2616 resultaten.
Oldehove
netgedicht
4.1 met 34 stemmen
1.450 grazend door het Friese groenland
lonkt groots de scheve rafeltoren
van het dode Oldehoofster kerkje
vol platgetreden Romeinse sporen
zij begroeven daar hun doden en
geheimen in de gitzwarte grond
een werelds erfgoed ons gegeven
opdat nieuw zich met oud verbond
het Oldehoofster kerkhof met
kranige happen leeggeroofd
tombes en schedels…
Ribbels in het zand
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
798 de diepte in
Een schuimende branding hapt
En breekt kletterend op het zand
Wolken jagend komt een luchtkasteel voorbijgeraasd
Bakken met rommel hozend
De hemel vol met herrie
Een donderende stilte achterlatend
Versuft ligt het strand leeg en verlaten
Voorzichtig streelt een warrelwind haar
Slanke gouden zijde
Strijkt de duizenden sporen…
Man
gedicht
2.5 met 73 stemmen
26.995 de regen, de baai met een terras
en een standbeeld dat ik altijd in gedachten had
het is een man die groot is en zijn haar losmaakt
die alles zuiver ritme geeft
die een vrouw streelt met zijn handen en zijn ogen
het is een aapje op een grijsgroen schilderij
dat brutaal de lijst uit kijkt
een hand legt op haar witte borst
het zijn de sporen…
Voltooid kind, onvoltooide mens.
netgedicht
3.9 met 13 stemmen
735 Denkend aan de wondere wereld
volgt een kind haar vlinders
nooit gedwee, zonder verplichting
immer in de juiste richting
in haar spoor loop ik mee
kan ik alles leren van dit kind.…
Vol winteravondschem'ring ligt de laan
poëzie
4.0 met 10 stemmen
2.124 Zo glijdt de herinn'ring 't verleden door,
Een lichtplek, schuivend steeds langs 't zelfde spoor
Langs schimmen van verdriet, nevelig groot;
Soms toont een feeërie van toov'rig blauw
Hoe somber ligt het onderwerelds grauw
Op 't vroeger leven, levend in de dood.…
Veluwe
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
941 geen ridders meer, geen schurken, geen helden
boerenvolk en werklui, nog degelijk getrouwd
waar de dennen en sparren zich mengen in het loof
geen kathedralen maar kerken met simpel geloof
De wegen waggelen de dorpspleinen over
en een melkbus markeert de rand van het pad
ik wentel mij in de lijnen van het landschap en tover
er paadjes en sporen…
Adagio
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
1.558 rimpels
palliatief uitgeleid door hoofse klavecimbels
partituren zien hun einde naderen
dwarrelen neer als herfstige bladeren
hobo en fagot slaken de laatste zucht
wijl cello's vertrekken voor hun ultieme vlucht
de harp streelt zich in weemoed en tranen
ten afscheid aan wenende melomanen
de paukenist vertrekt met stille trom
in het spoor…
Een zwarte Koninginnedag
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
1.177 30 april 2009
begon zo mooi
iedereen blij en
alles in oranjetooi
toen kwam dat
verschrikkelijke moment
dat z'n weerga niet kent
een zwarte auto reed in op
het publiek
een spoor achterlatend
van dood en verderf
Dan is er ontzetting,
verbijstering en paniek
iedereen hield met
afgrijnzen de handen
voor de mond
overal lagen mensen
als…
Bovenaards?
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
543 Het aardse van de dingen
wordt onderaards gevoed,
doordat mensen elkaar verdringen,
naar het leven staan als het moet,
een werelds gekrijs van culturen
die elkaar de weg versperren, zuigt
het bloed uit de levensgrond, en
brengt ons verder van het paradijs,
vermoeid van het niet meer weten
in het spoor van een gebroken
voedselketen, de magere…
Stonedhenge
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
461 Droombeelden werden
aangewakkerd en in het zand van
mijn verleden vond ik magische
sporen. Ik lachte naar het kind
diep in mijn hart. De zon had zich
verdeeld over het blauwe water en
achter de horizon verscheen een
grote witte zwaan, niet te verwarren
met de dood, want zij fluisterde
jouw naam.…
Zoals
gedicht
4.3 met 66 stemmen
29.781 Zoals je soms een kamer ingaat, niet weet waarvoor,
en dan terug moet langs het spoor van je bedoeling,
zoals je zonder tasten snel iets uit de kast pakt
en pas als je het hebt, weet wat het was,
zoals je soms een pakje ergens heen brengt
en, bij het weggaan, steeds weer denkt, schrikt,
dat je te licht bent, zoals je je, wachtend,
minutenlang…
Zonnewijzer.
netgedicht
4.5 met 19 stemmen
1.319 Een wolkenstreep trekt langzaam weg
en toont nu de gehele zon:
een sprookjesachtige vuurrode schittering
vormt zo een spoor over de kalme zee, in onze richting.
En met jouw hand in de mijne
zijn we er getuige van: de zon wijst onze liefde aan.…
DE DRINKER
netgedicht
4.3 met 12 stemmen
989 Na sluitingstijd vindt men
soms nog een spoor van wie hij was
in de ranzige geur van zure wijn,
oude jenever en tabak:
een schaduw van een schaduw.…
- Gedragen door het zand -
netgedicht
4.1 met 35 stemmen
506 Ik ga je dragen, een spoor van stappen
onherkenbaar in de golven,
als losse korrels zand in de woestijn,
schoongeschuurd het land van dreigen,
de zand van zo verrassend.
Voetafdrukken van het weten, vervaagd
slechts gedeeltelijk ingevuld met zand
twee versterkte gebouwen vallen
voor het zwijgen, wanneer 't moeilijk is.…
Escar go
hartenkreet
2.3 met 3 stemmen
812 Escar go, draai en keer het om
De reactie is soms krom
Als een spiraal
Op elke slak zout leggend verhaal
Gaat hij chambreren
Schuimbekkend paraderen
Een spoor laat hij zeker achter
Zijn huis wis en waarachter
Draai en keer het om
De slak zonder huis,
Stom
Is de spiraal met naakte waarheid
Kokend gezouten ingepeperd
Met boter kruidig op…
voor jou en lenteliefde
netgedicht
4.4 met 11 stemmen
674 jouw ogen en de regenboog
langs polders van je vlakke land
kijk ik naar scherp belijnde velden
waar kleurrijke tulpen
zich overvloedig laten gelden
transparante maagdelijkheid
danst op witte bomen
langs de dijken
en gaat de appels voor
zo uitgelaten lente fris
lachen wij golvende duinen door
met de neus in de wind
volgen we het spoor…
De weg terug gaan
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
652 verleden
woont nog steeds mijn verwondering
Op wegen, al heel lang platgetreden
door uitsluitend flarden, herinnering
Neerdalen in die oude, grijze dagen
betekent mijzelf in ‘t donker zoeken
Waar ik geen de weg hoef te vragen
welke reis ik nooit behoef te boeken
Terugkerend naar waar ‘t ooit begon
betekent het moeten sterven op aard,
Het spoor…
Opgespoten land
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
524 Dit zal de einde van mijn wereld
zijn, sluimerend en ontraadseld
in heimelijke trouw naar wat
vertrouwen gaf in een verloren
strijd ontleent aan de herinnering,
de dood ploegt de voren strak naar
ander leven, het einde van de dagen
draagt de sporen van een nieuw begin.…
Publiek geheim
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
558 haar ogen
streelde de schitteringen
hij zag de glimlach op haar gave gezicht
volgde de charmante bewegingen van haar
slanke gestalte, vergat pardoes een joint
te draaien, werd high genoeg van haar
maar tijdens het afscheid zag hij in zijn
linkerooghoek een zwarte kraai omvallen
en dacht hij 'onbemind kind' terwijl
haar voetstappen geen sporen…
Jesus was een Rolling Stone...
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
571 reed mijn tank tot sint Petersburg
stelde mij voor hoe het was
in hun natuur te kijken
te tonen dat doodgaan
niet zo erg is
wanneer ik zie dat het kruispunt
steeds op een dood spoor loopt
was ik mijn handen en weet
dat er andere wegen zijn
maar…
voor dit kind
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
749 van wind
en wat van adem blijft
als meeuwen schreeuwen
langs de vloedlijn scheren
of onbarmhartig
in gestrande schaaldieren pikken
ik verzamel wee riekend wier
alle flessenpost
razend schuim
klonters taai teer
en teken met braakhout
van dromen verzadigd
zijn naam in hart natzand
waar vloed niet meer komt
en je voetstappen
een spoor…
Impressie-melodie na dag 2
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
670 Laaghangende bewolking van tranen op 't netvlies;
Tegemoetgekomen door vrachttreinwagons vol moed
Brengen mij terug naar niet-bestaande zwarte kamelen,
die lopen over het spoor naar de rust van de avond.
Lounge muziek nummer 3 versterkt mijn koppijn linksonder;
Het einde van de tweede dag nu bereikt.…
Zeegolvende artieste
hartenkreet
0.7 met 6 stemmen
843 Je zuchtte
uit als een miskende koningin, terwijl
je engelenvleugels opgevouwen werden,
gestrijkt en wel opgeborgen, omdat
ware genie geen sporen nalaat.…
ONSCHULDIGE ARMOE
poëzie
2.3 met 3 stemmen
1.871 God geeft elk, wat best is, want hij met haaf vervult
De weken, die 't gebrek tot wanhoop zou bekoren,
en maakt arm de stoute, die naar lust zou sporen
en zijn God verachten als kemel hoog-gebult.
Zowel als de rijkdom komt armoe van Gode.…
lentesprongetjes
netgedicht
4.3 met 9 stemmen
803 lente
en fantoompijnen
*
aanleg
vlinders gaan liggen
zoals een ochtendvijver
in het zonnetje
*
gesprek
zo onvermoeibaar
ruisen halmen om en om
het heil van lente
*
gebroken tijd
wie vreugde inhoudt
nu lente het pad betreedt
heeft een koude tong
*
één dag
een vlinder verlaat
't warme plekje in de zon
zonder enkel spoor…
Als reizigers
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
568 De weg terug,
zij waren het spoor kwijt.
Zij hesen nog wel het zeil van hun levensdroom
maar de wind kreeg het niet meer bol.
Gestrand in een wereld die verworden was tot hun wereld.
Verloren gedacht werd het land
waar graan groeide op de akker.
De nacht gevallen, als een deken zo zwart.…
Jaarwisseling
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
560 (Dichtrijk 2014)
Als Oud Nieuw wordt, wordt Nieuw vanzelf
weer ouder
Zowel weken als maanden zetten door
'De tiid hâld gjin skoft', pauzeert dus geen moment
Zowel aan begin als eind is het kouder
Lente, zomer, herfst, winter steeds vertrouwder
laten lange tijden hun sporen na
van een geboorte tot volwassenheid
van warm tot frisjes, groen…
iets herkent de schuchterheid
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
473 willen weten van rijm of rijp, het
verliest ergens van maar van wat kunnen we
beter niet vragen
het voeren van de kippen sluist mijn adem
door de weke aderen van deze tijd, het kiest
en onthaast door het wankel gekakel van het
verlangen dat mij aan het leven bindt
losgeraakt van dart en pijl schraapt
de eeuwige tred zich in mijn sporen…
Kwestie van smaak
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
483 versnippert het
taalgevoel, dingt naar de gunsten
van de muze, gefilterd uit de
magere vingers van ethiek, verknipt tot
confetti en uitgestrooid over het pad
van een beeldverhaal,
elke stap verstrooit de wind alles wat ik
geschreven had en wat ik niet schrijven kon
uiteengespat in een woordenveld, zwermen
confetti gezaaid in sporen…
Het eten is klaar
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
487 de afgebeten kop van schaamte
glimt in de donkerte, grauw als
zwartgruis etende slakken met
glinsterende sporen slijm, zo glad
dat zelfs oud vel erover uitglijdt
in doodshemden zonder zakken
bewegen zij zich voort, hun bloed
is op ons hoofd, kleeft aan alles:
wolkenkrabbers en Charons boot
in winterlicht op weg naar graven
een dorstig…