2249 resultaten.
winterhaiku
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
620 in de zinken goot
klinkt de kraaienroffel
net als vorig jaar
melkwit in de mist
op doorbreken de zon
- epifaniën
onze kraai schrokt
alle kokosnoten leeg
super zo’n bonus
die tortelduif daar
traag trippelend in de sneeuw
zoekt ie Egidius?
roerloos op een tak
wachten kraaien in de tuin
toch niet op mij?…
Oud hart, dat niet bemind en heeft
poëzie
4.6 met 5 stemmen
2.327 Oud hart, dat niet bemind en heeft
dan als een bedelaar, die géeft
om eigen armoê te vergeten;
hoe hebt gij, strammer te elke dag,
maar vromer aan uw glimme-lach,
uw trage levens-straat gesleten!…
Identiteit ?
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
655 Vanuit een trage schoep
van tijd en lentewinden
reiken bomen slapend
naar elkaar, gras groeit
alleen op zonnedagen,
emotie rent als kippenvel
over vlakten van de aarde tot
aan grenzen waarin mensen
zich herkennen.…
MATROZEN
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
624 In de vroege morgenstond
bij het rijzen van de zon
dauw ligt verlaten op de velden
in het ochtendgloren
de stad nog altijd verloren
in stilte
komen daar de schepen binnen
in de trage havenmond
vissers en matrozen
die hun zeelied zingen
halen de trossen aan
stoere matrozen
aan boord
niemand die ze hoort
Als de schepen aan de kade
zijn…
Op weg naar eindeloos
netgedicht
3.3 met 23 stemmen
736 ik verpoos nimmer meer
in een diepe gedachte
dat gaat allengs aan mij voorbij
een vierend touw slingert thans
met eeuwige bewegende beelden
of draagt een haast uitgerekte veer
mij nu doorheen het verleden,
de mij toegevallen wonden en weelde,
doorzakkend naar een verlengde diepte
en traag terug langs gestapelde ramen
van verlangens en tranen…
zomer op het land
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
524 schelp van zee ronde richels kalk spoelt
aan land geruisloos over het nat patroon
stroomdraden zand traag tij korrels voetschreden
rimpels gedachte is een vorm gebleven zweven
zeepwolken in de diepe hemel
zee is een natte jurk opgeschort schuim
verlangende schrijvers van eenregelige confetti
bewegen papieren naar de kustlijn
een onbesproken…
tafel 11
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
824 Zij wankelt tussen tafels
zoekt steun aan de hengsels
van haar handtas
beweegt zich traag krabachtig met hulpstukken
tussen de rap zwenkende obers
gastheer (fluisterend); “Pas op dat U niet in cliché valt”
vrouw (geagiteerd); “de rapen garen niet vandaag, meneer.”…
Och ja, de tijd !
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
515 De tijd, soms lijkt die zo traag
soms lijkt die ook zo heel vaag.
De tijd met mooie beelden
sla ik wel op in mijn herinnering.
Waar is de tijd? De tijd dat ik als kind nog in de bomen hing.
Waar is de tijd? De tijd dat ik als puber over 't hegge kroop en de aap uit hing.
Waar is de tijd?…
het gedicht
gedicht
3.3 met 3 stemmen
2.288 Ik wist de woorden in mijn geheugen
trage bewegers zijn naar elkaar
een volzin vol in twee diepe teugen,
een versregel inééns regelrecht klaar.
(De straat liep haastig wég van mijn voeten
naar portalen vol oponthoud
waar de echo mij kwam begroeten groeten
met een hijgstem van holten en hout.)…
De moeder
gedicht
5.0 met 2 stemmen
11.488 'Je bent mij ontgroeid,' zegt zij traag mijn
Vaders voeten wassend, en zij zwijgt
als een vrouw zonder mond.)
Toen uw vel schreeuwde vatten mijn beenderen vuur.
Gij legde mij neder, nooit kan ik dit beeld herdragen,
Ik was de genode maar de dodende gast.
En nu, later, mannelijk word ik u vreemd.…
Illusies
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
517 Traag sijpelt de zon door de laatste flarden van het eens zo grijze wolkendek,
wit omrand rafelt alles naar het blauw.
Ik zie de stralen goudgeel blinkend zuchten,
zoveel luchten,
het is een sluier die hier wijkt..
Niets, echt niets,
is wat het lijkt.
-
De aarde ruikt,
verliest zich terug in haar bestaan.…
het jaar verlaten
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
498 waarop ik nu voor de herinnering kniel
het doek schuift meer toe
lijf en geest zijn vaker moe
maar de schepper in mijzelf
dwingt mij te ruiken, te kijken,
te luisteren en te proeven
het visionaire kind in mij
weet nog niet van wijken, doch
zonder zucht naar enig overtroeven
wel is mijn weg terug naar huis
om mij heen groeien, soms traag…
Opa’s schuur
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
541 De schuur van mijn opa was oud en
vol gewichtloos eeuwig zijn,
dansend stof schreef in zonlicht
trage berichten, beschuttend en
uitdagend. Je kon zo ver gaan als
je maar wist waar je zelf was.
Onbeweegbaar stond de werkbank
op de lemen voer.…
Kamperfoelie
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
567 Traag gaat geen woord
Er valt iets nader
Kamperfoelie staat in bloei
Ook ik ben mij bloeiende
Ik vergeet de wereld zonder
Geweld ik vergeet de naturen
Zonder besef der tijden
Oorsprong en
Genegeerd worden en genegeerd
Zijn ontfermd U mijner en dat ik
U niet langer terge met mijn zonden.…
SCHADUWEN VAN DE DOOD
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
566 afgeleefd gezicht
De dood werpt blikken op kale huizen
op zoek naar wie hem moet vergezellen
Hij die hij najaagt blijkt ver van huis en
de dood is te afgemat hem na te snellen
De dood voelt ‘t bot van koude kraken
met die najaarswind huilt hij luid mede
Dan ziet hij een man bij een bed waken
die fluistert stil: Rust nu maar in vrede
Traag…
Hervonden beek
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
446 Traag meandert de beek
- door mij hervonden –
voorbij de bosrand;
op de bodem, zonbeschenen,
bewegen schaduwen van kringen
op het stromende water,
helder oplichtend, verdwijnend,
om, op een andere plaats,
weer te verschijnen.…
Geenszins zonder zonde
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
440 Of je kunt ontsnappen aan je ver-
leden, blijft een eminente vraag
Ondoenlijk is het in mijn geval
Het kan werk'lijk noch snel noch traag
Het verleden heeft mijn geheugen
Gedronken met heel grote teugen
Echt mijn geluk, 'k ben een strijder
van mijn noodlot de bevrijder
Drie decennia verder in tijd
Gelukkig met vrouw, werk en hobby's
Reeds…
leven ontplooien
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
595 moment tot moment
manifesteert het leven zich
in spanning angst en hoop
als onverwachte bezoekers
bij het maken van de keuzes
rond groter groeiend grut
de verbouwing van het huis
of die lang gedroomde baan
de kunst ven het echte leven
leert je het leven toe te laten
juist door de dagen in en uit
echt uit hun doeken te doen
vol en traag…
Kiki
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
438 KI
Ze kwam wat laat tot bloei, maar was uniek
Voor 'n klein land, op de Women Tennis tour,
Sterk als een beer, maar minder traag en stoer
Ze had last van demonen, onze Kiek
Ver boven Mesker, die Kieks aces telt
Torent ze uit, in kracht en prijzengeld
-------------------------------------------
KI
Kiek was een alfavrouw maar
ook…
In de stiltes van mijn geheugen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
491 Soms is het een last,
waardoor ik gebukt,
alleen nog traag door het leven ga,
de donkere jaren loodzwaar moet dragen.
Maar ook herinneringen van vroeger,
hoe je onschuldige eerste liefde, je vleugels gaf,
door een wolk werd gedragen,
die je naar een regenboog bracht.…
Zal ze leren
netgedicht
4.1 met 15 stemmen
479 Kom we gaan bijten
in de hand die de tafel dekt
We gaan rotschool roepen
we gaan fietsen achter dat meisje
uit de klas
We gaan extra traag tot tien tellen
en niet weten wat de hoofdstad is
We gaan een hoge pet opzetten
we gaan nooit meer boeken lezen
nooit de tafel dekken
en hele nachten film kijken
We gaan het licht
in de koelkast…
Beneveld
netgedicht
1.0 met 3 stemmen
652 De zon heeft de huizen al in brand gestoken,
vreemd schokkend schuiven ze langs elkaar,
het plein is een traag golvend meer,
waar ik onzeker dwarrelend over vaar.
Graag zou ik even op een bankje gaan liggen,
maar dat moet dan maar een andere keer,
de vraag is nu of ik de overkant wel haal,
gelukkig is er nog niet veel verkeer.…
547
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
568 Het is vreemd, hoe eenzaam je kunt zijn,
Schouder aan schouder, dicht gepakt in de ochtendtrein,
En hoe onvoorbereid je kunt zijn
Voor een schooldag die zich dichterbij heeft gesleept als een trage storm.
Gevangen tussen de angst van niet te weten hoe ik het ga reden,
En de beslissing dat ik moet.
Word ik wakker,
Veilig in jouw armen.…
Jij geeft me nooit je geld
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
693 rare formulier
en midden in het overleg
haak jij plots af
Ik geef je nooit m'n nummer
ik zeg je slechts hoe of ik leef
en halverwege 't onderzoek
stop ik
Gesjeesd student zonder een cent
geen toekomst, en geen huur betaald
al je geld weg, nergens kun je heen
En waar je werkt, krijg je ontslag
maandagochtend, weer zo'n dag
een trage…
Tijdloze bloei
netgedicht
1.9 met 7 stemmen
502 Bloemen wiegen zacht
in stilte van seizoenen
nieuw leven ontwaakt
Onder de lage herfstige hemel met haar trage adem
staan chrysanten in gouden pracht, onaangeroerd door tijd.
Hun frêle bloemblaadjes vangen het licht zoals eeuwen tevoren
stil getuigen van een wereld die voortdurend verandert.…
Dichter bij de polder
netgedicht
2.5 met 41 stemmen
857 Wolken drijven traag
molenwieken slaan de tijd
stilte in het groen
De polder strekt zich uit onder
een hemel van vloeibaar licht, waar beekjes
meanderen door het uitgestrekte grasland. Windmolens
spreiden hun armen terwijl koeien grazen in de adem van de eeuwige bries.…
Diagnose: Labyrint der Groten
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
437 Beste denker der duistere kamers,
uw brein is een archief van ongelezen echo’s,
elk hoofdstuk een spiraal van schaduwambtenaren
die uw gedachten stempelen afgekeurd
(De inktvlekken op mijn muur zijn geen test meer—
zij worden poorten naar uw rijk van traag beton,
waar deuren groeien als tanden, en de klokken
hun wijzers verliezen…
Laat de natuur leven
netgedicht
2.7 met 17 stemmen
665 Aarde ademt zacht
bomen fluisteren hun pijn
stilte spreekt in rust
De aarde voel ik ademen
onder mijn blote voeten, een trage hartslag,
een fluistering tussen wortels en mos. Alsof ze stilletjes vraagt
haar pijn te begrijpen - zonder woorden, alleen via het ruisen dat mijn ziel bereikt.…
Lentelicht
netgedicht
2.3 met 12 stemmen
527 Ik wandel traag door een tuin die
zich opent en sluit tegelijk, de geur van vochtige
aarde en lentelucht houden me stil. Er is geen verdriet in wat vergaat,
geen angst in wat komt, alleen het zachte weten: alles leeft op het ritme van loslaten.…
De oude boom
netgedicht
2.4 met 28 stemmen
443 Onder zijn beschutte takken
heerst een trage vrede, de lucht lijkt stiller,
de voorbijtrekkende tijd minder hard. Vogels landen zonder
schroom op zijn dragende schouders, alsof ze weten dat hij niemand iets ontneemt.
Wie even stil blijft staan, een
hand op zijn ruwe bast legt, voelt niet alleen
hard hout, maar iets dat ouder is dan denken.…