3205 resultaten.
verdwijning in een schim
netgedicht
4.1 met 9 stemmen
1.075 Grenzeloze stilte beschilderde eenvoudig genoeg
De leegte van het hart waarin ze de liefde zagen
Als een verafschuwend beeld van eenzaamheid,
Want zijn familie was verdwenen in een schim.…
Doodse stilte
netgedicht
3.9 met 9 stemmen
722 na de lafheid van hun daad
in het niet
verdwenen
terwijl de ambulance
met gillende sirene
weg rijdt
waarin een laatste zucht
staan zwijgend
drie getuigen
met elk hun eigen
verhaal
in ogen handen en voeten
ze keken toe
zwijgen ook nu
angst voor represailles
ketent
hun stembanden
zonder ruggengraat
sjokken ze huiswaarts
waar…
Open kaarten
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
774 Zie ik eindelijk je ware gezicht
het begin van een hernieuwd vaarwel
Open kaarten voor je neer
keren zwartgekleurde harten
zich van mij af
Het moment waarvan
ik later zeg
dat de droom
van gisteren
het dan toch begaf
Nu ben je nog in leven
een herinnering die
speelt mijn gevoel
Morgen misschien
weer een passant
die is verdwenen…
Spiegel van herinnering.
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
524 Ik zou nog wel eens even dat kind
willen zijn dat nooit in mij helemaal
is verdwenen leven zonder zorgen
dat langs het strand liep, luisterde naar
de golven waar ze haar kinderdromen
aan vertelde en haar verlangen.
Fietsen door de bossen met haar
neus in de wind, weer even voelen
hoe het toen was dat vrolijke kind.…
Lege vaas
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
781 De rimpels op het water
al een poos verdwenen,
maar de voeten nog altijd in het zand te zien.
Scheppen, emmers, schelpen
in de kofferbak geladen,
en de zee aan de oren gezet.
Zo galmt het daar,
met zoute randen,
over bloemen die hun pokon misten,
rozen die hun blad verloren,
maar die vaas,
een lege vaas,
met daarop jouw naam.…
DWALENDE ZEKERHEID
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
1.700 hemellichaam
verloor ooit een spitsje
het doolt nog door de wereld
lopend in grillige schemer
zie ik vaak die vonk verschijnen
soms brandt ze als smidsvuur
binnen mijn boezem
verscherpt vage gevoelens
beeldhouwt ingevingen
welke vervloeien
met het stromende bloed
verborgen wachten - tot eens
peins toch niet over geheimen
van de grote verdwenen…
adres onbekend
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
648 de wolk verdween
ik droomde verder
iemand van u postte mij een kaart
die nooit aan zal komen…
Zwanenzang*
netgedicht
3.8 met 32 stemmen
3.959 Hetgeen door verrot merg en been verdween,
jaagt mijn gedachten rusteloos op stang.
Hoe lang duurt het om te sterven: één zucht
en het is gedaan. Na luttele strijd
verruil ik het aardse voor eeuwigheid.
Vervaagt hoog boven mij de blauwe lucht,
rest van alles wat ik deed slechts één streven:
bij vrouw en kind zijn, al is het maar even.…
Wat rest van 't brede haar en bittere gouden ogen
poëzie
4.3 met 3 stemmen
4.194 En soms, in 't bleke bliksemen na de vlagen:
De kering van het licht, de eb en vloed
Van oeverloze wateren en een dagen,
Een kim. een eiland door één ster behoed:
Stilte, en als de ziel haar verre tocht mag wagen
Bleef daar al wat verdween en eeuwig leven moet.…
De wieken van 't leven...
hartenkreet
3.7 met 6 stemmen
818 In gedachten mijn leven overlopen,
door menig dal en bergen heen,
vaak niet zoals we allen hopen,
geloof in het goede verdween.
Stormen vanuit alle windrichtingen,
voerde mij radeloos heen en weer,
geen zin aan al die verplichtingen,
"is dit 't leven ?" of is er meer ?…
Stel je voor
gedicht
3.5 met 8 stemmen
4.687 stel je voor dat er diep binnenin je
een buitenland ligt, dennen,
sneeuw en barakken, land
zonder bodem, je haalt het niet op
stel je voor dat de tijd niet bestaat
en jij wel nog, stel dat je nooit abrikozen
gegeten hebt, trouwens, het woord
abrikoos was verdwenen en moskou,
je broer, promenade, ze waren geweken,
terug naar het schuim van…
Maar iets
gedicht
5.0 met 75 stemmen
16.066 Alles verdween: zij ook. Het meest vertrouwde,
wat ons als lichaam eigen is, verdwijnt,
en waar wij onze ziel voor geven zouden,
het wordt als niets.…
Ansichtkaart
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
536 Half in het donker, half in het licht
Twee gaten in een vergezicht
Eén gat waarin het licht verdween
Eén gat daar gluurde ik doorheen
Ik zag het zand dat stoof in de wind
Ik zag hoe de zon in het water scheen
Half in het donker maar ongedoofd
Kaatst het licht van wand tot wand door mijn hoofd
Flitst en stuitert van hier naar daar
Gedachten…
Ware gezicht
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
559 met bubbels
Geen nood, opgelost met je ogen
Waar we naar uitkijken
Ik kan slechts liegen tegen mezelf
Al gaat het sindsdien merkbaar beter
Deze keer hangen de groepen
Wel zeer goed aan elkaar en verder
Een mooie bloemlezing van over de plas
Dicht bij het verre Oosten
Enkele holle quotes of wat gezellig geklets
Van groot kaliber
In uw verdwenen…
ELIMINATIE
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
1.099 Weer is iemand verdwenen.
Zonder spoor en haan die kraait...…
stromen
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
534 in onze vergaarde stilte
stroomt de loop
der dingen voorbij
teruggebracht tot
wat we verloren
toen we zonder het
te weten afdwaalden
zitten we
onder de bloeiende kersenboom
tijd en licht verschuiven
gewichtloos met ons mee
de lente biedt een schrijnend
mooie bloemlezing uit
verdwenen werelden
breekbare bloesemblaadjes
versmelten…
Wat is van waarde?
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
710 O laat ons teder zijn, begripvol en bereid
om steeds weer nieuw te worden, te kijken
met de ogen van het kind, verwonderd en
verwachtend, zeker van het licht dat
soms verdwenen lijkt maar dat toch
telkens weer zijn kracht hervindt.…
In liefde schitterend
netgedicht
2.6 met 8 stemmen
3.124 Het zonlicht dat ons toen magisch toe scheen,
maakte al snel plaats voor woelige baren,
waar wij bang en bevreesd naar konden staren,
kaarsjes brandend dat het stormtij verdween.
Nu het water weer tot rust is gekomen,
tref ik haar nog steeds glanzend aan mijn kant,
kan ik me geen betere vrouw meer dromen.…
Het haventje van Oud Beyerland
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
921 Het water dat een toevlucht neemt,
bevangen lijkt door eigen spiegelbeelden,
blinkt terwijl het voorbij stroomt,
dan plots voor even weer verdwenen
naar buitengaats haar eigen horizon..
Verslingerd aan de oude rivier
bij een keerpunt net buiten deze haven
raakt men vanzelf verder terug..…
Tektoniek
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
484 Het botst in het Westen,
De Krim verdween.
Een conflict tot op het bot,
Azië gaat er mee heen.…
Singing in the rain
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
698 De zon verdween zojuist achter de wolken.
Onweerswolken.…
Leven: regendruppel
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
475 Het samenzijn weegt op de dingen
verdwenen in het leven zelf
ongemerkt, vervangen of vervormd
Zonder tijd alleen ver-anderen
wars van onbestaand verleden
zonder verborgen oorzaak.…
De Schepping 2
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
449 Genesis 1 - 6:8
Het water stond tot aan het dak
De golven liepen hoog
Ze rolden van het oppervlak
Tot in de hemelboog
En Jahweh ging weer aan het werk
Dit keer met pomp, al gauw
Verdween het water uit het zwerk
De Hemel kleurde blauw
Beneden was het nog wel nat
Maar boven lekker droog
En God zei: ~ ‘k Ben op ‘t goede pad
’t Is netjes…
Luc De Vos is niet meer
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
886 Aarde
onder voeten pulvert, stof
dwarrelt dwaas, de meester
verdween. Plots. Klap
op vuurpijl nog ver weg.
Kleine schalkse ruiter, tussen
pen en podium huilde je
angst en hartenpijn, wars
van glitterglam, de eeuwigheid in.
En waar je nu bent,
verhef nogmaals het wondermooie Mia
(jouw muze toch?)…
Verliefdheid is een droom
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
718 Verliefdheid is een droom
Een wens die er is, een zielsverwant die je mist
Soms komen we iemand tegen die droom aan ons zal geven
Vlinders komen tot leven
Door een roze wolk zijn we omgeven
Maar verliefdheid is een droom
Zodra twee mensen de zelfde droom niet helemaal delen
Is de droom ook heel snel verdwenen
De liefde gaat kapot, je voelt…
Geheim
gedicht
3.3 met 3 stemmen
5.711 ---------------------------------------------------
uit: Vannacht zijn we verdwenen', 1993.…
In memoriam Sonja Pronk
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
547 't laatst heb gezien
dat ik afscheid heb genomen
is vandaag 'n jaar of tien
een paar dagen ervoor
gingen we (voor mijn afscheid) iedereen nadoen
oh we hebben gehuild van 't lachen
prachtige dag was dat toen
tot een paar dagen later
jij niet op therapie verscheen
je had jouw eigen afscheid gekozen
zo was 't dat jij uit ons leven verdween…
Zonder titel
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
771 Ze duwden mijn lijf vol dope
en ander lekker spul,
de pijn verdween langzaam maar zeker,
alleen die zooi raakt uitgewerkt,
is ook maar beter!
Geen titel dus
En zo zit er weer een flinke jaap,
in mijn reeds zo geschonden lijf,
ach we zullen maar zeggen:
wie snijdt, die blijft?
Zonder titel maar.…
Het demasque
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
419 zijn wij
de tent in gegaan
nieuwsgierig naar leven
binnen keken wij
elkaar lachend aan
clowns in ons eigen bestaan
hebben de nummers gezien
af en toe opgetreden
gestoeid met vandaag en verleden
maar het demasqué
kwam sneller dan
wij ooit verwachtten
glans en glorie waren verbleekt
de kleding werd sleets
het heilige vuur was verdwenen…
het tolhuis
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
577 ineens verdwenen zijn, met
de kleding van de dag nog om het
geweten gewikkeld het haar verkleefd
in lange slierten grijs
onberoerd liggen emoties te eroderen
in de vergankelijkheid van de geest, niets achter
gelaten alsof het er nooit is geweest
wielen wentelen zich naar andere tijden
naar daar waar het zoeken wordt gevreesd
terzijde…