat wij onszelf verspeelden Nog niet getreurd…

die windlicht zijn vergaard

netgedicht
3.5 met 4 stemmen aantal keer bekeken 1.132
aarde maakt je hand volgt sporen van de dood en weer herboren worden, de opdracht onvoltooid geen eeuwen weggegooid in jaren hangt ervaren van het leven in een ander perspectief weer brandt de zon en barst uiteindelijk de steen door nachtelijke kou, hij gaat zich tonen nu zal de ziel zich kunnen schonen van het aards bestaan sterven…
wil melker2 november 2004Lees meer >

Veldtocht

netgedicht
4.0 met 4 stemmen aantal keer bekeken 765
Mijn taal vertraagt in de versnelde tijd Die mij ten den deel valt nu dat ik ga sterven In zomerhitte zijn mijn aderen nerven De zon speelt klokje van gehoorzaamheid Ik ben nog jong, poëet en filosoof Mijn pen voelt zich verwaarloosd en verlaten Ik zoek naar troost, ontdek, krijg in de gaten Dat mijn interesse uitgaat naar geloof De dingen…

Vlammend Stil

netgedicht
2.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 436
Het licht smeult zich op in een zucht van nevel— as van verwondering blijft dwarrelen Een melodie, wees, stort in het zwijgen van de afgrond— haar trillingen bloeden langzaam leeg Kleur, ontveld, ademt haar laatste adem uit in het oor van het niets— een echo die kleur vergat Er ligt een grens te sterven tussen…

Dikke touwen

netgedicht
3.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 301
Het sterven snoeit weer de dikke touwen, laat een spoor van de barre winter na; Ze lamenteert nu, ik bij hem weg ga, met de gasten gaat ze nog niet trouwen. Zijn adem gleed langs tafels en banken; Erbarmde zich om zijn verslagen mond; In gitzwart katoen liep hij in het rond, Op weg naar de linde met haar ranken.…

De Avonturen van Oek; verschrikkelijke zeestraat

netgedicht
3.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 376
Ik kijk hem nu aan, zijn goedkope gitaar in de hoek, de tafel vol papieren, jazzy: ‘Als Kees door de verhalen stromen, als dromer sterven; dit gat zeer scherp verdichten!’…
Stoker23 december 2025Lees meer >

Operatie #Sneeuwvlok

netgedicht
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 237
Wij doen niet meer mee zolang het winter is en we zonder kunnen Alleen het hoogstnoodzakelijke kopen we, niets onderhouden we dat de bezetting in stand houdt haar landvraat, mensenvraat Vrijheidsvraat Ons bloed stroomt, onze adem tovert ons op zijn mooist kristal na kristal te voorschijn Onaangeraakt We zullen een nieuw leven sterven…
Zywa5 februari 2026Lees meer >

Waarom de muren niet spreken,

netgedicht
2.2 met 4 stemmen aantal keer bekeken 329
Waarom de hemel sterven kan, geen goddelijkheid heerst over haar regeerwaardige graven; waarom al het leven lijden zal, geen intelligentie zweert bij haar kunstmatige zekerheden.…
R.E.N.S.2 februari 2026Lees meer >

DE DOOD, STERVEN, IK TREK MIJN EIGEN PLAN

hartenkreet
4.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 911
De dominantie van oudere gezinsleden ervaar en ervoer ik vroeger nog veel meer vooral toen ik jong was, het jongere broertje  en zij ouder, zussen, broer veel ouder (10 jaar) als een enorme dooddoener voor mijn leven waarbij de oude God doorgaans in mee speelde nu met hun naderende dood; tachtigers, weer want zij gaan voor in wat mij nog…
Jean Fermate7 september 2025Lees meer >

DES STERV'LINGS ZALIGST GOED

netgedicht
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 572
De ezel balkte en het Kindje schreide Met doek en stro dekte de vrouw het toe Ze was van het bevallen bleek en moe Haar echtgenoot stond haar getrouw terzijde Hij glimlachte, dacht moet dit tere ding Een leider worden, Zaligmaker, Vorst Hij die naar moedermelk en liefde dorst? We zullen zien, mijn prille boreling De herbergier leende hen…

Meditatio mortis

netgedicht
2.2 met 4 stemmen aantal keer bekeken 2.763
Misschien is sterven wel geboren worden. Veilig door een beschermend lichaam zijn behuisd, waarbij het vruchtwater beloften ruist - tot het moment waarop ik onbesuisd het altijddurende word ingesluisd: voor altijd vrij. Voor altijd jong en heilig.…

De dood

gedicht
3.0 met 292 stemmen aantal keer bekeken 77.338
Het sterven doet geen pijn. Het zal een slapen, slapen zonder dromen, het zal een slapen zonder weerga zijn.'…

Honderd jaren

netgedicht
2.3 met 12 stemmen aantal keer bekeken 1.064
het kraken doet mij vragen of de zon mij nog wel lust kan geven, deze zomervlagen als zij mij met hitte kust en haar felle stormen waaien mijn zware kruin verdraaien en stukken breken, uit mijn eigen zijn zal ik dan sterven deze zomer aan het eind van honderd jaren uit het leven van de dromer?…

enkel en alleen voor jou

netgedicht
3.4 met 11 stemmen aantal keer bekeken 2.877
Als ik het had gezegd had je dan ook begrepen hoe ik van binnen brak en mezelf verloochende enkel en alleen om jouw liefde te winnen als ik het had gezegd had je dan ook begrepen hoe ik mij verborg mijn dromen sterven liet enkel en alleen om jouw liefde te winnen als je had geweten hoe ik heb geprobeerd om van je te houden als je had…

Nu weet ik wat het allerdroevigst is.

poëzie
3.6 met 41 stemmen aantal keer bekeken 5.895
het kwaad, Dat anderen ons aandoen, of 't gemis Aan aardse liefde, niet, dat ons verlaat En jeugd én schoonheid, eer genoten is Het zoet van 't leven, niet de dwaze daad Die men beweent in rouw en droefenis; 't Is: als men leeft voor iets, dat niet bestaat En nimmer heeft bestaan, en als men 't weet En toch die schone droom niet sterven…

Zonsondergang aan zee

hartenkreet
2.5 met 6 stemmen aantal keer bekeken 1.110
in een wurggreep uitgezogen wordt, dan treedt de zwaarte aan dit licht, komt het duister langzaam dichterbij, verschijnt loden mist aan de einder, dan trekt de doodsgeur aan land, knelt de luchtwegen van kustbewoners af, en laat hen in hun eigen huizen keren, dan kruipt, als een hoer van laag allooi, over de grond het uur van sterven…
Frank Oonk9 december 2003Lees meer >

Individualis

gedicht
3.2 met 19 stemmen aantal keer bekeken 12.216
De mensen sterven en zijn niet gelukkig wapper naas die deur van die skoenmaker op die hoek: muurskildering van ’s amateur in gangbare heelalverdriet. Die hobbelrige kinderskrif pryk maandelank: geen verfkwas waag om vonnis van ’s nihilis vol dampige ontnugteringsdrif of neo-transendentale angs met ruse hale weg te vaag.…

Vogelvrij

netgedicht
3.3 met 63 stemmen aantal keer bekeken 20.431
Ze kijkt me aan met haar reebruin intens, verloren, angstig, triest geeft me `t gevoel te willen sterven Ik hoef je niet te laten gaan maar je kunt vliegen dus ik leg je neer; vrij de vleugels te zwerven even niet begrijpend, d`r kopje schuin tot haar donk`re ziel `t blauw verkiest vlak voor ze `t gras laat werv`len door zacht haar…
oepsie10 januari 2004Lees meer >

Geen dromen meer

hartenkreet
4.0 met 8 stemmen aantal keer bekeken 1.083
Mijn nachten sterven stilletjes in het licht, jouw armen dragen geen enkel gewicht, mijn lichaam legt zich moedeloos neer. Nee, voor mij geen dromen meer.…