364 resultaten.
Tuinen
poëzie
4.0 met 3 stemmen
1.597 Uw gestalten, marmerbeelden,
nemen nachtelijk de wijk.
Heug'nis die op 't verst bedacht zijt,
weet gij nog van 't ijl foreest,
van der voog'len schrille zachtheid -
lente-uchtends teder feest?
Doof dan heug'nis in berusting,
lustverzadigd, droombevolkt:
liefde die te keur, te kust ging,
peinst om schoonheid weggewolkt.…
Sluimerende droomliefde.
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
1.007 Haar ranke - slanke gestalte herken
ik uit duizenden, evenals de
kleur van haar ogen, haar parfum en
de vochtige warmte van haar mond.
Net als die trippelende passen met dat
typische tikken van haar al te hoge
hakken op het bruine linoleumtapijt.…
Voorbij mij
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
565 herinneringen
gegoten, soms in de
nis van een kloppend hart
je zult jezelf aanschouwen
(als ooit het grijs jou bedekt
dan wel eerder)
het is een moment al dan niet
door de ziel of het heelal
of door eigen vlees opgewekt
in een lach of blik
een stap of woord
soms middels een aanraking
uit het onvervangbare niets
dan blijkt dat mijn ware gestalte…
Mijn hulp
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
533 Ik zou niet weten wat ik schrijven moet
Als jij mijn muze mij niet assisteerde
Hoelang heb ik niet op dit vers gebroed
Waardoor bijna heel mijn brein verteerde
Jij bracht mij woord voor woord de regels aan
Ze vormden voor mijn oog jouw gestalte
De ware glans van zon, sterren en maan
De vertolking van ‘t hoogste gehalte
Ach, dat mijn vers…
Valentijn
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
619 ik ben gek op dit
festijn waar toeters en
bellen in hoge tonen
schellen mag ik even mijn
kunsten komen verkopen
maar het leukst vind ik
het romantisch rode
de geheimen en rozen
die op valentijn blozen door
vaak onbekenden gekozen
het verlangen om
liefde gestalte te geven
eindelijk kunnen openbaren
wat verliefdheid in jou en
misschien…
Weduwnaar
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
418 De oudere man met pet
Staat bij de halte, bekijkt
De vertrektijden van de bus
Het waait
Aan de overkant loopt een vrouw
Zilvergrijs haar, slank van gestalte
Ze heeft narcissen en ranke takjes
Geplukt in het park
De man ziet het en denkt
Meisje, ik zou je met rozen willen
Overstelpen, verlos me van mijn
Eenzaamheid, de lente komt…
Kleine wondertjes
netgedicht
4.8 met 25 stemmen
413 ik heb je pas
aangesproken
in je tweede leven
toen je het eerste
vergeven had in
herwonnen vrijheid
waar woorden
de muziek kleurden
zinnen de melodie
gestalte gaven in
een zich steeds
vernieuwend refrein
dat zong van
zon zomer en
warme liefde om
net als regen en
kou weer immens
van te genieten
recht uit de hemel
in samen…
Wachtend op Voorjaar.
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
600 Hij, een wankele gestalte met een koude rug
die veel te vroeg naar het voorjaar heeft verlangd
rilde van het koude water dat stroomt onder de brug.
Blijft hij dan voor eeuwig tussen hoop en wanhoop geprangd ?…
Lentegebed
netgedicht
3.0 met 10 stemmen
2.029 Traag vouwen de velden hun handen
terwijl de oude eik de ogen sluit
een ontdooiende gestalte knielt
met ootmoed bij de laatste winterranden
waarlangs het vroege fluitenkruid
zacht vertolkt wat het lentehart bezielt
Een bede zonder woord of vaag geluid
geen gehoor of spoor van grotesk gebaar
geen richting nog, geen opzij of al vooruit
een…
Onbewaakt Moment
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
1.578 Venus pulkt aan haar sluier
Toont haar vrij, onbestemd naakt
Ontbladerd in een diep licht
Voller dan een arabesk of een bloem
In een gestalte van rauwe rust
Daar en dan raak ik verhit
Ze strooit begeerte in een versleten ziel
Meer dan naakt kan niet
Het nu wordt een kristal
Glanzend in de ronding van de borst
De vloeiende lijn van de bilnaad…
Liever dan een mens te zijn...
poëzie
4.4 met 10 stemmen
2.834 Liever dan boom te zijn, werd ik een zee,
De zee wordt door oud gouden licht begoten,
Duizende gestalten neemt zij aan.
Liever dan zee te zijn, werd ik een God,
God maakt zonnen, manen en de sterren,
Met zijn hand raakt hij de einder aan.…
en als zijn blik ontdooit
hartenkreet
2.0 met 11 stemmen
2.153 later in ’t ijs
de boten liggen aan de ketting
en de man in ’t bloed
gaat ruggelings een eenzaam pad
dat hij onder gevallen loof vermoedt
de as van het vuur is nu nat
en hij zwijgt de zomer
zo licht hij woorden uit ogen
al zijn het geen vensters
bladeren vallen zwart
door de avondlijke schemering
de man gaat door de nacht
in de gestalte…
Heimwee naar de dag voordat jij kwam
gedicht
3.4 met 14 stemmen
10.623 Ik was Abba al voorbij maar Abba haalde mij
in het was een jonge dag de dag voordat jij kwam
het was zo'n dag dat iedereen je aankijkt en gestalte neemt
en: bewogen de gordijnen in de deur er was geen wind
knikkend zakte iets opzij een vloed een flakkering van licht
in het licht een zingend kleuren van de kleuren naar zichzelf
het was de dag…
Ode aan Jan Wolkers Thuis
hartenkreet
1.0 met 2 stemmen
2.429 De hele wereld schitterde en glansde
zo mooi en groots, hij kon er nog niet bij
toen de gestalte bij de bomen sprak tot hem:
'welkom thuis mijn vriend, bevalt het je bij mij?'…
Bekoring
netgedicht
4.5 met 13 stemmen
886 Schakerende velden met rijst in het licht
die verzachten in de wuivende pracht van de palmen
karbouwen die ploegen in eerzame plicht
een gestalte die waadt tussen rijpende halmen
De scheefstaande hutten aan tropische lanen
en een vrouw met een glimlachje op een balkon
haar kindje dat kraait naar de kleurrijke hanen
de gezichten die stralen…
EEN VRUCHT DIE VALT
poëzie
4.2 met 9 stemmen
3.706 - Waar ‘k wijle in ‘t onontwijde zwijgen,
buigt statiglijk de nacht zijn boog om mijn gestalt.
De tijd is dood, omhoog, omlaag. Geen sterren rijgen
haar paarlen aan ‘t stramien der roereloze twijgen.
En geen gerucht, dan deze vrucht, die valt.
Een vrucht.…
au revoir
netgedicht
4.0 met 24 stemmen
1.443 de schok nog voelbaar toen ik
in de oude man die vlak voor
mijn neus de straat overstak
jouw gestalte, gebaren en trage
tred herkende
en ik je bijna omhelzen wilde
jou na bleef staren tot je als
een schim uit ‘t zicht verdween
blij en droef tegelijk dat ik je
weer eens zag en deze keer niet
naar boven hoefde te kijken
dat jij, zij…
Strandfoto's, Schiermonnikoog, 1976
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
559 Vanaf de duinen zag ik
tegen terugwijkende verten
in het wit van de branding
jouw vertrouwde gestalte staan
en ik bevroor de tijd in celluloid
met een knipoog van mijn polaroid.
Nu waart de nagedachtenis rond
om oude foto's, lege spiegels,
gevangen in bundels oud, gebroken licht.…
Onder lijn 4
gedicht
2.4 met 57 stemmen
15.290 De adel van hun kracht beschaamde mij:
triest hing daartussen, zinloos, míjn gestalte.
Een eerlijk broodblik priemde in mijn kraag,
een zwaar beslagen schoen rustt' op mijn tenen.
Mijn leven had nog nooit zo leeg geschenen:
ík had alleen een plaat gekocht vandaag.
O!…
GETIJDENSNIPPERS
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
459 Maar geen gestalte!
Waterkoker stuk!
Dan klinkt na lange tijd weer
die damp vol fluittoon.…
Vergeeld.
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
545 Jouw lichaam, je gestalte
in die vergeelde kamer
met kringen tot randen van bruin
aan de muren,
overlopende asbakken zo ver als ik kon zien
mijn netvlies is voor eeuwig
met alles wat van jou was
en door jou was
en bij je hoorde beprint
Nooit zal ik
dit en dat
en hét en jou vergeten
Aan de vergeelde
en half tot rood getrokken…
Een stap per voet
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
547 Waar ik zwerf langs keien gelegen in afstand
houdt mijn gestalte voorsprong op de duistere silhouet
die telkens een ademzucht aan mijn hakken kleeft
hij reikt zijn wonderen voor me uit, doch mijn ogen
zijn winters en mijn slaap streelt de nacht
Soms trekt mijn mond vreemde banen en een
diep gebrom zinkt dan weg in de asfalt van mijn zolen
ergens…
EEN VRUCHT DIE VALT...
poëzie
4.5 met 2 stemmen
1.042 - Waar ‘k wijle in ‘t onontwijde zwijgen,
buigt statiglijk de nacht zijn boog om mijn gestalt.
De tijd is dood, omhoog, omlaag. Geen sterren rijgen
haar paarlen aan ‘t stramien der roereloze twijgen.
En geen gerucht, dan deze vrucht, die valt.
Een vrucht.…
Het manifest
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
509 ik wiegde mee
met de vlammen
van het vuurtje hoop
zag het manifest
gestalte krijgen in
oplaaiende hitte
golvend nam
geestdrift bezit
van alle mensen
hoger dan ooit
wakkerden emoties als
liefde en vertrouwen aan
om toch de aarde
nog klaar te maken voor
zijn nieuwe ijstijdenloop
de gevolgen van
vervuiling en brandschatting…
Grandeur van verrijzen
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
475 drukkend heet
geladen met
stof en rumoer
leek de atmosfeer
te gaan exploderen
tot er een gejuich
en de geur van
bloed venijn en
vergelding onze
kant op kwam
we zagen de man
met zijn kroon
beladen met kruis
onder hoon en
spot bijna kapot
het waren zijn ogen
die uit zijn gebogen
gestalte op heldere
wijze de verte in keken…
In Memoriam H.
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
618 Wanneer de avond op roze slierten vaart,
daagt met neveltred de weemoed
die tranen welt in het gemoed,
herinneringen schemeren laat en gestalten baart.
Ik zoek je tussen bramen en struiken,
verloren kinderparadijs, gesloten Eeden.
Enkel het krassen van kraaien, doen de wielewaal vergeten.
Zal bij vroege maan, de jeugd nog ontluiken?…
FRANSE OPSTAND
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
119 Maanlichte nacht overhuifde
de rustige kabbelzee
waarop een statig zeiljacht
koerste naar Zuid-Engelands kust
langs Dovers witte rotsen
slopen zwarte gestalten
naar de vissershut
waar licht trilde weer verzakte
in de kleine woning
van ruwe balken en planken
vonden hertog en markies
veilig onderkomen bij
mensen van het ruige leven…
Gesluierd Naakt
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
2.049 De golfslag achter de ribben
Neigt naar een roes
De verbeelding was dooreengeschud
Toen Venus haar lijf verliet
Met dat vlees dat vanzelf sprak
In een luchtig vertoon van vezels
Stof en gestalte vielen samen
In de ronde, reine welving van de heup
De korrel van het vel
De weke weelde
Wenkt mijn tintelende vingertop
Mijn blik dolt en…
De week die zeven dagen stilte scheurt
gedicht
2.9 met 17 stemmen
13.874 De week die zeven dagen stilte scheurt
En lang in mij de uren telt
Met het heelal de grens, dit bekende hoofd
Tot gestalte verwant. De mummies van de adem
Onwaarschijnlijk in het kruis van geen besef
Onder dezelfde tong herkend de uiteinden
Van lichaam en haat, de wazige naald
Dodelijk, lesbisch aan mijn lichaam.…
ALZHEIMER
hartenkreet
4.5 met 20 stemmen
1.871 Roerloos blijft ze zitten, in het oog van haar orkaan
verdwaald in de verhullende mist die niet meer optrekt
Ze blijft steeds schreeuwen maar niemand wil verstaan
figuren, gestalten, woorden... zo verdraaid en verrekt
En terwijl het gevoel verlamt en de herinnering dooft
negeert ze onbekende bekenden, defensief agressief
Soms spelen kinderliedjes…