3179 resultaten.
Zo sprak ik tot mijn lief
hartenkreet
4.0 met 8 stemmen
1.246 Weet je, liefste
dromen zijn de herinnering
aan een oord, verder dan ver
verborgen achter een horizon
van nooit vervuld verlangen
Vaar er heen
in je wolkenschip
zweef
over raadselachtige valleien
zilveren stromen
dwaal
langs winde en langs rozen
door een blij en zonnig land
mijmer
in het satijnen maanlicht
over de koele schoonheid…
Thuis
hartenkreet
4.5 met 21 stemmen
1.571 Geniet ik volop van mijn rust
de rest komt allemaal later
Als ik me maar gelukkig voel
tevreden met mezelf alleen
Mijn glimlach weer terug is
hoef ik… nergens meer heen
Als de zomer weer aanbreekt
ik voor de zon ben gezwicht
Luier ik lekker op mijn steiger
denk ik terug aan dit gedicht
En zullen de dagen glanzen
mijn energie volop stromen…
Ik stond aan jullie graf
hartenkreet
3.9 met 13 stemmen
1.203 Ik heb net aan jullie graf gestaan
en liet mijn tranen rijkelijk stromen
toen het graf van Ko en zijn dochter
het leek opeens zo kort geleden nog
Maar toen ik naar de datum keek
leek het een lang vervlogen tijd
ik weet opeens weer hoe ik jullie mis
en voelde me zo teneergeslagen
Ik heb mijn tranen weggeveegd
want ik weet; zo is het goed…
we waren er samen goed in
netgedicht
4.6 met 11 stemmen
727 we waren er samen goed in
liefde laten stromen door onze lijven
we bouwden ons plein steen voor steen
ik het voeteneind en jij het hoofdeind
zo kropen we samen naar elkaar toe
het werd een levendige schoonheid
waar we samen alles inbrachten
in een ruimte zonder omheiningen
liefde in lijnen naar alle hoeken
nimmer te bedwingen in houden…
Wachtend op die dag
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
799 Ik smeek de dag dat wij weer samen komen,
de dag waarop het laatste uur zal slaan,
de dag waarop de bronnen vrijuit stromen,
de dag dat alle graven open gaan.
Maar ik zal tot die dag slechts in mijn dromen
naast mijn geliefde vrouwe kunnen staan.…
Aan N. Beets
poëzie
3.6 met 11 stemmen
5.268 De godsvrucht was uw heil…
Gebonden werd uw stijl,
En dat was eerst het ware:
Aandachtig zit de schare
En staart bewondrend aan,
Hoe bundels najaarsblaân
In vrome stroom ontglippen
Uw grijze lippen!…
Wiron
hartenkreet
4.5 met 4 stemmen
1.929 lijf en mijn doen
Ik keek vaak genoeg in de zon,
denkend aan jou
Jij verliet mij
en liet de deur op een kier staan
Deelde alles met anderen
en was mij eigelijk al vergeten
Zo druk met het delen
van je gevoel, lijf, liefde en leven
tot je door een kier mij weer zag
en me een kus toeblies
Tranen zijn mijn geweten
en ze blijven stromen…
Nu baant zich 't nat
poëzie
3.8 met 17 stemmen
3.341 Nu dartelt vrij,
Op gouden zanden,
De stroom voorbij.
Hij schuurt zijn randen
Allengskens uit,
En sleept de buit
Van kleiner vlieten
Geweldig voort;
En golven schieten,
Van ver gehoord,
Langs 't rotsig boord.
Nu vangt een dal
De waterval.
Een glinsterend kleed
Ligt stil verbreed,
In 't nieuwe perk.…
De wanhoop van vla
netgedicht
1.3 met 12 stemmen
1.587 Ik haat toetjes, kan me geen hapje zelfs herinneren,
maar als de pakken vla op tafel komen breek ik,
tot hun verbazing, een niet te stuiten stroom van tranen.…
Lied van ooit
netgedicht
2.8 met 9 stemmen
1.201 Klaterend zingt de waterval
een oeroud lied over ontstaan
dat klinkend over keien glijdt
door spetters spattend begeleid
in ‘n melodieus ten onder gaan
Het gezang vloeit golvend voort
murmelend malende in stromen
dat zonder aarzelen of schromen
zich voegt bij ‘t natuurlijk woord
De lieflijke akkoorden sterven
in het buld’ren van de oceaan…
water zich met lucht vergist
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
1.297 ik zie patronen in de regen
sluiers weven nattigheid
die neerslaan op tapijt
dat buiten heet en in zijn
kleur van de seizoenen weet
druppels rijgen zich tot
stromen en ontmoeten zo elkaar
al spetterend vertellen ze spontaan
van waar ze ooit gescheiden zijn
van warme zon en oceaan
ze rollen dollend in een meer
rust keert weer in onderduiken…
Troost
netgedicht
3.7 met 20 stemmen
1.203 Wanneer mijn verdriet 't verre sterrenlicht streelt en
ondragelijke herinneringen de dagen opsommen
wanneer ik denk hoe de mens is, alleen
mengsel van geuren, dromen en kleuren
snel vervagend in de stroom van de tijd en
zonnebloemen, zwart, naar de grond staren
met honderden vragen verzwaard, wanneer
de maan als vergeten parel in een juwelendoos…
In Gedachten.
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
891 Vraag me niets
Als ik worstel met woeste baren
Stuurloos zoek naar kalme stromen
Blind navigerend op het vertrouwen
Dat ik de haven zal aanschouwen
Wanneer de zon is opgekomen.…
www.gewicht.com
gedicht
3.0 met 27 stemmen
10.871 Wat je zegt raast
jaren rond de aarde, een pulserende
stroom noodkreetjes. 'Lekker chatten
met mevrouw Van der Geest in Australië!'
Geen leugen zonder waarheid, zonder
tijd geen verte. Gewicht voelde ik
van strijkstok op snaren; zwaar lag de pen
in mijn hand. Ik had een postbode
om te haten. Over bergen ging ik
op eigen benen.…
Provencher's Mill
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
742 Slaande molenstenen
schuim gespaand
ratelend de drooglopende
houten tanden, niet zonder
enig bezwaarlijk gevaar
De stroom hopeloos fonkelend
vloeibaar plat voorbij glijdend
voedend ons allen die aanbidden
en persoonlijke offers aanlengen
onwetend over de zon is echt God
gebeden
De brug hooggelegen en bedakt piepend
betreden met lomp…
Zwijgende muze
netgedicht
3.8 met 15 stemmen
724 niet passend
slap aftreksel van dichterlijke kunst
verzen zonder ramend inzicht
als spiegels die beslagen blijven door
kondens in foutieve vormen
slapeloze nachten enkel door het
creatuur dat zich muze noemt
hartstochtelijk en intens te missen
oh, inspiratiebron keer weer
ook al is het in de vorm van godin
laat inkt weer door aders stromen…
Kunnen slapen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
854 Op een bed
bedenksels strijkt hij neer in dit refrein
met groeten van de verre overkant,
van Vader die de stroom beheerst en stuurt
wat slechts kan komen uit dat ander land :
een rust die helend werkt, die nachten duurt,
de streling van een stem, een koele hand,
een geurig deuntje dat mijn slaap ommuurt.…
Aan het venster te Ulm
poëzie
3.3 met 7 stemmen
1.838 Alleen het blinken van de rechte stroom,
En onder me als een wal die donkre zoom,
En een lijngolving hier, en ginder een,
Waar ik het land uit raadde. Tot de dag
Zonk, nadat ik nog ééns een einder zag.…
anne frankschool
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
759 voor neel
zonlicht vloeit in amsterdam
over de rivierenbuurt
tussen uitgelaten kinderen
streelt de schoolmuur
de letters van haar dagboek
in kleuren van wolkenluchten
waar anne zo graag naar keek
trouwens ook niet anders kon
zij verdween voorgoed met de ziel
van merwedeplein en jekerstraat
een trage dodelijke stroom
op deze dinsdag…
Aarde
poëzie
3.3 met 6 stemmen
2.402 Als kind al zocht ik u, mijn aarde, en wou ik
U kennen heel, uw hemel met zijn vieren,
Uw oceanen waar uw winden gieren,
Uw blank-zeilende wolk, zwerk zwart en rouwig;
Uw landen waardoor zilvren stroomen zwieren,
Uw bergen waarop hoge pijnen razen,
Uw weiden waarop wilde kudden grazen,
Die Mexicaan aan lasso medeslieren; -
En 'k zag u heel,…
Een zilveren lint
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
501 Door dalen tussen heuvels stromen,
Waar menig dier van zijn frisheid geniet.
Stromend langs eeuwen oude bomen.
Een waar festijn voor ’t oog,
Waar hij klaterend komt vallen,
Vormt in het zonlicht een regenboog
Tussen ’t groen stroomt hij weer verder,
Een verkwikking voor hert en ree.…
dol, fijn.
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
596 je voelde weer iets in je stromen
een klein blauw water stroompje
-waar overheen een antieke brug-
je was toen even intens gelukkig,
greep zelfs even naar het geheim,
dat van het leven voordat je weer
onderuit zakte in je zwarte stoel..…
Ik ben de minnaar
gedicht
2.2 met 193 stemmen
34.173 Ik ben de dromer die jou tot muze verheft
zeeën wijken voor ons, lagunes drogen op
door ons vergissen rivieren zich in hun stroom
de regen beheersen we met een vingerknip.…
Atlantis – de verzonken dichter
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
604 de oude dichter droomde zijn bestaan
hij rook de roze nevelen – van het leven
een traan, ’t was hem aan het ontgaan
de geur van ’t leven, deed hem angstig beven
zijn ziel ontsloot zich, de vervagende droom
des dichters geest begon te ontwaken,
glinsterende gedachten, sijpelde als ’n stroom
water weg uit zijn handen, ’t deed ze staken
’t…
En laat ons zwijgen
netgedicht
3.7 met 10 stemmen
537 Daar fluistert de wind heel zacht
Waar onbegrip droeft
en neersabelt in harde woorden
daar zwijgt slechts de stilte in het goud
Zachte stroom van liefde kabbelt
in duizenden waterdruppels
als regen op dorre bodem
Dorstig drinkt moeder Aarde
kwistig ontkiemen zaadjes
en ontluiken bloemen in de mooiste kleuren
Groene struiken
wuivende…
Het vergeetmenietelfje
netgedicht
3.8 met 12 stemmen
634 Deze nacht moest ik wel, net als mijmeren soms moet
door dit kinderlichaam stromen en van haar dromen.
( geinspireerd door Christl Vogl, spookjes en illustraties van haar hand zie illustratie van haar op mijn site)…
Gedragen door een fluistering
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
553 bezeerd had
haar tred sloffend
haar schouders
alsof ingezakt
in haar doffe haren
de stemmen
van duizenden mensen geplakt
over niet willen deugen
over anders zijn
de echo van vader zijn stem
“stom geboren nooit iets bijgeleerd”
weerklonk in de diepte
van haar zijn
tot het moment
dat zij die steen verlegde
kracht in zich voelde stromen…
nog even
netgedicht
3.1 met 8 stemmen
766 zoals het zegt, zoals
het je zou toekomen
straks is het weer
links rechts links
het bubbelt en ergens
is een loopplank van essentie
het troebelt van mensen
om je heen, heden
spat steeds weer open
rechts links rechts
en ontwijken
van zeep in de ogen
ergens is het recht vooruit
hier en daar
wat bellen meepikken
soms gaat het gaan stromen…
onhoudbaar
netgedicht
3.3 met 17 stemmen
776 -alsof
er een landschap
woekert
op muren,
de uren nodig
in scheppen van gedachten –
zou het raar zijn
als het verdict zich uit stenen snijdt
oceaangroot
zo zwaar
als vielen wij voorgoed
uiteen
zou het geruis van alle stromen stilvallen, samen
met het leed
dat uit schelpen braakt
tussen wier en het waarachtige weten
golf…
- Transformatie -
netgedicht
3.9 met 34 stemmen
510 Zo ver het oog straalt,
weg van elke weg,
wij als mensheid zoeken hulpeloos
een oordeelsvrije, liefdevolle plek
aarzelend en gekwetst
stromen de sprankelende watervallen
als woelige rivieren
in tranendalen over onze ziel
een constante observatie van de geest
onveilig en opgejaagd,
met een toenemend gevoel van liefde,
verkwikken ze…