2670 resultaten.
mijn schip ligt klaar
hartenkreet
4.0 met 6 stemmen
649 de zon is daar
mijn schip ligt klaar
ja, dus varen maar
de mannen aan boord
hijsen de zeilen
lichten het anker
met wind in de loef
zetten we koers
in de richting van de zon
we varen nu heel snel
vijf knopen wel
trotseren hoge baren
we zeilen nu al uren
en het blijft maar duren
met het ontwijken van alle gevaren…
De seizoenen
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
853 De herfst zoekt zijn weg tussen zomerse buien
Een enkel blad valt op het bruingroene mos
De wolken bedekken de zon die wil schuilen
De dauw legt een zilveren gloed op het bos
Opnieuw weer een ochtend, een middag, een avond
De nacht maakt de vier dagseizoenen compleet
Zes uren per dag voor een lente, een zomer
Een herfst mondt uit in wat…
De laatste droom?
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
869 Ontboezeming van mijn
twijfels als stoffelijk wezen
leg ons in een glazen kist,
waarin we morgen waker worden
je geaardheid getoetst aan die van mij
vervoering waarover je moet waken
daardoor wordt herboren
met stilste dood aan ons zij
die wordt opgeschort,
laat me spelevaren in de
duistere uren als motten van de nacht
de vlam van…
de herfst
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
470 En terwijl binnen de uren verglijden
in genoeglijke hilariteit,
weeft buiten de herfst zijn web tussen de daken.…
schorre zwanen
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
671 eigen teil
ze sluizen zacht het geluid dat hen voortbracht
in broze herinneringen aan mijn schreden voorbij
snavels getuit alsof het octrooi is ontgleden
aan de stille waterspiegel van dit moment
iets maakt me duidelijk dat deze zwanen bestaan
uit alles wat niet zwaan is, zo ook ik
het boeit als ik in de verte de kille avondklok
de uren…
Psalm 90
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
926 Uren, dagen , jaren, ze gaan snel voorbij
Mensen leven als ze sterk zijn vele jaren
Zullen zowel vreugde als verdriet ervaren
O God, blijf ons bij het ouder worden nabij.
Wil ons met Uw liefde blijven omgeven
Vandaag, maar ook elke nieuwe morgen
En bewaar ons voor verdriet en zorgen
Dat we elke dag naar Uw wil mogen leven.
Amen…
mis je elke dag een beetje meer…
hartenkreet
3.8 met 6 stemmen
785 na vele dagen
en nog meer uren
dacht ik plots even terug aan jou
het was een tijd geleden…
niet gezien of niet gehoord
maar zeker niet vergeten
je was diegene
die mij en anderen
kon laten voelen
het leven is
opnieuw begonnen
bij goed verscholen doch
ongelukkige momenten
drong je binnen
in menig hart
het deed geen pijn
je was voorzichtig…
O DURIGE EREDIENST
poëzie
4.0 met 1 stemmen
930 lichten
Uwe ogen zijn, mijn zielsnood stijgt als zang
Van al onzichtbre koren en uw wang
En heilge slaap veel heilige gezichten
Vervangt en dierder onder 't welfsel staat
Van mijn vervulde ziel dan in een kerk
Van stenen bouw al' kostbaarst kerksieraad
Maken elk daadje tot zo'n innig werk
Dat wat nu, ach, is schijn van vluchtige uren…
Waar de kale bomen staan en zij hijgend ademhaal
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
547 Het toornig wolkendek trekt langzaam dicht
hoge toppen van de bomen zijn onzichtbaar
De mist hangt in slierten haar voor haar gezicht
in 't wazig doolhof trekken de uren voorbij 't gevaar
Zingt haar bloed dat de bladertjes rood zijgen
doet op het water waar de spiegelende zwanen drijven
Sierlijke schoonheid de schemer blauwt door twijgen…
Al buldert de wind
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
468 En waarom die uren eensklaps zijn gekomen
zo mijn denkruimte thans hebben ingenomen
ongevraagd hebben zij wellicht iets geveld,
heel stilletjes met 'n vreemdsoortig geweld.…
Vallen en opstaan?
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
461 De seconden gaan te rap om
de uren te vergaren, wat ons
alleen bindt is tijd, gesponnen
over de rug van de oude en
toegeworpen jaren, om elkaar
weer te ontmoeten, misschien
dan we zwaaien naar elkaar
en wel terug, al moeten we
bekennen dat we elkaar nog
steeds niet leren kennen.…
Vermoeide paarden
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
398 de uitkomst niet in het geding
spannen alleen de doden
hun vermoeide paarden uit
elke onhaalbare hindernis
in de barrage van de tijd
wordt ervaren als gemis
waarin schaduwen bleker
worden, rekken zich uit
in een eindeloze
reis zonder cliché
van bitterheid
waarin zelfs
onze zon veroudert,
ontstegen aan de bron
waarbij de uren…
Nog wel fragiel
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
656 Getooid in verleden tijd vertrekken uren
ze flirten en lonken nog even een moment
content over wat ooit was en lang mocht duren.
Koud kon het zijn op vergane doordeweekse dagen
met tal van levensvragen over wat zal komen,
men kan van die dagen leren wat ik kan verdragen.…
Pluk de dag
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
584 De uren gaan te vlug voorbij,
je vindt ze niet terug
als ze zijn weggegleden.
Hoe gaan we haar besteden?
Streven we naar geld of goed?
Is het dat wat wij begeren?
Die rijkdom kan verloren gaan,
de tijd zal het ons leren.
En zoveel tijd verstrijkt in ’t leven,
met ruzie en onenigheid,
Soms tussen goede vrinden.…
De vergetelheid
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
468 hoorde laatst
verhalen hoe
engelbewaarders
pubers coachten
die in hun angsten
dreigden te verdwalen
het leven niet meer
zagen zitten door het
ontbreken van
ouders die uit liefde
op hen vitten hen
nu alles toestonden
mensen lijken weer
verbindingen aan te
willen gaan die langer
dan hun dates duren
om weer geluk te
vinden in meer uren…
herinneringen
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
523 voor ons is samen
thuis hand in hand
de tuin en schuur
de muur waar we
altijd speelden en
ik jou en jij mij
verveelden met
kijken naar elkaar
wij waren altijd
snel thuis ook in
het grijs bestofte
treinstel op een
totaal verlaten station
in de middle of nowhere
ook thuis bij de
slaande kerkklokken
waar wij vergeten waren
uren te…
Catacombe
netgedicht
2.7 met 6 stemmen
487 wanneer
mijn geest zich vernauwt
tot een langzaam maar zeker beklemmende claustrofobie
dat gevoel kennen zij niet
is hen wezensvreemd
honger en dorst en paringsdrang soms pijn en verlatingsangst
ik denk aan maslows hiërarchie
van behoeften maar die helpt
mij hier niet
ze kijken naar mij
verdwaasd kijk ik ze aan
hier dralen de uren…
Alona
netgedicht
2.3 met 6 stemmen
607 Met één druk op de knop ben ik
bij mijn geliefde sprankelende
oekraïense uit poltava
schaduw van de dageraad
zij heeft iets klaargezet voor mij
kijkt mij met grote bruine ogen
aan van heel dichtbij
hypnotiserend één minuut lang
in haar zwarte negligé
Helaas helaas zijn wij twee uren hemelsbreed gescheiden
mijn wereld tussen wadden…
Stille kamervriend
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
288 Vier wit gekalkte muren
begrenzen stille ratio
in serieuze eenzaamheid
voor allebei een onsje
de klok tikt tijd
voorbij de radio
geen woord, geluid
we zijn niet blij
we zijn een onsje
meer dan gisteren
gewicht verliest zwaartekracht
we zweven eenzaam
naar het bed van stille
in onbeslapen uren
is verlaten erotiek
zonder dimensie…
onze taal
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
261 zullen wij dan voortaan
de taal van stilte spreken
de taal van toen wij
hier ooit met elkaar lagen
in ongeschonden samenzijn
en alleen maar stilte waren
de taal van verklankte stilte
van klaterende klanken
in kleuren en geuren gevat
- de wanklanken van de klok
die de uren slaat
het loeien van sirenes
in een of andere verre stad
nemen…
doe eens normaal joh
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
143 snedig maar geen koffiedik kijkend
herleef ik de goede dagen die
in uren zijn geperst
vanaf de moederschoot telde
ik de minuten, niet per uur maar
tot nu waar ik applaudisseer
daar mijn Aow en Pensioen
bijna voor het grijpen liggen
achteraf gezien heb ik hoge
ogen gescoord door me af te
bakenen tegen al het “ normale “
waar het syndroom…
Het stralende land
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
21 terwijl houtduiven hun vleugels slaan in de heldere lucht
Een golem rijst op uit de leem van vergeten dromen
en stapt naar Atlantis dat gloeit onder de kim van water
met schuimende randen die de oevers kussen zacht
Chrysanten openen hun vurige kelken in het middagvuur
op de huid die brandt van verlangen naar het oneindige
waar de lineaal van uren…
Wat ik had moeten zijn
hartenkreet
4.0 met 8 stemmen
608 dansen, je wilde naar party’s gaan
Ik had geen oog voor jou, alleen voor mijn eigen wens
En dat jij bij me hoorde, begreep geen mens
Nu hoor ik slechts nog {ooh ooh ooh hoo}
{Mm} had ik het eerder maar gezien
Dat jij mij gaf wat ik wilde
Maar ik niet jou
Ik had zoveel meer te geven
Wat jij ook graag wou
Maar ik verspilde zoveel uren…
God's grenzen
netgedicht
3.0 met 20 stemmen
2.763 Wanneer wielen blijven draaien
in het rad van de te leven tijd
zullen spaken blijven steken
in geblazen lucht, ik raak je kwijt
is er toch een dag gewonnen
ademen uren even rust
wordt er een mooi web gesponnen
en het weten weer gesust
elke naald als een spuitje hoop
verduistert de nacht blind vertrouwen
dat ooit door wijze wijzers sloop…
Café
poëzie
4.1 met 8 stemmen
2.848 Daar zitten we onder zuilen als in dag,
Stoer lijf bij lijf, elkaar, wijl de uren vliegen,
Vertrouwelijk van 't leven te beliegen.
De vrouw-gerokte kellners brengen ons drinken.
Hóór, door de rooie rook joelt onze lach ...
De zaal 'n burcht is ... de klare glazen klinken.…
De zee
netgedicht
3.4 met 11 stemmen
1.756 Er zijn soms dagen vol geweld,
waarin je denkt voorgoed te zinken
en radeloos de uren telt.
Maar wacht dan totdat weer het wonder
van die verstilde zee geschiedt
en je de woorden zult ervaren:
zoals het is, zo blijft het niet!…
't Is eind augustus, zondag
poëzie
3.7 met 11 stemmen
2.235 Nog rul van zaterdagse hark is 't zand;
Voetstappen staan voorzichtig langs de rand;
Een schaduwpunt van halfgeel bonenblad
Ligt hier en daar in 't lijnennet op 't pad;
Door 't dichte raam komt in gedempte vlagen
Eenvoudig orgelspel van 'Uren, dagen -.'…
De Ode
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
2.020 Een mysterieuze gloed strijkt dan toch neer,
op het parelmoeren, maanreflecterende wateroppervlak,
nu dansend, springend, in een felrode jurk, keer na keer,
op het gitzwart kleed, waar het enkele uren geleden ontstak.…
even denk ik aan jou
hartenkreet
3.2 met 4 stemmen
1.434 Even denk ik aan jou
Even vlug even gauw
Dromend op mijn zij
jou in mijn gedachten
Denkend aan de toekomst
en wat te verwachten
Glimlachend, denkend aan daarnet
Aan die paar gestolen uren in bed
Alsof het nooit anders is geweest
Zachtjes knuffelen,
onbeschaamd, onbevreesd
Je hoofd op mijn borst
luisterend naar het ritme van mijn hart…
boom
gedicht
3.5 met 120 stemmen
35.309 kromgetrokken
trotseer ik regen, wind en storm
blijf ik sterk en onverschrokken
al zijn de natuurkrachten enorm
met mijn hoofd ver in de wolken
voel ik mij een boom met stijl
en terwijl gevederden mij bevolken
is er opeens jouw scherpe bijl
met twee, drie enorme slagen
word ik genadeloos geveld
en begint het mij te dagen
dat mijn uren…