Alle inzendingen

Afscheid Zuster, zie, wij zijn te zeer gelijkend; Nooit zullen wij zalig zijn: een paar - Hoe ’t geluk, vermeerdring te bereiken, Altijd zelf ontmoetend in elkaar. Voel hoe zuiver wij zijn evenhogen, ’t Tederst van mijn borst jou treft en streelt. Onze nadering komt toebewogen Geen gestalte, steeds een spiegelbeeld. Voel, hoe ’t steeds…

Jij was een avond in mijn tuin. Regen deed vogels zwaarder vliegen, grassen en mossen sneller groeien, mijn huis een vreemde schuilplaats zijn. De kamer onherkenbaar, kromp; geruisloos vielen deuren dicht, de tafel, waar de kat op sliep, verschoof - heel langzaam - maar verschoof. Een bloempot in de hand, stond, ongemerkt veranderd, ik…

Het is in de stilte dat ik me vind In het onbesprokene, het ongezegde Het zwijgen omarmt mij en ik het zwijgen Zwijgen is goud en spreken is een doodszonde Zonde van energie Zonde van onverschilligheid Zonde van inmenging Mijn filter tegen de luidruchtige overweldigende buitenwereld die meer filler dan inhoud is Mijn filter in…

In de map Verzonden ligt een brief die nooit is aangekomen. Hij draagt een poststempel van regen, een datum die zijn cijfers verloor, en onder zijn tong een zwerm ongeopende woorden. Daarnaast rust een concept. Rood als een kleine wond. Niet verzonden. Niet vergeten. Soms denk ik, dat alle concepten geheime kamers zijn, plaatsen waar…

Je zet de beste spelers in het veld, ‘De basis’ die de wedstrijd gaat beginnen, Maar als je met die ploeg niet weet te winnen, Dan wordt er iemand anders opgesteld. Dus dít vind ik niet zo verrassend, nee: ‘De beste wisselspelers doen al mee.’…

Goedemorgen juf, hier is Emma, jouw konijn Ik wil je feliciteren met je verjaardag en nog lang bij je zijn Ik kruip nog even terug in de poppenmand met slang Sisa, lammetje Lena en egel Nala hand in hand Links Willy Wortel, Annie Aardbei en Thijs Banaan Ze schurken verveeld tegen elkaar aan Bella de Bij en Candy de Pop staan tegen de mand…

Kunnen stenen voelen, planten dromen of is dat alles beeldspraak en niet waar? Toch maakt een nieuw blad van een plant me blij en doet begrijpen dat ze leeft. Soms menen mensen dat de dieren hun eigen taal verstaan en dingen dromen, maar kunnen dit nu ook de bomen of is daar eigenlijk maar niets van aan? Ik weet het niet, zoals ik veel niet…

Alleen de top staat nog in bloei Mijn vingerhoedje digitalis De top staat nog alleen in bloei Nog even wachten tot ze kaal is De naaister aan de overkant Heeft vingerhoedjes bij de vleet Mijn naaister aan de overkant Heeft veel meer hoedjes dan ze weet Mijn digitalis strekt zich uit Haar hoedjes vallen één voor één Ze rekt en strekt zich…

vannacht kwam ze langs, het was eigenlijk lang geleden niet dat ik op haar had gewacht, verre van dat zij is er een van die velen frêle wezens die mij in de zomerdag, meestal in het donker en onzichtbaar enkel mijn hand kussen uit behoeftige onvrede en ook niet wacht op een teder gebaar mijnerzijds, nee later kruisen wij de degens…

O, het bloed ritselt en ziedt in de jonge borst, het zingt een wild-luide vlammen-dorst! Mijn hart brandt uit, o zie, het brandt wit-heet, een vliegende bloem die van geen sterven weet, een opaal-vlinderend, levend licht-ding, dat door de grote, gouden tropenzon ging. En het licht goud-regent, het stroomt en het stort, totdat het levende spectrum…

Hij had duidelijk veel haast, Liep zichzelf haast voorbij, Zijn ik was blijven staan, Daardoor kwam hij niet aan Naar hij was op weg, En zijn ik zonder hem Alleen ik in de kou liet staan.…

Aan het eind van de eindeloze tafel vervaagt het menselijk geluid tot ruis. De muren ademen de kille rust van eeuwig gelijk, waar de wijsheid niet heeft gefaald, maar is gewist. De rede is een optelsom van linialen, grenzen, eeuwen, een meetkunde waarin het heden slechts een rimpeling is. De vrede, de papieren vogel van de wijsheid, ligt vertrapt…

Oude beelden, bouwwerken en tekeningen ervaar ik als een mysterie: dat men dit maken kon! En de mensen van toen dachten net zo, dat het bijna goddelijk was Maar van de hoogste lof moesten de makers afzien om niet gestraft te worden door een jaloerse godheid die hen uitdaagt en hen zelfs in de liefde laat lijden, de trouwe liefde…

De berg in haar wijkt niet voor kracht zij wijkt voor inzicht, voor de heldere hand van ratio die haar eerste scheuren blootlegt haar denken alleen verzet geen steen enkel verwondering, wanneer vogels als ondergronds water bewegen wanneer verdriet liefde en verlangen hun stille druk uitoefenen wanneer het massief…

1. Uit donkre gang van het station uit dompe mensenmassa kwam ik in het licht; daar sloeg de felle zon in mijn gezicht ik stond er stil en knipte met de ogen… Daar was het plein, de brede straat met hoge gebouwen, daar was beweging: fel door elkander was het woelen trams en auto’s in koele schuiving glijden aan tussen de mensen, die, zich…

Zij luistren beiden naar haar oud verhaal wondere dingen komen aangevlogen zichtbaar in hun verwijde ogen als bloemen, drijvend in een schaal. Er is een zachte spanning in hun wezen, zij zijn verloren en verzonken in elkaar - het witte en het blonde haar- geloof het maar, geloof het maar, alles wat zij vertelt is waar en nooit zal je iets…

Paddenstoelen In het bos, waar stilte heerst, groeien paddenstoelen, nooit gevreesd. Aan een oude boom, hun thuis, verbergen zij zich, stil en kuis. De regen valt, en zij bloeien, hun kleurenpracht doet ons boeien. Met hoedjes als een herfstig kleed, staan zij daar in vol en breed. De boom biedt hen een warme plek, waar zij groeien,…

De Festival Presentator Onvergetelijke tijden Als Radio DJ voor heel veel mensen gepresenteerd In Tinte Dirksland Ouddorp Middelharnis en Sommelsdijk Ik voel me met mijn eigen Muziek Show dat mijn eigen naam droeg De Koning te rijk De Festival Presentator…

Diep in de zee, onzichtbaar, onbespied, waar niemand mij voelt en niemand mij ziet. Ik trek en ik duw, ik stuw en ik zweef, ik vorm wat zal breken, ik voel dat ik leef. Ik wil geen geruis, geen fluistering zacht, geen golf die zich buigt en sterft in de nacht. Ik wil de storm zijn, zichtbaar, ééntje die groeit, die opklimt, richting het Noorderstrand…

En terwijl er een kano in de gracht beneden voorbij dobberde vertelde je over je zussen Er voer een sloep, oma, opa, jongelui eten op plateautje Nu ging het over onze ouders, wij als ouders hoe zij ons hadden zien opgroeien, wij onze kinderen ‘op een mooie Pinksterdag’ kwam bij ons naar boven Het was na de film over iemand die…

Genade van de allerhoogste Heer is zonder maat, bereikt d' Oneindigheid. Op de zwaarste zonde, overhuifd door spijt, kijkt Hij medelijdend en zachtzinnig neer. Denken aan eigen euvel doet hartzeer, wat de Hemelse gewesten verblijdt. Tegen berouw van eigengereidheid stelt de duivel zich volhardend teweer. Zelfs Satan kon op God vergeving…

ik was voornemens een gat in de dag te lopen immers de eerste uren dragen weerstand dat is vaak zo bij het ontwaken en stel een daad en wandel tot aan de rand van mijn kunnen, onwetend die waar te raken . de tijd zal het leren, getuigde mijn beste wil en vertrok vroeg in de morgen nog onwetend of ik mezelf vertil doch aan de in te nemen…

laten we een blik werpen op dit doorwaadbaar geluk veelvlakken van voorgeslacht gingen ons hierin voor met afzonderlijk genoegen in een open wervelpoort verstrooid licht weemoedig ogenzand berustend in een blakend fossiel dat op beroering wacht hemeldoorlatend zodat er nooit reden is te wanhopen het blijft niet eeuwig ochtend…

O, spreek mij van de liefde en de trouw van glans die in de Lichtfabriek verviel waar menig uitbundig man en vrouw danst met een vrolijke, doch broze ziel dit grote pand, gekraakt en aan de vloed herbergt het boekwerk van een oude tijd de duisternis smaakt teder nu en zoet door menselijk falen van haar angst bevrijd wij dansen tot de zon…

naargelang de nacht verder mijn slaap bestrijkt met codes uit een ver verleden, geeft de seinmeester om het uur een “ wake up call “ om de blaas leeg te laten druppelen boven het witte tijdvak dat verzot geraakt is aan de vele nachtelijke spoelbeurten staande in het geëtaleerde duister begeeft een schemerpas zich weer naar het geschapen…

De tuingoden waren dit jaar De tuin niet welgezind, De rododendrons hebben Nauwelijks gebloeid. IJzerhard laat het ook afweten, Monarda had er al eerder De brui aan gegeven, Evenals het duizendschoon. Alleen het onkruid Vaart hierbij wel zeer wel, Tiert welig, overal, En ook mos op de tegels Heeft ’t naar de zin, Dus over hoeveelheid groen…

Jij voelt de pijn van het afscheid niet, mijn broer. Voor jou gleed de laatste adem weg zoals de soepele valling van zwaar fluweel. De spanning is van de draden, het houten frame heeft eindelijk rust. Geen zwoegen meer, geen slijtage. Alleen de stilte die perfect past. Maar hier in de werkplaats staan wij met de rauwe randen van het gemis.…

Je vindt je troost bij wie je dierbaar zijn als jouw bestaan in duigen is gevallen. We zijn het eens daarover met z’n allen: je naasten helpen je bij leed en pijn. Maar wij ontzeggen hier de vluchteling zijn hartenwens: gezinshereniging.…

en wij dromen nog dromen zonder dromers wolkenflarden zonder hemel zonder lucht of dromers aan de tijd ontvlucht?…

Los van de content oftewel de inhoud - met lidwoord, laten wij dat niet vergeten - staat in Wims tekst leed dat niet is te meten maar wel een N in hartenwens, als meervoud Die Taalunie maakt, net als IND zijn eigen regels - 'k ga daar niet in mee!…