397 resultaten.
Na ommelandse reizen is geen evenwicht
gedicht
2.8 met 17 stemmen
13.507 Na ommelandse reizen is geen evenwicht
Hersteld. Ik herken de achtergrond weer
In de spiegel. Maar aan de kapstok
Hangt een verre jas. Het lila licht,
Waarmee ik samenval, analyseert
De tocht van keldervloer tot nok.
Voor binnenhuisarchitectuur gezwicht,
Zit ik op het gat in mijn tapijt, gelogeerd
In de aap van het eigen huis. Staan er…
Die achternacht kwam ik mij tegen op een plek
gedicht
2.2 met 21 stemmen
13.218 Die achternacht kwam ik mij tegen op een plek
waar ik mij gewoonlijk niet vertoon.
Ik stelde mij teleur. Sprak te luid
tegen mensen die mij zichtbaar niet vertrouwden.
Ik wilde dat ik vond dat ik naar huis toe wilde
en sprak mij aan om hiervandaan te gaan
maar dat was zo gemakkelijk nog niet. Ik verloor mij
in gesprekken die ik al zo vaak…
Zomer
gedicht
3.0 met 13 stemmen
7.771 Spilzieke zomer: het grote dringen van
mensen, beesten en browsers, van al wat
zich voortplanten wil. Daarbuiten het best
bewaarde geheim van de wereld:
de eindeloosheid en wat daaromheen ijlt.
Er zal nog het een en ander passeren,
daar kan men donder op zeggen of
vast een boek over schrijven, bladzijden vol
over stranden waar personages zich…
De scherf
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
270 De scherf steekt,
steekt van buiten af.
Af van wat mooi zou zijn.
Zijn is niet wat is,
is nooit genoeg.
Genoeg voor morgen.
Morgen, meer en meer.
Meer kan ik niet doen.
Doen is alles.
Alles wat overblijft.…
Dwaaldicht
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
471 De man die ik zie schrijven,
ben ik.
De dichter die dicht,
ben ik niet zelf.
Wie schrijft,
blijft.
De dichter die hij denkt te zijn,
is op zoek naar zichzelf.
Naar een vreemde in het paradijs.
Naar een ego dat kan schrijven,
maar zelf niet dichten kan.…
De bevroren nachtegaal
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
184 Haar woorden, een stromende nachtegaal,
die drijft in een kudde vol duistere mist.
Versleten in hun knappende vachten.
Gevangen door het ijs dat haar herinneringen wist.…
bekogeld met stilte
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
116 vanachter de dikke muur die
ik zelf niet opgetrokken heb
die ik zelfs onwenselijk acht
word ik bekogeld met stilte
ik probeer gaten te slaan in
de verblindende woede om
schijnbare tegenstellingen
die in elke leegte ontstaan
alsof meningen uit duimen
komen van gebogen nekken
die bedorven of verzuurd zijn
door het ritme van de tekens…
Tweeledig
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
147 hij beren,zij apen
op dezelfde weg
en wederom
de terugkeer
onder het hoge gras
de heksenkringen
een uitdijende grens
rond een middelpunt
buiten bereik
de oorsprong
steeds verder
van de herkenning
verwijderd
een loep tussen
dier en dreiging
de vergroting van
het vermoeden dat
niet het dier
maar het waarnemen zelf
zich aan…
sinds
hartenkreet
2.0 met 9 stemmen
2.449 Sinds de nacht die ons
Weer bij elkaar moest brengen
en die ons verder dan ooit
van elkaar heeft vervreemd
ben je langzaam maar zeker
aan mijn gedachten ontglipt.…
Pontificaal
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
467 ik verschoot
in het bos
waar bomen
hun stammen
ineens anders
kleurden en
perspectief in
een vreemd
licht overging
toch was ik
niet ontheemd
voelde me snel
thuis in het
tussenwortels leven
waar tot verbazing
nemen en geven
met heel ander
ogen werd bekeken
omhoogkijkend
verdwijnt de
vervreemding alsof
daar alle werelden
samen…
Pertinente indruk
netgedicht
3.9 met 11 stemmen
712 Zijn hart zuigt de trilling
als een kronkelende slang
in de rivier der vervreemde galmen.
Overtuigd van overschot
aan gelijk, wrijft
hij nog eens zijn kin schoon.
Zijn identiteit vernieuwt zich
in het overboord gooien
van dissonante resonanties.
Zijn keelgat wurgt
en galmt nog wat
wanklanken
en geeft zijn kater
nog een stamp na.…
protestgedicht
netgedicht
2.8 met 9 stemmen
1.785 ze zeggen dat hij barst
van ongekend talent
tot dichter bij alledaagsheid
komen ze niet voorbij
de horde der eigenzinnigheid
zo geplaatst, zo gelezen
en gesponnen vindt zijn weg
op het scherm van vervreemding
wat is dat toch, een boek
wel duizend bijbels online
en niemand die ze echt leest
geef mij dat been, beste
vrienden, zo noem ik…
Verkenbaar
netgedicht
4.0 met 12 stemmen
658 Het lijkt allemaal vreemd,
ideeën en wetten gespeend
van naam,onverstaanbaar,wie
zal weten hoe het er voorstaat,
vervreemd van sterren,een daglicht
dat in het avondrood opengaat,
in gezicht van goden die verdwijnen,
een overdaad van gestolen stilte, wat
zal er in een andere vorm verschijnen?…
Nu alles taalt en getij verlicht
netgedicht
3.2 met 11 stemmen
624 Haal je ijzers maar uit het vet
Lang nadien flonkert nu wellicht iets
In ogen na op een vervreemd domein
Heeft deze dag gelag betaald licht ontmoet
Nu alles taalt, ware kleur verlicht zonder plicht.…
engeltje
hartenkreet
2.6 met 8 stemmen
949 vergeten
de gedachten
vervreemd
de woorden
in eenzaam
gevoel
zonder
bedoeling
komen ze
elke keer
gaan
en komen
vergeten dromen
wensen
mensen
voorbij
waarom zijn wij
ben ik
dit verdriet
nog niet
voorbij
langs mij
zweven wensen
mensen
en gedachten
in een onoverkomelijk
zwart
nachtblauw
gauw
vlieg dan
geloof
in nu…
feest
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
602 maar het verhaal
heeft een begin
een midden
en een strand
en eens te meer
verzandt het feest
dat ik je wilde bieden:
er blijft niets meer te vieren
dan wat verjaard verdriet,
wat voze vriendschap
en vervreemding
het weze je gegund,
"geluk"
de prijs die ik betaal
geeft er je recht op
denk ik
bitter…
Zwanenzang
netgedicht
3.9 met 10 stemmen
759 zo mijn dorp zien sterven
de wegen versjteerd
de paadjes te hard
te veel, te vaak, te hoge
muren, de geest uit de fles
vervreemding een winnaar
in dit fatale spel
de rust is dood
mijn hart is dood
waar…
rap tranen in een eindeloze dreun
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
854 voel de honger
in muziek
ijle tonen huilen
eenzaamheid
zie in
stroboscopisch licht
verschrikte ogen
in een wit gezicht
rap tranen in
een eindeloze dreun
verdriet vindt
in herhaling steun
dans een streep
muziek met enkel pijn
die vervreemding voelen
is er niet meer willen zijn
zweef leger mee
duik in de laserstraal
verdwijn…
Zomaar wat liefs,
hartenkreet
3.2 met 4 stemmen
1.100 Zo waardeer ik mijn verwardheid,
In het haast vervreemde gevoel.
Van zachtheid in retour.…
wie ik ben
hartenkreet
2.5 met 4 stemmen
1.305 wie ik ben
probeer ik te bezoeken
wie ik ben
geeft zich thuis
de troost ontroostbaar
probeer ik troostrijk
vorm te geven
moeten en willen
kloppen elkaar
bemoedigend op de schouder
verdriet en vervreemding
een kanten bruidssluier
van de nachtmerrie
waaronder mijn jeugd
verpletterend platgetrapt
verpletterd geen gezeur
aan wie ik ben…
Ooit
netgedicht
4.4 met 19 stemmen
2.077 Beminnende gevoelens wederzijds
Versmolten samen gelepeld ineen
Het tedere tasten naar elkaar
Jaren van liefde slapende opeen
Versmolten eenheid toen het geheel
Nu als wreed ongemeend ervaren
Vervreemd aanstarende koude ogen
Teder verleden nimmer te verklaren
Dan zie ik haar en pijn doorklieft
Ervaart weer warmte van weleer
Die innige…
Vederlicht evenwicht
hartenkreet
2.8 met 6 stemmen
791 Verwissel me niet met een vreemde
die jouw hart slechts tijdelijk neemt
maar je wezen onberoerd laat
terwijl ik in gedachten meelijd
als vervreemding daarna toeslaat
Vermeng me niet met jaloezie
dat zwaar explosieve mengsel
slaat een gat in ons schilderij
dat treurig zijn verf laat vallen
naakt zonder inhoud achterblijft
Vederlicht…
denkbaar
netgedicht
4.0 met 17 stemmen
670 geleden
roeide ik langs vijvers en kapotgewaaide
zonnebloemen, onvertakt
en dacht: misschien ben ik
één van hen, blijft de werkelijkheid
voorgoed achter me
op te dunne stelen, ongewild
door het licht
zonder middaguur, zonder reizigers
zonder te weten waar de wereld
begint
of misschien ben ik gewoon
een ogenblik
van de tijd vervreemd…
Herinneringen
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
562 Herinneringen aan mijn jeugd
lijken soms
in mijn geest vervreemd
alsof ik toen een ander kind was
dan ik nu zou willen zijn
en ik herhaal soms de vraag
die ik mij als kind zo vaak stelde
wat heeft het allemaal voor zin
als er echt niemand van mij houdt
dan draai ik het geluid van de radio
wat zachter richting regenwoud
en beweer dat…
Verse rozen
netgedicht
4.1 met 13 stemmen
789 Wat doe ik hier, dicht bij gevoel
dat mij totaal vervreemd verlamt
willoos laat ik de boel de boel
door droge tranen ingedamd
blind voor waar wij ooit voor kozen
moet de oude bloem verdrogen
rozen wil ik, verse rozen
op de stelen van mijn ogen
toon mij tuinen om te wonen
waar ik mezelf nooit meer beperk
vrij om zwakte te bekronen
alleen…
Troost
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
546 In zinloos weer geeft staren
een richting
hulpeloos weliswaar
en met een kalme vervreemding
langs de naamloze oevers
echoot de laatste winter
struikelt het zomerpaleis binnen
poogt tevergeefs leegte te vullen
een koningsspan overziet
het geraamte van woest en leeg
vult hemelsbreed de ontdooide tuin
met stralende schoonheid…
Daar zit je dan
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
952 Jouw wereld bleef hetzelfde
terwijl je van jezelf bent vervreemd.
Stilte in je hart en pijn in je ziel
zou zo graag, maar 't wil even niet.
Ik schreeuw, ik huil
ik ben er...maar ik besta domweg niet.…
Parnassus
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
410 ik leg het hoofd te rusten tegen lome golven
dan komen dagdromen vanzelf boven
op schervenkusten, op zeehoogte, langs de
koorde van vervreemdbaar licht
wanneer verdwijnt mijn schip achter het
gordijn, het kraaiennest nog fier in zicht
deze maten zijn zo onmeetbaar
alleen zij kunnen tijd of genade doven
tijdens de zondvloed blijft niets…
Ratten en geluk
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
426 Plots sprong er een vervreemd
moment in mij open
ik moest gewoon
ongelukkige ratten verslaan.
Kracht had ik niet
uit
nood!
Wanhopig gebukt gaand
onder
vuilniszakken
steeds
mijn huilende vingers
te drogen.
Moedig niet zichtbaar
wel vasthoudend.…
Blinde muren
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
338 Eenzaam maar niet alleen
verhief hij zijn stem
vervreemde pion
met om zich heen
de ruimte van zon
verblindende muren
tegen rotswanden sprak hij
riep in de woestijn
pion vol courage
zag slechts een mirage
van een duistere moen
een djinn, duivelin
diabolische sater
een wildvreemde weerklank
hun antwoord op vragen
in veelvoud herhalend…