Alle inzendingen over verdwenen

3205 resultaten.

Sorteren op:

verdwijning in een schim

netgedicht
4.1 met 9 stemmen aantal keer bekeken 1.075
Grenzeloze stilte beschilderde eenvoudig genoeg De leegte van het hart waarin ze de liefde zagen Als een verafschuwend beeld van eenzaamheid, Want zijn familie was verdwenen in een schim.…
MiTcHeLL4 oktober 2010Lees meer >

Doodse stilte

netgedicht
3.9 met 9 stemmen aantal keer bekeken 722
na de lafheid van hun daad in het niet verdwenen terwijl de ambulance met gillende sirene weg rijdt waarin een laatste zucht staan zwijgend drie getuigen met elk hun eigen verhaal in ogen handen en voeten ze keken toe zwijgen ook nu angst voor represailles ketent hun stembanden zonder ruggengraat sjokken ze huiswaarts waar…
windwhisper16 oktober 2010Lees meer >

Open kaarten

hartenkreet
3.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 774
Zie ik eindelijk je ware gezicht het begin van een hernieuwd vaarwel Open kaarten voor je neer keren zwartgekleurde harten zich van mij af Het moment waarvan ik later zeg dat de droom van gisteren het dan toch begaf Nu ben je nog in leven een herinnering die speelt mijn gevoel Morgen misschien weer een passant die is verdwenen…

Spiegel van herinnering.

netgedicht
3.0 met 5 stemmen aantal keer bekeken 524
Ik zou nog wel eens even dat kind willen zijn dat nooit in mij helemaal is verdwenen leven zonder zorgen dat langs het strand liep, luisterde naar de golven waar ze haar kinderdromen aan vertelde en haar verlangen. Fietsen door de bossen met haar neus in de wind, weer even voelen hoe het toen was dat vrolijke kind.…

Lege vaas

netgedicht
4.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 781
De rimpels op het water al een poos verdwenen, maar de voeten nog altijd in het zand te zien. Scheppen, emmers, schelpen in de kofferbak geladen, en de zee aan de oren gezet. Zo galmt het daar, met zoute randen, over bloemen die hun pokon misten, rozen die hun blad verloren, maar die vaas, een lege vaas, met daarop jouw naam.…

DWALENDE ZEKERHEID

hartenkreet
3.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 1.700
hemellichaam verloor ooit een spitsje het doolt nog door de wereld lopend in grillige schemer zie ik vaak die vonk verschijnen soms brandt ze als smidsvuur binnen mijn boezem verscherpt vage gevoelens beeldhouwt ingevingen welke vervloeien met het stromende bloed verborgen wachten - tot eens peins toch niet over geheimen van de grote verdwenen…
Han Messie18 november 2011Lees meer >

adres onbekend

netgedicht
2.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 648
de wolk verdween ik droomde verder iemand van u postte mij een kaart die nooit aan zal komen…
enrico5 februari 2012Lees meer >

Zwanenzang*

netgedicht
3.8 met 32 stemmen aantal keer bekeken 3.959
Hetgeen door verrot merg en been verdween, jaagt mijn gedachten rusteloos op stang. Hoe lang duurt het om te sterven: één zucht en het is gedaan. Na luttele strijd verruil ik het aardse voor eeuwigheid. Vervaagt hoog boven mij de blauwe lucht, rest van alles wat ik deed slechts één streven: bij vrouw en kind zijn, al is het maar even.…

Wat rest van 't brede haar en bittere gouden ogen

poëzie
4.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 4.194
En soms, in 't bleke bliksemen na de vlagen: De kering van het licht, de eb en vloed Van oeverloze wateren en een dagen, Een kim. een eiland door één ster behoed: Stilte, en als de ziel haar verre tocht mag wagen Bleef daar al wat verdween en eeuwig leven moet.…

De wieken van 't leven...

hartenkreet
3.7 met 6 stemmen aantal keer bekeken 818
In gedachten mijn leven overlopen, door menig dal en bergen heen, vaak niet zoals we allen hopen, geloof in het goede verdween. Stormen vanuit alle windrichtingen, voerde mij radeloos heen en weer, geen zin aan al die verplichtingen, "is dit 't leven ?" of is er meer ?…

Stel je voor

gedicht
3.5 met 8 stemmen aantal keer bekeken 4.687
stel je voor dat er diep binnenin je een buitenland ligt, dennen, sneeuw en barakken, land zonder bodem, je haalt het niet op stel je voor dat de tijd niet bestaat en jij wel nog, stel dat je nooit abrikozen gegeten hebt, trouwens, het woord abrikoos was verdwenen en moskou, je broer, promenade, ze waren geweken, terug naar het schuim van…

Maar iets

gedicht
5.0 met 75 stemmen aantal keer bekeken 16.066
Alles verdween: zij ook. Het meest vertrouwde, wat ons als lichaam eigen is, verdwijnt, en waar wij onze ziel voor geven zouden, het wordt als niets.…

Ansichtkaart

netgedicht
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 536
Half in het donker, half in het licht Twee gaten in een vergezicht Eén gat waarin het licht verdween Eén gat daar gluurde ik doorheen Ik zag het zand dat stoof in de wind Ik zag hoe de zon in het water scheen Half in het donker maar ongedoofd Kaatst het licht van wand tot wand door mijn hoofd Flitst en stuitert van hier naar daar Gedachten…
Ciel Fermin13 oktober 2012Lees meer >

Ware gezicht

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 559
met bubbels Geen nood, opgelost met je ogen Waar we naar uitkijken Ik kan slechts liegen tegen mezelf Al gaat het sindsdien merkbaar beter Deze keer hangen de groepen Wel zeer goed aan elkaar en verder Een mooie bloemlezing van over de plas Dicht bij het verre Oosten Enkele holle quotes of wat gezellig geklets Van groot kaliber In uw verdwenen…
Titi E. Hugo26 februari 2013Lees meer >

ELIMINATIE

netgedicht
4.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 1.099
Weer is iemand verdwenen. Zonder spoor en haan die kraait...…
Imiza7 maart 2013Lees meer >

stromen

netgedicht
3.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 534
in onze vergaarde stilte stroomt de loop der dingen voorbij teruggebracht tot wat we verloren toen we zonder het te weten afdwaalden zitten we onder de bloeiende kersenboom tijd en licht verschuiven gewichtloos met ons mee de lente biedt een schrijnend mooie bloemlezing uit verdwenen werelden breekbare bloesemblaadjes versmelten…
J.Bakx10 april 2013Lees meer >

Wat is van waarde?

netgedicht
3.8 met 6 stemmen aantal keer bekeken 710
O laat ons teder zijn, begripvol en bereid om steeds weer nieuw te worden, te kijken met de ogen van het kind, verwonderd en verwachtend, zeker van het licht dat soms verdwenen lijkt maar dat toch telkens weer zijn kracht hervindt.…

In liefde schitterend

netgedicht
2.6 met 8 stemmen aantal keer bekeken 3.124
Het zonlicht dat ons toen magisch toe scheen, maakte al snel plaats voor woelige baren, waar wij bang en bevreesd naar konden staren, kaarsjes brandend dat het stormtij verdween. Nu het water weer tot rust is gekomen, tref ik haar nog steeds glanzend aan mijn kant, kan ik me geen betere vrouw meer dromen.…

Het haventje van Oud Beyerland

netgedicht
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 921
Het water dat een toevlucht neemt, bevangen lijkt door eigen spiegelbeelden, blinkt terwijl het voorbij stroomt, dan plots voor even weer verdwenen naar buitengaats haar eigen horizon.. Verslingerd aan de oude rivier bij een keerpunt net buiten deze haven raakt men vanzelf verder terug..…

Tektoniek

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 484
Het botst in het Westen, De Krim verdween. Een conflict tot op het bot, Azië gaat er mee heen.…

Leven: regendruppel

netgedicht
3.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 475
Het samenzijn weegt op de dingen verdwenen in het leven zelf ongemerkt, vervangen of vervormd Zonder tijd alleen ver-anderen wars van onbestaand verleden zonder verborgen oorzaak.…

De Schepping 2

hartenkreet
4.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 449
Genesis 1 - 6:8 Het water stond tot aan het dak De golven liepen hoog Ze rolden van het oppervlak Tot in de hemelboog En Jahweh ging weer aan het werk Dit keer met pomp, al gauw Verdween het water uit het zwerk De Hemel kleurde blauw Beneden was het nog wel nat Maar boven lekker droog En God zei: ~ ‘k Ben op ‘t goede pad ’t Is netjes…

Luc De Vos is niet meer

netgedicht
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 886
Aarde onder voeten pulvert, stof dwarrelt dwaas, de meester verdween. Plots. Klap op vuurpijl nog ver weg. Kleine schalkse ruiter, tussen pen en podium huilde je angst en hartenpijn, wars van glitterglam, de eeuwigheid in. En waar je nu bent, verhef nogmaals het wondermooie Mia (jouw muze toch?)…
Guy Aarts1 december 2014Lees meer >

Verliefdheid is een droom

hartenkreet
1.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 718
Verliefdheid is een droom Een wens die er is, een zielsverwant die je mist Soms komen we iemand tegen die droom aan ons zal geven Vlinders komen tot leven Door een roze wolk zijn we omgeven Maar verliefdheid is een droom Zodra twee mensen de zelfde droom niet helemaal delen Is de droom ook heel snel verdwenen De liefde gaat kapot, je voelt…

Geheim

gedicht
3.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 5.711
--------------------------------------------------- uit: Vannacht zijn we verdwenen', 1993.…
Johanna Kruit15 februari 2026Lees meer >

In memoriam Sonja Pronk

netgedicht
2.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 547
't laatst heb gezien dat ik afscheid heb genomen is vandaag 'n jaar of tien een paar dagen ervoor gingen we (voor mijn afscheid) iedereen nadoen oh we hebben gehuild van 't lachen prachtige dag was dat toen tot een paar dagen later jij niet op therapie verscheen je had jouw eigen afscheid gekozen zo was 't dat jij uit ons leven verdween…
LadyLove24 maart 2015Lees meer >

Zonder titel

hartenkreet
4.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 771
Ze duwden mijn lijf vol dope en ander lekker spul, de pijn verdween langzaam maar zeker, alleen die zooi raakt uitgewerkt, is ook maar beter! Geen titel dus En zo zit er weer een flinke jaap, in mijn reeds zo geschonden lijf, ach we zullen maar zeggen: wie snijdt, die blijft? Zonder titel maar.…

Het demasque

netgedicht
3.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 419
zijn wij de tent in gegaan nieuwsgierig naar leven binnen keken wij elkaar lachend aan clowns in ons eigen bestaan hebben de nummers gezien af en toe opgetreden gestoeid met vandaag en verleden maar het demasqué kwam sneller dan wij ooit verwachtten glans en glorie waren verbleekt de kleding werd sleets het heilige vuur was verdwenen…
wil melker28 augustus 2015Lees meer >

het tolhuis

netgedicht
4.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 577
ineens verdwenen zijn, met de kleding van de dag nog om het geweten gewikkeld het haar verkleefd in lange slierten grijs onberoerd liggen emoties te eroderen in de vergankelijkheid van de geest, niets achter gelaten alsof het er nooit is geweest wielen wentelen zich naar andere tijden naar daar waar het zoeken wordt gevreesd terzijde…
elze24 januari 2016Lees meer >