3148 resultaten.
Gedragen door een fluistering
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
553 bezeerd had
haar tred sloffend
haar schouders
alsof ingezakt
in haar doffe haren
de stemmen
van duizenden mensen geplakt
over niet willen deugen
over anders zijn
de echo van vader zijn stem
“stom geboren nooit iets bijgeleerd”
weerklonk in de diepte
van haar zijn
tot het moment
dat zij die steen verlegde
kracht in zich voelde stromen…
nog even
netgedicht
3.1 met 8 stemmen
766 zoals het zegt, zoals
het je zou toekomen
straks is het weer
links rechts links
het bubbelt en ergens
is een loopplank van essentie
het troebelt van mensen
om je heen, heden
spat steeds weer open
rechts links rechts
en ontwijken
van zeep in de ogen
ergens is het recht vooruit
hier en daar
wat bellen meepikken
soms gaat het gaan stromen…
onhoudbaar
netgedicht
3.3 met 17 stemmen
776 -alsof
er een landschap
woekert
op muren,
de uren nodig
in scheppen van gedachten –
zou het raar zijn
als het verdict zich uit stenen snijdt
oceaangroot
zo zwaar
als vielen wij voorgoed
uiteen
zou het geruis van alle stromen stilvallen, samen
met het leed
dat uit schelpen braakt
tussen wier en het waarachtige weten
golf…
- Transformatie -
netgedicht
3.9 met 34 stemmen
510 Zo ver het oog straalt,
weg van elke weg,
wij als mensheid zoeken hulpeloos
een oordeelsvrije, liefdevolle plek
aarzelend en gekwetst
stromen de sprankelende watervallen
als woelige rivieren
in tranendalen over onze ziel
een constante observatie van de geest
onveilig en opgejaagd,
met een toenemend gevoel van liefde,
verkwikken ze…
- Onzichtbare dag -
netgedicht
4.2 met 36 stemmen
592 De dag hij ging, hij schoof met uren,
licht brandbaar en onbruikbaar,
nam dubbel troostloos afgestudeerd,
in de vroege morgen
glinsterend en sterk verbleekt in glans,
leeggezogen, angstig en onaantastbaar,
langzaam weer vaste vormen aan
om de warmte te laten stromen,
als kleingeld voor de parkeermeter
ondankbaar en verbitterd betalen…
Fietsen langs de Lindt
netgedicht
2.2 met 6 stemmen
604 Langs het fietspad
hoort de Lindt
een stroom van levend water,
de Zon vormt in
de oostenwind
een pakkend takkenspel;
de lijnen in het grijs
schijnen herten uit het niets,
zich lavende aan smeltend ijs.
De Lindt is een zijtak van het Aduarderdiep.…
Cocon
netgedicht
2.5 met 6 stemmen
511 Met z'n poten had de morgenspin
me in de nacht besprongen
met haar tranen ingesponnen
verstilde lijnen van geronnen
uren, verzonnen in krap gemeten
tijd,ongeduld bleef aan me kleven,
een keurslijf wat de toekomst bleef
verzuren waarin het bloed niet wilde
stromen om het gewicht te wegen,
verder dan de vaste pijn, verleidt
tot eerder…
vergeet de sluitstenen
netgedicht
3.6 met 19 stemmen
621 een smalle gang
geschaafd uit wilgen
vlucht in beeldspraak
als een impasse
waarin spiegels zich laven aan illusies
over stilte heersen, onafgerond
om verder te golven, tot daar waar stromen spelen
in daggezichten
met wilde vruchten van hoop. wuivend
naar onderweg, naar jonge en oude bomen, naar vlaggen
in de verte
en heerlijk…
zij is boom
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
649 te rul en boven haar kruin
staat een hemel die enkel Magritte zou kunnen schilderen
ze rookt graag pijp en houdt van appels op haar hoofd
ooit speelde ze piano, nu geniet ze van Vivaldi
wanneer de noten door haar takken gaan
haar bladeren beroeren en haar nerven doen trillen
ze zoekt een uitweg
voelt de sappen door haar stam hemelwaarts stromen…
diepe weemoed
netgedicht
4.0 met 14 stemmen
616 of een groet in ieder oor
zing boven zij die rouwen
samengedrukt worden door een doornen heg
wanneer de leegte over hen ademt
eens stil, vol en vrij
wacht boven het gewelf van de wind
de halmen die beven en op hun knieën vallen
omdat niets meer overblijft, vreemd
aan alles
en aan het landschap, in het zuiden bedekt
vertel over stromen…
Reflectief ?
netgedicht
1.9 met 12 stemmen
593 In de reinigende stroom
in palm van seizoenen
heb ik de mens in mij
afgestroopt, leek het
bijzonder om niets te
hebben of te willen en
alleen met de liefde onder
een onbedorven hemel te
staan, een zon die zich een
ongerepte weg baant naar
de essentie van het bestaan,
het zwijgen betaald met een
allerstilste klank als blote
schaduw…
Storm
netgedicht
3.7 met 10 stemmen
709 De lucht verzwart en smijt zijn water
in striemen tot de aarde zwelt
stromen gorgelen dan tot beken
en water vlucht voor dat geweld.
De boom verbleekt en bloedt zijn bla'ren
heft nog wanhopig op zijn kruin
met zijn gekromde vingers schril geheven
maar bliksem klieft hem toch tot puin.…
Dag na dag
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
748 felle ros van Venus nog in de lucht
Verscholen is de maan volop vanzelf aanwezig
"Dag maan" zegt de man met blauwzwarte haren
de ogen grijs en de lippen stijfjes gesloten
Hij spreekt door zijn neus in puntige gebaren
vanwege dolle blinden in de zaal van het heelal
De maan weerkaatst ieder woord zoals het licht
in luchteloze, twijfelende stromen…
Antalya 1995
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
770 Haar catwalk trekt aandacht van
mannen boordevol hormonen, met
lusten sterker dan de natuur heeft
bedoeld; in hun hersens stromen
bizarre dromen, zonder ruimte voor
rationeel verstand, nemen lusten
duivelse vormen aan, en gloeiende
breinen met orgasmen geblust.…
DE GROTE OCEAAN DENKT
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
592 Sterke stromen laat ik samenscholen;
trekkend van Nieuwe wereld naar Morgenland
toeven ze graag bij 't Hawaiaanse strand,
achter vreedzame golven verscholen.
Dit lieve eiland vol zwoele tropennacht
streelt mij met geuren en sterrenstralen,
waar wilde rust in huist, en _ zingend wacht...…
De winter is nu eindelijk gekomen
poëzie
3.4 met 10 stemmen
1.773 De winter is nu eindelijk gekomen,
En beemd’ en woud zijn wit van sneeuw en rijp,
Bevroren zijn de vlieten en de stromen,
Verdord is al wat vruchtbaar was en rijp.…
Mijn godenlach is weg
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
572 Toch lig ik hier in mijn kist nog
wat na te hijgen, de ademnood wordt
alsmaar groter, het zwart zoent de
tranen, die continu stromen, ondanks
dit onterechte verraad spreek ik je
naam, Mirjam, tot mijn laatste adem
heel liefdevol uit, voel je lijden
zo diep in mijzelf, draag je met me
mee tot God me weer doet lachen in
het hiernamaals met…
ongeschreven brieven
hartenkreet
4.7 met 3 stemmen
752 een ondergesneeuwde berg
geeft jou geen warmte
kille glitters verspreiden
rond hem alleen
door putten dijken en dalen
gaat de slee spoor mijn geheim in
waar ongeschreven brieven
door de sneeuwbanken
naar jou toe stromen
zal jij in de labyrint van jouw gedachten
een woordenboek zoeken
om mijn brieven te vertalen?…
het licht in het boothuis brandt
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
639 dat ik de gedachte vond
die me nooit meer brengt
waar ik was beland
de treeplank die jouw spoor nog draagt
kraakt op de steiger
een flits en het licht waakt
ik geef niet toe, nee ik weiger
te denken dat jouw lach
hier niet meer hangt
hij klinkt nog door in deze kajuit
en ik ben bang
dat ik je alleen nog volgen kan
zoals de golven in stromen…
Kwetsbaar?
netgedicht
3.9 met 11 stemmen
859 Wat dat kind niet weten kan,
waar de bron van dat versje
ligt, daarvan zeker drinken
zal, zag de aarde roze rijpen,
zag de lente bloesems dromen,
overzag werelds wensen die ze
niet begrijpen kan, liet het
maar bij tranen stromen in de
rivier van aardse onwetendheid,
heb het bij de hand genomen.…
STILTE IN MIJN HART
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
739 Ik proef alle tranen van mijn hart
brutaal tegen de oevers stuk slaan
Tranen uit mijn hart stromen hard
zou mijn hart echter nog bestaan?
Ik hoor het schreien van mijn hart
om ‘t allerwegen verdorren van mij
Mijn mond fluistert zacht verward
zou van mij nog wel iets bestaan?…
Paaslente
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
554 elke dag komt God mij tegen,
ik mag tussen ontluikend leven lopen,
de bloesemknoppen barsten open,
de bomen groenen langs de wegen,
ik adem het vervuld verlangen,
het dartelende vee raast door de weiden,
ik zing met bloemen lentezangen,
't geboortelied van nieuwe tijden,
hemelzon verwent mijn winterhuid
en laat de warmte in mijn vezels stromen…
Tijd
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
759 Wij leven in de stroom van de tijd,
als een nevel die verschijnt
en morgen weer verdwijnt.
Het heden wordt verleden.
Tijd is ontzagwekkend,
voorwaarts, altijd raast hij voort.
Nimmer staat hij stil
is al voorbij als je dit hoort.
Vandaag wordt morgen, overmorgen,
ons leven spoedt ten eind.…
Plezant
netgedicht
4.0 met 9 stemmen
1.317 Een beeld dat, door de stroom des tijds verdronken,
mij plots weer overspoelt als bitter tij.
Ach, elke zee kent overslaande baren
en prikkend zout dat toch geen zwemmer let.
In plaats van naar dit druilerig sonnet
met uitgelopen inkt te blijven staren,
neem ik een zakdoek, koffie en pralinen.
Met chocola is het plezanter grienen.…
De verwelkte lente
netgedicht
4.3 met 9 stemmen
769 eindeloos naar de hemel
alsof daar het antwoord te vinden is
In een kortstondig ogenblik
verdrijft jouw warme stem
de verwelkende lente
Toch wegen je woorden zwaarder
dan mijn arme hart dragen kan
Vervolgens keer ik voorgoed naar binnen
slenter richting de geknakte
bloemknop der liefde
en verdrink mijn verloren onschuld
in een stroom…
Het sterfbed
poëzie
2.5 met 4 stemmen
2.470 Met zorg hield ons bedroefde kring
De adem in, om acht te geven
Hoe in haar borst de stroom van 't leven
Nog flauwtjes op en neder ging.
Elk onzer fluisterde zo zacht,
En stond zo machtloos op zijn benen,
Als hadden we elk zijn eigen kracht
Haar tot de doodstrijd moeten lenen.…
Winter
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
552 De wereld schijnt wat lichter van geluid
Een echo golft langs de besneeuwde bomen
Gelach, gegil, twee kinderen onderuit
De winter is dit jaar al vroeg gekomen
Breed glimlachend maak ik de beelden buit
En voel hoe snel mijn bloed begint te stromen
In plaats van hier te staan, achter de ruit
Had ik graag aan de ijspret deelgenomen
Voor even…
MEISJE UIT MIJN STOUTSTE DROMEN
hartenkreet
1.5 met 17 stemmen
1.399 verwacht
Nog eventjes dan kom ik op stoom en
ik heb grootse plannen voor vannacht
Ach meisje van mijn stoutste dromen
mijn vingers zijn als fluweel, zo zacht
Ik houd ze ternauwernood in toom en
ze willen je strelen, wel heel de nacht
Ach meisje van mijn stoutste dromen
ik zie aan je dat je naar liefde smacht
Innerlijk bruist een woeste stroom…
De meeuwen
poëzie
2.0 met 7 stemmen
1.566 Zij namen overland de wijk,
en zochten langs de brede stromen
hun toevlucht, - om op kracht te komen
achter de hoge winterdijk.
De snavels, onder pen en veer,
herstellen de geleden schade.
Maar 't nader klinken van de spade
des akkermans verjaagt ze weer.
Ze vliegen op, - de vleugels reê
zich klauwende aan de lucht te klampen.…
Stroomopwaarts
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
531 De stroom heeft
de kiezels meegevoerd.
Rond en vlak zijn ze geworden,
ontdaan van breukvlakken
en doorklievende randen
van gespleten aard.
Langs de oever
zijn aangespoelde voetstappen
weer door woelend water gewist.
Wellicht heb ik mij ergens
in de weg vergist.…