2249 resultaten.
Melkweg in de lucht
netgedicht
2.7 met 19 stemmen
416 Toch voel ik de grond, de
wind, bomen, een trage rust die zich laat
horen. Naast mij ademt iemand zacht, alsof stilte spreken wil.
Een wens stijgt op, zo licht als lucht, en zoekt een ster in de immense leegte.
Misschien is het een zinloos
ritueel — maar o, zo menselijk van aard.…
Natuurfluisteringen
netgedicht
2.3 met 6 stemmen
534 Gefilterd zonlicht
het bos opent zijn geheim
mijn hart volgt het pad
Traag wandel ik langs het pad,
waar dauw nog glinstert op de bladeren. De
lucht draagt geuren van mos en frisse aarde. Een merel
zingt alsof hij mijn gedachten kent, en ik adem dieper, alsof tijd oplost.
Het zachte ruisen van bladeren
is een taal die ik herken.…
Waar het herfstbos ademt
netgedicht
1.4 met 9 stemmen
427 Ondergrondse draden raken
elkaar zacht en traag, dragen slapende
herinneringen van steen, regen en nacht; wij meten geen
uren, alleen het groeien en herleven, zwijgend in het ritme van terugkeer.
Onze kruinen vangen het licht
in zachte golven; wolken glijden langs vogels,
sterren wiegen in de avondstilte.…
Ritme en Beweging
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
392 Soms denk ik bij mezelf
chaos is een bevel
ontsnapt uit het ventiel
van ons primitieve
reptielenbrein
dan barst de
amandelvormige
amygdala in ons
lymbische systeem
dan is ritme
een danser
en beweging
een rivier
die zich onzichtbaar
slijpend voortsleept
na het traag
morenenscheurend
trillen van
massief geraas
van de…
Ontwaken uit de mist
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
320 En toch, in een trage opwaartse beweging
durfde ik weer te vallen,
door te zetten, voorzichtig,
tot mijn lichaam weer mijn huis werd
en ik weer kon voelen:
de zon, het lachen, de jengelende kinderen,
zelfs de pijn – rijker dan ooit tevoren.…
Waar het winterbos ontwaakt
netgedicht
1.4 met 7 stemmen
365 Goud licht op het pad
stammen bewaren stilte
ver weg wacht de dag
De winterzon schuift traag
omhoog en breekt door de nevel. Tussen de
stammen opent zich een bleke hemel boven het bos, waar
alles nog vastzit in een koude omhelzing en elke beweging wordt ingehouden.…
In stilte met mijn hond
netgedicht
1.7 met 54 stemmen
521 Hij ligt loom naast me op
het tapijt, traag ademend, warm en
veilig, en de kalmte die van hem uitgaat streelt mijn
eigen gedachten, alsof de tijd even buigt naar het ritme van zijn hart.
Als ik lach, kwispelt hij - licht
antwoord dat het hart raakt, op manieren die
woorden nooit kunnen bevatten.…
Echo van de Amstel
netgedicht
3.2 met 8 stemmen
161 ze staart in het donkere water
alsof er een antwoord in drijft
er drijft niks, behalve een dode vogel
de ochtendmist hangt
als goedkope rook over de kade
alles verdwijnt in die trage, smerige rivier
die de geheimen verzuipt in dronken water.…
Dode man in Amsturia
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
5 De stad trekt traag haar schouders op,
een kille mist dempt elk geluid,
de vroege tram rijdt rillend uit.
Zijn naam verdwijnt in de fabriek
van deze nacht, zo anoniem,
geen hand die zwaait, geen requiem.
Het is nu donker, ondenkbaar licht
de draagplank buigt onder zijn gewicht
hij moet op weg, steeds onderweg.…
Sous les Ponts de Paris
poëzie
3.8 met 5 stemmen
3.952 pas
Al de kerken zouden moeten tonen op dit uur
Uw weggeworpen wapens en Uw deserteursfiguur
Ik heb U zien schommelen onder de bezetting van stad
tot stad
flets en flauw uitgetobd en afgemat
Ik heb U gezien in mijn bezette stad
in een danszaal de muziek zweeg toen Gij binnentrad
haar trage…
HERINNEREN
netgedicht
3.3 met 9 stemmen
1.467 Herinneren is reproduceren van beelden
uit de jeugd vervlogen periode vol traag
verdwijnende onbezorgdheid verloop is
stotterend niet gelijkmatig nu eens snel
overspoeld door messcherpe prenten
dan weer lege laden in de grijze cellen
met veel moeite plaatjes te voorschijn
persend uiterst langzaam verhelderend:
eerste auto’s in Fordparade…
Vos kruist E34-snelweg
hartenkreet
3.7 met 15 stemmen
1.248 's avonds
terugkerend van Antwerpen
via de E34, weinig verkeer op dat uur,
verschijnt op 300 m voor me
plots vanuit de Tielenheide
op de rechterrijstrook
in het licht der halogeenlampen
een dier, laag tegen de grond,
zich traag, bedaard bewegend,
bijna snuffelend aan het beton.
Genaderd tot op 200 m.
"Een vos!", roept mijn vrouw.…
herfst en zomer
hartenkreet
4.3 met 18 stemmen
2.362 languit ligt ze
ontspannen op haar zij
vingertoppen bevallig
op haar hoofd
waardoor ze uitdagend
haar schemerharige oksel toont
met een lichte spot
kijkt ze hem aan, beloftenvol,
dronken wordt hij
als zij hem tergend traag
ontdoet van kleren
en ze wegwerpt
langs haar schouder
een voor een
zelfs met barenssporen
oogt zij…
Kalte Hände des Nachtes
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
797 Wie wieder meine Seele leitet
Mein' Hände zittern, Augen schreien
So hier zu liegen, ganz allein'
Nur von Stille noch begleitet
Tropft trag der Schmerz auf mich hier nieder
Der Zeit des Sonnengottes reitet
Hinwegs, der Nacht kommt immer wieder.…
Het laatste moment
netgedicht
3.9 met 16 stemmen
2.465 Ik buig mijn hoofd
golven van emoties
doorstromen het lijf
trekken vochtige sporen
op kleurloze wangen
voordat ze heel traag
zich verzwaren en nestelen
in hart en in maag.…
'k Ben als een land
poëzie
3.3 met 10 stemmen
2.688 In stralenspel leeft met de jaargetijden
Mijn ademing, zwaar van de geur der aard'
En uit mijn borst gevloeid gaat blinkend glijden
Door 't lage land der stromen trage vaart.…
Genot bindt niet...
poëzie
3.6 met 8 stemmen
2.101 Maar niet als in de wondre gloed der jeugd,
maar met der rijpheid traag en vast gespin,
spint zich het net der draden die ons in
het leven wikklen, met zijn smart en vreugd,
dat voor ons wezen tot een eenheid smelt,
die onze wereld is en heel de wereld geldt.…
Ommekeer
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
1.218 uilen bidden
de duisternis gebruiken zij
om plooien in het licht te vinden
wild zigzaggen zij door tijd
waar al die helder zien verblinden
het verleden van de spijt
zal heden met berouw verslinden
pas wanneer de klok gaat preken
en de kerk voor het altaar knielt
zal hoop de droeve klepel breken
die grote wijzers voorwaarts hield
een traag…
Meesterwerk
netgedicht
4.0 met 12 stemmen
1.869 Met zijn gedachten open maar ogen gesloten
wandelde hij traag door zijn verleden
hij zag zijn jeugd in een schilderij
en is voor even naar binnen getreden
Daar zag hij zichzelf als kind, spelend
op het ijs met zijn doorlopers en muziek
schaterend uit boxjes de geur van cacao op
een idyllische achtergrond van Anton Pieck
Vader en…
Bevreesde overgave
netgedicht
3.5 met 13 stemmen
603 mijn lijf schuift schurend
langs de bast van de eik
vingers krabben traag de
nagels zwart
tot scheuren toe bereid
als ik door het dragen zijg,
naar overgave neig
voir la mort en face;
tussen hemel en aarde
gevangen in een grijze waas
met een loodzwaar hart
voel ik me te zwak
weerstand te bieden
aan deze omvangrijke
dijk van houten…
Genot bindt niet...
poëzie
3.0 met 7 stemmen
2.283 Maar niet als in de wondre gloed der jeugd,
maar met der rijpheid traag en vast gespin,
spint zich het net der draden die ons in
het leven wikklen, met zijn smart en vreugd,
dat voor ons wezen tot een eenheid smelt,
die onze wereld is en heel de wereld geldt.…
Liedje voor Lacrima
hartenkreet
3.8 met 15 stemmen
1.726 Het meisje Traan
het valt omlaag
een mengsel van
zout en water
zij huilt de hemel omlaag
zij denkt niet aan later
Over de sloten en weilanden
hangt de ochtendmist nog traag
de wind aarzelt heel even
Het meisje Traan
het valt omlaag
een mengsel van
zout en water
zij huilt de hemel omlaag
zij denkt niet aan later
Het water pruttelt…
Tussen stad en dorp Zandberg
gedicht
3.2 met 13 stemmen
5.694 duizend jaar weg langs molenlei en
trage heuvels zand, waar het vlakke
schootsveld de stad naar zuid deed
heersen, daar hield het leven stand
en ging men altijd door op dat mooie
stukske Brabant, waar de bunzing
sloop, de vogels floten en kinderen
argeloos speelden aan de waterkant
het terrein was bondgenoot of vijand
de groene…
Mijn rug is recht en zal niet breken
gedicht
2.1 met 43 stemmen
15.225 mijn koude hersentjes werken traag een gletsjer die het verleden
langzaam en onverbiddelijk bedekt met tonnen ijs in dit paleis bewust
zonder trui kachel en jammerlijk jou waar leven een overlevingsslag
expeditie robinson in het pleistoceen is geworden het moet zijn want
misschien was het niet veel maar ik gaf je alles
wat ik bezat toen jij…
Pornokoningin
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
1.279 Ik slenter vermomd in een narrenkostuum
traag over de bollende, middeleeuwse brug,
twee schildwachten met vlijmscherpe speren
knikken minzaam naar mijn kolderieke uitstraling.
De poortdeuren staan wagenwijd open, ik loop er
zo naar binnen, wat een ruimte en wat een genot!…
Reis door Israël (eerste deel)
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
504 De zwarte bergrug
krijgt een oranje kapje:
trage maansopgang.
De arend kringelt
hoog boven dor heuvelgras,
loert scherp, vol geduld.
De zon brandt rondom
het park vol koele palmen
en ronde stenen,
waar eens machtige woorden
van onze Heiland klonken.…
Moeder gaat heen...
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
1.623 Schuifelend en soms op de tast
ging ze traag van haar zetel naar de kast
op zoek naar wat ze niet meer wist.
Dan trok ze de kastdeur open
om ze verdwaasd weer te sluiten
met in haar handen
een doos vol oude beschuiten.
"Ja, het leven" mompelde ze dan weer
en knikte met haar hoofd op en neer.…
Meisje voor het feest
poëzie
5.0 met 1 stemmen
1.175 de bout schuurt langs de luiken
En 't uur kruipt traag. De dis beurt, glanzend in 't damast,
Zwaar zilver en zoet ooft; in donker-koele kruiken
En transparante fluit smilt 't welig coloriet
Der kaarsen, die hun vlam tot een goud hart ontpluiken.…
AAN EEN MEISJE
poëzie
4.2 met 4 stemmen
3.212 Mijn bloed gaat nog niet langzaam
In trage lauwe rust
Het tintelt in mijn aadren
Van louter levenslust
Ik zie veel duizend dingen
Op mijne levensbaan
Het goede en het schone
Het trekt mij krachtig aan.
Goddank! dat nog mijn polsslag
Niet even snel steeds gaat
Goddank!…
Baas boven baas?
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
625 Zij lijken wel
een trage duizendpoot. Ik ben een vlinder!
Ik heb immers een toverstaf die noem ik 'i',
die heeft een speciale vorm:
de wortel uit min één.
Hij glinstert als een edelsteen.
Naar believen schuif ik daarmee
op een helder vlak, zo her en der,
hemelshoog of grottenlaag."
OPEENS KLINKT OVERAL VANDAAN EEN SCHATERLACH!…