2413 resultaten.
Ons oude huis ligt plat
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
490 Een derde flat stond er schuin naast,
wist niet meer in mijn haast,
waar nu heen, keek achterom waar de kerk
in het midden verdween,
doorstappend zag ik opeens iets bekends,
een klein rijtje huizen waarvan zes gelijkende
op die van mij, maar ons huis, dat was er niet meer bij!…
DE VOGELS.
poëzie
4.7 met 3 stemmen
1.441 Wij, aan dit logge stof gekluisterd,
Benijden haast hun vrije vlucht.
De glans van 't zonlicht is verduisterd,
De nevels rijden door de lucht:
0, wie de vogel mocht gelijken,
En ijlen naar een warmer sfeer! ...
De winter doet de vogels wijken,
De lente brengt de vogels weer.…
Vrouw en Kind
gedicht
2.1 met 10 stemmen
6.310 Dat moet haast wel, als je
de waarde van de warmte vergeet en
op een middag vindt dat de zon nu
lang genoeg geschenen heeft. "Hoezo
heb je het koud. Last van mijn blik?
Koud om je hart? Koud als je valt?
Jij was hier nog niet eerder, wel.
Went het een beetje onderhand.
Heb je het naar je zin of niet.…
WINTERREIS
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
539 verwacht obscuur nog een zwachtel
van verder aangroeiend sneeuwpak met meeuwen
heden
reik ik vervliegende vrouw
wiens uniciteit in de dromen geheim blijft de hand
om samen op kadeplankieren
ons voetspoor te drukken in wit
eenzaam
verslik mij in de portrettuur
aan boord van een zeilboot geklit
veegt iemand sneeuw van het dek
devoot haast…
Over een plein klinkt een schreeuw
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
455 Het hinkelen haast hen wel,
omdat er geen tijd mag worden verloren.
Voeten verspringen bij iedere tel,
maar vergeten hoe snel het voorbij is met hun spel.
Voor eeuwig jong
tussen de ouderen van morgen.
Voor eeuwig jong
geeft het leven aan tijd een gezicht,
Voor eeuwig jong;
perkament houdt zich verborgen.…
Mist
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
554 De vrolijkheid hiervan is zo aandoenlijk
Het komt binnen in mijn hart, dat wel
De emotie in mijn brein laat mij in de steek
Hun gelach verdrijft de mist van somberheid
die zich daar genesteld heeft niet weg helaas
Langzaam doch doeltreffend kwam zij weer
mijn hersenen binnen geslopen, niet geheel onverwacht
Het zat er immers in, je kan er haast…
Je vinden
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
551 Ik wil je altijd blijven vinden
als een bij die haar nectar zoekt
tussen de bloemenkelken hun geurige sporen ,
tastend met mijn ogen
voelend met mijn hart
teken ik dan met penselen
elke lijn van jouw zijn
in mijn dromen
haast een ontastbaar beeld
als een fluisterende streling over je huid.…
POEPOESSEKE
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
535 Dat soort van Liefde dat zoveel meer betekent dan op een papiertje te trouwen
Ondanks tal van tegenspoed aan elkaar verknocht, zo hecht haast paradijselijk, prins en prinses; het was veel meer
Woorden waren overbodig, één blik of oogopslag en alles werd zo helder transparant, doorzichtiger dan het meest fijne en veel meer
Onze afspraak ' bed…
Als de hemel fluistert
netgedicht
2.3 met 7 stemmen
437 Klokken rusten in schaduw van vervlogen
uren, hun wijzers gevangen in een tijd die zich nergens
heen haast. Achter verweerde ramen flakkert nog even het laatste licht
en in de omliggende straten hangt de geur van vochtige aarde en vervlogen stemmen.…
Eenzame tocht
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
601 Vroege vogels leren hun lied,
dansen in de vrijheid, terwijl de vluchtige wind zich haast naar het opkomend voorjaar.
Kou dringt diep in mijn ziel, raakt mijn
hart, en de duisternis heeft geen einde of belofte, horizon
vervaagt, reis eindeloos.…
De zachte stem van de heggenmus
netgedicht
2.6 met 27 stemmen
777 Voor wie het verschil kent tussen schreeuw
van een meeuw en de haast verborgen zucht van een vogel die zingt zonder iets te eisen.
En zo leeft hij – niet in de branding van de stad,
niet op de wind van het plein, maar daar waar hagen een grens
trekken en onkruid wordt geduld.…
De stiltecoupé
netgedicht
2.7 met 13 stemmen
612 De coupé ademt een haast tastbare vrede,
vederlicht en helder. Het zachte bonzen van de rails tilt mijn
lichaam als een wiegend blad, en buiten verandert elke boom, elke schaduw
in een drijvende droom, alsof de wereld nog even weigert helemaal wakker te worden.…
In jouw genade
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
301 In de ruimte van je nabijheid
verliest het verschuivende zand zijn haast.
Tijd stopt niet —
maar vergeet zichzelf.
Je glimlach wijkt niet,
niet omdat zij standhoudt,
maar omdat zij nergens tegen hoeft te vechten.
Ik leg mijn hoofd neer,
in de geborgenheid van je schoot.
Onze adem vindt hetzelfde ritme.…
Binnenhalen
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
273 vooral gegrond staan
zeker niet bol
etiketten zonder prijzen
toch mooi passend dit,
artikel één,
verpakt puur natuur
aansluitend consorten
dubbel getuur
thuis na openen
helder en snel
blijkt meer lucht dan inhoud
dat echter weer wel
artikel twee,
gestapeld in rij
drie voor dezelfde
wit stokkend nabij
herhaling verkoopt zich
haast…
Herfst in het woonoord
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
60 De muren van de flats zijn kouder nu,
een kille huid van steen die ons omsluit,
en de weinige bomen die we hebben
verliezen hun bladeren zonder haast,
alsof zij weten van de tijd en het verlies.
Het sterft in purperen gedaanten op het plein.
Het groen dat in de zomer
zo dapper door het aardoppervlak brak,
is nu moe en trekt zich terug.…
Het stenen woud
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
1.535 Zonder haast.
Ze kennen de tijd. Het verlies.
Het sterft op het plein. In purper.
Het zomergroen? Eerst zo dapper.
Nu moe. Het trekt zich terug.
Geen vlucht, welnee. Pure overgave.
Aan de bittere grond. Berusting.
Niemand op het terrein. Leegte.
Alleen de wind.
Die de herinnering meesleept.
Aan de warme haven.…
Voorjaar
netgedicht
3.0 met 10 stemmen
1.085 vetbollen bij lange na niet op,
Of de teruggekeerde zomergasten zaten al op hun kop,
Druk kwetteren en snateren, waar gaan we nesten bouwen,
Grut o grut, doe niet zo druk, we moeten eerst nog trouwen,
De rituelen van de balts, desnoods op de nok van 't dak,
Dit stoere maken van het hof maakt vogel zijn een vak,
De eenden hebben niet zo'n haast…
kankerende grootvader
gedicht
3.0 met 57 stemmen
55.926 ik voelde me haast een ramptoerist.
mijn tijd als krijgsgevangene
was een plezierreisje
als ik het met dit vergelijk.
en je wees alle hoeken
in de eetzaal
van het bejaardentehuis aan.
je had lak aan regels van verpleegsters
die niet wisten wat vrijheid
tijdens het interbellum was,
laat staan het halve decennium erna.…
Pangur Ban
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
1.844 ik
Krijgen elk onze eigen kick
Hij is bezeten van de jacht
Ik houd van lezen in de nacht
Nieuwsgierig speurend in mijn boek
En hij is naar een muis op zoek
Maar hij is zeker niet jaloers
En houdt zijn eigen kittenkoers
En zijn we 's avonds samen thuis
Dan vangt hij, half als sport, een muis
En ik jaag dan, niet zonder strijd
En met haast…
Zijn pijn, mijn pijn
hartenkreet
4.8 met 33 stemmen
1.903 Hij had geen thuis en haast geen geld,
twee kleine tasjes slechts.
Waar moest hij heen? hij wilde 't liefst
zijn oude vrienden mijden,
want anders zou men hem opnieuw
met drank en drugs verleiden.
Maar hoe hij naar een plekje zocht
men wilde't hem niet geven,
hij was gedwongen om opnieuw
zomaar op straat te leven.…
Paljas Palissade
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
2.080 Zo is 't maar net
Aangewakkerd, de wind
't Verdriet voor de naasten
Bevlogen, het kind
Wie moet zich nog haasten
Wie wil bemind?
Gracieus kwam zij aan mijn deur
Zwarte bandjes op haar schouders zichtbaar
Adembenemend verrassend, die kleur
Oogverblindend gevaar
Verdwenen mineur…
Aan de Winter
poëzie
3.8 met 16 stemmen
2.708 Schenk - schenk ons haast die ZOON terug -
De ZEEMAN, daar ons hart voor saagde;
Toen - menig zwarte stond! - de dood
Zo menig dierbaar hoofd belaagde!
Toen 't groeijend ijs, het dreigend rif,
En de onbetrouwbre luim der winden
De schaar, vermoeid van 't werk des dags,
In banger nacht geen rust liet vinden!…
Viagra
hartenkreet
4.1 met 7 stemmen
1.563 een zucht klinkt door Buckingham
als hij fluistert met trillende stem
Het stelt allemaal vast niks voor
maar ik ga er haast aan onderdoor
ik lig vaak hele nachten te woelen
begin me zelfs onzeker te voelen
Ik ging daarstraks door mijn mail
en toen werd het me even teveel
het was namenlijk weer die spam
over wondermiddeltjes voor hém…
Wachten we af?
hartenkreet
2.7 met 39 stemmen
5.133 Aan de taal die jij aan elkaar rijmt kan werkelijk niets tippen
Woorden als een sausje waarin ik mijn hart zit te dippen
De tijd zal het leren, we hebben geen haast
Het is de wereld zelf die als een razende raast
Maar dat er iets mooist tussen ons bloeit is welhaast een feit
Het enige wat ons rest is een bloedmooie tijd
En dus wachten we…
Gothic chick
hartenkreet
3.4 met 13 stemmen
2.824 En de moedervlek net boven je beha-tje interpreteren
als een Rorschachvlek-
een nacht lang bij je waken
in het zwakke, haast misantropische licht
van enkele bij de Xenos gejatte kaarsen.
In stilte wikken en wegen. En je dood begrijpen,
als was het iets
dat ooit eens van ons samen was geweest.…
Terugkeer uit den Vreemde
poëzie
3.5 met 8 stemmen
4.220 en met het stijgen der jaren
steeg ook de wanhoop en verschraalde de moed;
k had allengs haast geen wens meer
dan nog eenmaal bij haar te zitten, in de gloed
van het haardvuur, desnoods als mijns vijands gast.…
- de weg kwijt -
netgedicht
4.2 met 75 stemmen
2.746 Jij zegt jij ziet mij graag mijn vroege dageraad,
maar jij houdt mij vast bij jou totdat ik haast herinnering ben.
Jij zegt jij ziet mij graag mijn sprankelende passiebloem,
toch weegt jouw vlinder zoveel zwaarder dan de mijne.…
Openbaring
netgedicht
3.5 met 10 stemmen
1.276 oprecht hem vroegen
naar zijn steile gang naar boven
Hij had gezwoegd - getaande uren
maar de top bereikt
de boetedoening gelaten
want zijn oude, blote knieën
had hij 's avonds nog nodig gehad
om er zijn Heer te danken
Het uitzicht viel hem tegen
en hoe meer hij hiervan doordrongen raakte
en vertelde - en vertelde
hoe meer hij - haast…
Hondseenzaam
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
617 Jeronimo las veel van hem maar, hij durft het haast niet te zeggen, alleen het Eichmannboek boeide hem echt.
Meneer Jeronimo is van huis uit een somberaar. Hij woont bij mij om de hoek en al is ie familie, ik praat liever niet dagelijks met hem. Dat depressieve van hem is te aanstekelijk.…
in spiegelschrift - voor Amanda
netgedicht
3.8 met 36 stemmen
903 de zee vertelt van zoveel
maar vooral van het doorzichtig vliegen
van het onbenoembare en het raakbare dat alle liefde in zich draagt
en meer dan dat
het meest vervullende - meeslepende - haast onbereikbare
het grootse - slechts te bevatten
door hen die aangeraakt werden
in diepten en hoogten
hoger en onstuimiger dan de golven…