697 resultaten.
Als een boom
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
444 schemer of gewoon grijs
het gevoel is hetzelfde
de zon is al tijden kwijt
kauwtjes strijken neer
op kale takken
wijze bomen wenken
alles te overdenken
en tot stilstand te komen
naakt en schijnbaar onbewogen…
De wijzer stopt
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
493 De wijzer stopt
en ik doof het avondlicht.
Ragfijn
Rank en sober
Kruipen mijn gedachten
naar een dwalend aangezicht
wat ooit had geklopt
is roemloos gezwicht
Verzachtend
glijdt haar glimlach weg
alsof ze zegt
"doe maar, doof het avondlicht"
de wijzer stopt…
Let op je gedachten, ze worden woorden.
poëzie
4.3 met 6 stemmen
1.775 Let op je gedachten, ze worden woorden.
Let op je woorden, ze worden daden.
Let op je daden, ze worden gewoonten.
Let op je gewoonten, ze worden karakter.
Let op je karakter, het wordt je bestemming.…
Waar de huid dun is
netgedicht
2.3 met 17 stemmen
400 Lichte vleugelslag
stil op mijn trillende huid
zo breekbaar als ik
Soms voelt de aarde als een
storm onder mijn huid. Elke blik, elk woord —
een echo die lang blijft hangen. Ik draag geen pantser; ik
luister met mijn hele lichaam, en zelfs stilte kan soms te luid zijn om te dragen.
In een ruimte vol stemmen zoek
ik naar zachte, veilige…
Wanneer woorden ademen
netgedicht
1.8 met 15 stemmen
752 Ik schrijf om te zijn
niet om begrepen te zijn
stilte in zinnen
Poëzie begint niet bij woorden,
maar bij dat vage moment waar iets in mij
beweegt zonder dat ik het nog begrijp. Een gevoel dat zijn
stem nog zoekt in een vorm en wacht tot ik stil genoeg ben om het te horen.
Ik schrijf niet om uit te leggen
wat ik bedoel, maar om te bewaren…
De band met de natuur
hartenkreet
2.5 met 274 stemmen
1.284 Stil bos ademt mee
zonlicht raakt mijn open hart
ik word weer heel zacht
Traag loop ik door het gras,
de wind strijkt langs mijn huid. De bomen
ademen rustig, hun takken vertellen verhalen. Vogel roept
iets wat diep in mij weerklinkt, en ik word stil alsof de wereld even wacht.
Zacht zonlicht valt gefilterd,
vloeibaar goud door het groen…
De spiegel van de natuur
netgedicht
2.4 met 11 stemmen
430 Waar licht water raakt
ontwaakt even het leven
en keert weer tot rust
Het water ligt kalm, maar leeft
in elk licht dat het vangt. Een blad drijft
langzaam voorbij en verdwijnt zonder spoor. De stroom
herinnert zich niets van wat het aanraakte - juist daarin wordt alles heel.
De oude bomen buigen licht
onder hun eigen gewicht. Hun schaduwen…
Langs de rivier
hartenkreet
1.5 met 10 stemmen
632 Lint van helder blauw
versiert het groene landschap
vloeit zacht naar de zee
Langs de rivier fluistert
het glinsterende water zacht, een echo
van gedachten die ik niet kan vangen. De wind streelt
mijn huid als herinneringen, en alles lijkt tegelijk dichtbij en ver weg.
De bomen buigen mee
met een geduld dat ik zoek, hun schaduw
tekent…
Kleine stippen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
363 Sproeten van een vergeten leven
liggen als roest op mijn huid.
Sporen van een tijd
die niemand meer kent.
Ze liggen verspreid,
zoals herinneringen altijd liggen:
te dicht om te negeren,
te ver om te begrijpen.
Ze fluisteren wat ik zelf vergat—
zomers die nooit zacht waren,
handen die nooit bleven,
woorden die vielen als hagel
op een…
Magritte? De stilte achter het zichtbare
netgedicht
2.4 met 26 stemmen
881 Ogen volgen lijn
stilte spreekt zonder woorden
wat is echt, wat niet
In de diepte van het
doek, waar een hoed boven een gezicht
zweeft dat zichzelf niet kent, een appel beweegt door
lucht zonder zwaarte, en een raam opent naar niets en alles tegelijk.
Wereld verschuift teder,
en ik ervaar dat zien niet afsluit maar
uitnodigt om te verdwalen…
Spiegeltje, spiegeltje aan de wand...
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
406 Te veel woorden die ik herhaal,
of worden ze herhaald?
Kan je ze eruit halen, ze uitlaten,
ik wil ze achter me laten.
Maar ze net niet verlaten.
Laat het, het is al laat, dus we kunnen niet wachten.
Verwachtte je iets, iemand of een emotie op voorhand,
dat je een traan gaf?
Spiegeltje, spiegeltje aan de wand,
wat wordt er vandaag van me verwacht…
Stilte van de tijden
netgedicht
2.4 met 14 stemmen
554 Zacht rust de vleugel
gevangen in morgenlicht
de aarde ademt
Broos op de bloemtop
tint en toon vinden hun weg
licht omarmt de rust
Ochtendlicht raakt mijn
bewustzijn, kleur en klank vinden
hun weg naar binnen. Herinneringen bewegen
onder mijn huid, stilte draagt wat woorden niet vasthouden.
Paden wandel ik die ik heb
gevoeld en gekozen…
Hij wil helemaal niet bezig zijn
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
290 Hij wil helemaal niet bezig zijn
met dagelijkse aardse zaken
hij wil een godenleven lang
de tijd hebben
zich af te vragen waarom
Medusa juist hem
niet in steen veranderen kon
hoe het komt dat deze pijl
wel feilloos en zonder gif
het bijpassende hart vond.
De nachten wil hij nog altijd niet doorbrengen
met de dichtgevallen ogen…
Wat bomen dragen
netgedicht
2.7 met 19 stemmen
137 Oude bomen staan
valt een blad zonder geluid
de aarde luistert
In het stille opstaan
van een stam voel ik hoe een oude
rust zich verzamelt. Een beweging die niets vraagt
en toch draagt, alsof de aarde zelf een hand op mijn schouder legt.
Onder het bladerdak,
waar gefilterd licht valt, wordt elke
schaduw een zachte herinnering. Een plek…
Dagdromerijen
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
93 Onder duistere stenen
en verstampte gronden
verzand in de wereldse chaos
ligt naast elk vuur als een schaap
een bestormd brein op het nadir
in een dalende lijn
Van bemoste rotsen
tot sterrenbeelden
verstrengelt al
als luidruchtig alomvattend
het wrange verplichte donker
welk na dagdromerijen
gekromde lijnen
nooit vergaan kan
maar…
Annonce
gedicht
2.6 met 19 stemmen
7.839 keer op keer onaangekondigd
zonder oponthoud maar geruisloos
in groen geheveld gras,
als de zomer wegkrabbelt
die de blinde mol het eerste zag
Bevend inderdaad zonder twijfel
wakkeren de herfstvuren aan
zodat geurige harten
licht laten spelen
in de mossige schaduw
aan weerszijde loef en lij
Onvernieuwd danst het water magnifiek
de reflectie…
Twee gezichten
hartenkreet
3.7 met 28 stemmen
3.348 In de spiegel zie ik
twee gezichten
met dezelfde ogen
Meer dan ik zelf wist
werd het verleden
nooit gesloten
Het heden wordt
aan die tijd geknoopt,
de stilte werd alleen
maar vergroot
Mijn ziel bezwijkt
door de macht in
zijn akelige blik
Ik verafschuw mijn
eigen reflectie
elk verlaten ogenblik
Iedere verweerde dag
laat…
Annonce
gedicht
2.9 met 19 stemmen
6.873 Bevend inderdaad zonder twijfel
wakkeren de herfstvuren aan
zodat geurige harten
licht laten spelen
in de mossige schaduw
aan weerszijden loef en lij
Onvernieuwd danst het water magnifiek
de reflectie van ongerepte schoonheid
als de natuur in groen verschiet.
----------------------------------------------
uit: 'De tonen van de replica…
Het mes
netgedicht
5.0 met 103 stemmen
463 ik heb je
de kleuren
laten zien
uit een veelvoud
van pigmenten
streel penselen
rond en plat
waar hard en zacht
reflectie geven op
het dagelijks gebeuren
voor het grote
vlak lijkt de spuitbus
een betaalbaar gemak
maar milieu vervuilend
om van te huilen
als precisie hulp
werkt voor mij
het mes in scherp
doortastend steekgedrag…
Achter het behang
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
440 bloed
al lang vergoten is
omdat de inhoud
niet helemaal beviel
aan stem verheffen
heeft ze nooit gedaan
de toon ging uit pure
nijd de hoogte in
en mismaakte zo
effecten die al hout
sneden in doelen
zonder smoelen
we beperkten ons
tot klein publiek een
groter podium verstond
onze stemmen niet
wij waren niet bang
voor echo en reflectie…
Het laatste licht
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
444 ik heb het
laatste licht van
de aarde gevist
nog rest slechts
dwarrelend stof
zielloos
zonder energie
vorm gewist
de structuur
al lang vergeten
omdat leven
zonder ziel geen
herinneringen telt
in een context
zonder reflectie
ooit is ons de
ziel gegeven
kwamen essenties
in de stof
weer tot leven
die spiegelden
in wederzijds…
Drie stuivers voor Peachum
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
410 Drie stuivers voor de opperkoning
van de bedelaars
Randfiguren onverbeterlijke
erfzondaars
Habbekratsers rarefratsers
overlevenaars
Verschoppelingen armoedzaaiers
dakloos bij een kaars
Hun toverlamp en glazen bol
vertellen jou iets waars
Voorspellen jou de toekomst
voor drie stuivers, nooit iets naars
Die gaan dan naar de opperkoning…
BELANGRIJKHEID EN POTENTIE!
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
621 Importantie
wordt gedragen
op de vleugels
van potentie
van de kracht
van ieders bestaan:
'zie mij eens gaan'
'zie mij eens staan'
Als die kracht,in feite
“die tijdelijke macht”
intrinsiek afzwakt
worden het veelal
vleugels van chagrijn en venijn
zich vijandig, zwetend, wetend,
verhullend waartoe de mens
in feite naartoe wordt…
Doelbewust.
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
527 Recht op je doel af.
Natuurlijk met een reden
vanaf het heden.…
Watergroeve
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
522 al haar gratie, haar speelse beweeglijkheid
is stilgezet, versteend en toegedekt
als ijspegels hangen ze stijf en verkild
in reflectie over de dekplaat van de watergroeve
niets beweegt en elke tong is vastgeklonken
met de ketens van het herinneren
de uren glijden weg in het gebluste licht
het water weigert elke beweging
alle tinten op weg…
Lentestorm
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
1.300 als zaadjes
Soms is er de lentelage zon,
dan doen rossige pluimpunten
aan je haarkleur denken
Je zou de mooiste plukken
We zouden naar huis gaan
Je zou hen met je bleke vingers
schikken,
in een okergroene vaas
Ik zou je vanuit een
stille hoek gadeslaan,
je geborgen gebaren
Zoals het schikken
van je haren, in de
reflectie…
zij dichtte mij
netgedicht
2.6 met 20 stemmen
1.172 wegen om
de overkant te bereiken
dichterbij luisterend verstaan
zij dichtte mij
dichterbij glooiende graslanden
schapen in de wei
stromende woorden
avontuurlijke akkoorden
zij dichtte mij
dichterbij haar zachte stem
leven in lichte taligheid
dichterbij schrijvende zinnen
van aanstekelijkheid
zij dichtte mij
dichterbij reflectie…
Het Einde
hartenkreet
3.9 met 10 stemmen
1.735 leegte
Een oneindige leegte
Met vragen vervuld
De nachtelijke schoonheid
Voelt duister en kil
Somber, koud en stil
De pracht lijkt verdwenen
De wereld lijkt anders
Zonder jou in mijn hart
Het maakt mij verward
In mijn dromen verschenen
Alles is veranderd
Het doet gewoon pijn
Om niet te kunnen zijn
In het vuur van reflectie…
Onuitgesproken verlangens...
hartenkreet
3.8 met 5 stemmen
1.619 van woorden…
Bekoring opgedroogd als doornige rozenstruiken
verwelkt door onopneembaar vallend vocht
het fundament aangetast door zilte tranen
slechts zoutkristallen vormen een geplaveide weg…
Zie hoe prille zonnestralen kwenen in licht
verscholen in een sluier van verduistering
die het zicht ontnam van een liefde in reflectie…
Spiegel.
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
1.674 vraagt om scheiding
mijn gelaat lacht naar u
om mooier te lijken
mijn denken loopt u voorbij
maar de weerspiegeling lokt
het weten van de tijd
trekt als een magneet
aan mijn diepste kern
om stabieler te zijn
spiegelend bewustzijn
wacht op erkenning
mijn ogen geven ruimte
aan het innerlijk weten
lichtgevende introspectie
door reflectie…